Εγκληματικότητα και μητσοτακικός αντινατιβισμός

Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη, αλλά αυταρχική

Του Αλκιβιάδη Κεφαλά*

Ο Σουηδός Chistian Zodig, 32 ετών, δολοφονήθηκε από μετανάστη παρακολουθώντας ποδοσφαιρικό αγώνα στην Κοπεγχάγη. Δύο κοριτσάκια δεν θα ξαναδούν τον προστάτη τους. Η παράλογη εκτέλεση έρχεται να προστεθεί στις εκατοντάδες δολοφονίες γηγενών Ευρωπαίων από μετανάστες, για τις οποίες δεν θα μάθετε ούτε θα ακούσετε ποτέ.

Στην Ελλάδα ο Καντάρης που δολοφονήθηκε από Αφγανούς την ημέρα της γέννησης του παιδιού του δεν άφησε δύο παιδιά ορφανά, άφησε τέσσερα και μετά ξεχάστηκε. Γιατί λοιπόν υπάρχουν διαρκή εγκλήματα που αποκτούν τεράστια δημοσιότητα και άλλα που εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως από τη δημόσια συζήτηση; Οταν ένας πολίτης δολοφονείται, όταν μια οικογένεια διαλύεται και παιδιά μένουν χωρίς γονείς, η κοινωνία οφείλει να απαιτεί αλήθεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια, ανεξάρτητα από την καταγωγή του θύματος ή του δράστη. Το ζήτημα δεν είναι να μετατραπεί η εγκληματικότητα σε φυλετικό πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ανεξέλεγκτη μετανάστευση, αποτυχημένη ένταξη, γκέτο, παραβατικότητα, θρησκευτικός εξτρεμισμός, υποβάθμιση των πόλεων και διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Οποιος θέτει αυτά τα ερωτήματα βαφτίζεται «ακροδεξιός» και «εχθρός της δημοκρατίας».

Πρόκειται για πολιτική υποκρισία . Αντί να απαντήσουν γιατί οι γειτονιές έχουν γίνει αφιλόξενες για τις οικογένειες, γιατί η ασφάλεια υποχωρεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αδυνατούν να κάνουν παιδιά και να αποκτήσουν σπίτι, οι κυβερνήσεις επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τη συζήτηση. Η Ευρώπη και η Ελλάδα απειλούνται επειδή οι ηγεσίες της έπαψαν να πιστεύουν ότι τα σύνορα, η ασφάλεια, η κοινή γλώσσα, η παιδεία, η εργασία και η πολιτισμική συνέχεια αποτελούν θεμέλια μίας ευνομούμενης δημοκρατίας. Μια κοινωνία χωρίς σαφείς κανόνες, χωρίς κοινή ιστορική μνήμη και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον δεν γίνεται πιο ελεύθερη.

Γίνεται πιο αυταρχική. Σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Cui bono?» τέθηκε το ουσιώδες ερώτημα: «Ποιος κερδίζει από τη λαθρομετανάστευση;» Η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Κερδίζουν εκείνοι που έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπουν την εργασία σε φθηνό και αναλώσιμο κόστος, να υποκαθιστούν την κοινωνική πολιτική με επιδόματα και να αποφεύγουν την ευθύνη για τις συνέπειες των αποφάσεών τους, δηλαδή η ελίτ και οι πολιτικοί. Η ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων καταρρέει από οικονομική εξάντληση, κοινωνική ανισότητα, διαφθορά, δημογραφική αδυναμία και από μια πολιτική ηγεσία που βλέπει την Ενωση ως μηχανισμό ιδιωτικού πλουτισμού.

Σήμερα η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη φορολογείται υπερβολικά, στεγάζεται ακριβά, εργάζεται με ανασφάλεια και βλέπει τα παιδιά της να έχουν λιγότερες ευκαιρίες από εκείνες που είχε η ίδια. Οι πόλεις μετατρέπονται σε τόπους επιτήρησης, φόβου και απομόνωσης. Η παιδεία υποχωρεί, η αισθητική εγκαταλείπεται, η κοινωνική άνοδος γίνεται εξαίρεση μόνο για πολιτικούς εξουσίας και η εξάρτηση από επιδόματα παρουσιάζεται ως πρόοδος. Αυτό είναι πρεκαριοποίηση, εξαθλίωση. Οταν οι πολίτες παύουν να αισθάνονται ότι το κράτος τούς προστατεύει, τότε το κενό θα καλυφθεί από ισχυρότερες και συχνά πιο επιθετικές μορφές συλλογικής ταυτότητας, όπως το Ισλάμ, ή εθνοτικές συμμορίες.

Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια καθαρή επιλογή. Είτε θα ανακτήσει την έννοια του έθνους-κράτους με σύνορα, νόμους, ασφάλεια, ισονομία και πολιτισμική αυτοπεποίθηση είτε θα συνεχίσει να διολισθαίνει σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική και εξαρτημένη από μια υπερεθνική γραφειοκρατία που δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Το έθνος-κράτος δεν είναι εχθρός της δημοκρατίας. Είναι η πολιτική μορφή μέσα στην οποία η δημοκρατία μπορεί να έχει λαό, ευθύνη και λογοδοσία, διαφορετικά η ελευθερία καταλήγει έρμαιο της δικτατορίας των πολιτικών. Και χωρίς ασφάλεια, παιδεία, εργασία και οικογένεια καμία κοινωνία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με συνθήματα «προόδου» και μητσοτακικού «αντινατιβισμού» και «συμπερίληψης». Η επιλογή λοιπόν δεν είναι ανάμεσα στην «ανεκτικότητα» και στο «μίσος». Είναι ανάμεσα σε μια Ευρώπη που θα προστατεύει τους πολίτες της και σε μια Ευρώπη όπου η τάξη των πολιτικών και η ελίτ θα συνεχίζουν να πλουτίζουν από την ενθάρρυνση του εγκλήματος.

*Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, UK, τ. διευθυντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Πηγή: dimokratia.gr