Του Παναγιώτη Λιάκου
«Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι, άναψε ένα κερί».
Ρητό αγνώστου «πατρός»
Πολλά τα διδάγματα από την ειδησεογραφία ότι πιθανότατα η ωραία Ελένη θα ενσαρκωθεί σε μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή από Αφροαμερικανίδα ηθοποιό (όχι ιδιαίτερου κάλλους). Ένα απ’ αυτά είναι ότι οι σύγχρονοι εκπρόσωποι της «ελίτ» μεταχειρίζονται τα ελληνικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, αναπλαισιώνοντάς τα σύμφωνα με το δικό τους νοσηρό ορθοπολιτικό «λεξιλόγιο». Ο Όμηρος μπορεί να έγραφε τα δικά του, αλλά οι εταιρίες παραγωγής και η ιδιοκτησία των κινηματογραφικών στούντιο έχουν τα σχέδιά τους. Η Ελένη ούτε όμορφη πρέπει να είναι ούτε ξανθιά ούτε καν λευκή. Η «Ιστορία» που μαθαίνουν, έστω και μέσω του κινηματογραφικού πανιού, οι υπνωτισμένοι δεσμώτες της σύγχρονης δυστοπίας πρέπει να ταιριάζει με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων της νέας παγκόσμιας τάξης, ακόμα κι όταν τα γεγονότα, οι αφηγήσεις, οι πρωτογενείς πηγές και τα αρχαιολογικά τεκμήρια δεν συμφωνούν μαζί της.
Η ελληνική μυθολογία, όμως, είναι πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζονται ο πολιτισμός, οι παραδόσεις, η ίδια η ψυχή μας. Συγκροτήθηκε ως οργανικό σώμα νοημάτων, στο οποίο η μορφή, το κάλλος και η καταγωγή συνδέονται άρρηκτα.
Η Ελένη φέρει μαζί της την ελληνική κοσμοαντίληψη για την ομορφιά, τον έρωτα, τον πόλεμο, τη θεία βούληση, την ανθρώπινη ευθύνη. Η Ελένη πρέπει να είναι όμορφη. Δεν επιτρέπεται να μην είναι. Το κάλλος της υπήρξε κίνητρο πολέμου, γενεσιουργός δύναμη συλλογικής πράξης, μέτρο ανθρώπινης υπέρβασης και αίτιο ολέθρου. Με την αμερικανική κινηματογραφική παραχάραξη της Οδύσσειας αυτή η μορφή αποσπάται από το πολιτισμικό της πλαίσιο και επανεγγράφεται ως αφηρημένο σύμβολο κοινωνικών διεκδικήσεων του παρόντος. Τοιουτοτρόπως, χάνει και το νόημά της.
Ο Βρετανός σκηνοθέτης της παρωδίας της Οδύσσειας δεν προβληματίζεται για την οδό καλλιτεχνικής έκφρασης που ακολουθεί. Έχει τη σαφέστατη πρόθεση να γίνει αρεστός στους χρηματοδότες του. Όλα τα άλλα τα ακούει βερεσέ. Το πρόβλημα για την κοινωνία, όμως, εντοπίζεται στη μονομέρεια με την οποία η παγκόσμια βιομηχανία θεάματος προσπαθεί να συνθλίψει τους ελληνικούς αρμούς του πολιτισμού μέσα σε ένα ενιαίο ιδεολογικοποιημένο σχήμα, απεμπλουτίζοντάς τους από το νόημα που δίνει η ιστορική τους ιδιαιτερότητα.
Η δυσφορία του κοινού προκύπτει από την αίσθηση ότι ένα συλλογικό πολιτισμικό κεφάλαιο, και μάλιστα της τεράστιας αξίας που έχει ο Ελληνισμός, χρησιμοποιείται χωρίς σεβασμό προς τη μορφολογία και τη μνήμη του. Το βασικό θέμα, ωστόσο, δεν είναι η καταγγελία της ξένης παραγωγής. Η συζήτηση οφείλει να στραφεί προς τα… ενδότερα, εκεί όπου ο ανθελληνισμός, η αδράνεια, η νωθρότητα, τα ευήκοα ώτα στους ξένους και η ενοχή για την ταυτότητά μας εκδηλώνονται με τρόπο κραυγαλέο.
Πόσες κινηματογραφικές ταινίες με θέματα από την ελληνική Ιστορία και τους μυθολογικούς ηρωικούς κύκλους έχει στηρίξει έμπρακτα το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ); Πόσες παραγωγές συγκροτήθηκαν με σοβαρότητα, αισθητική αρτιότητα και διεθνή προοπτική; Η απάντηση είναι αρνητική και μας αποκαλύπτει ότι το κόστος της λειτουργίας του θεσμού του ΕΚΚ δεν αντιστοιχεί στην πολιτισμική του συνεισφορά. Αν έκλεινε… χθες, θα έλειπε μόνο από τους σκηνοθέτες που επιδοτεί. Η κοινωνία θα διάβαζε αδιάφορα την είδηση για το κλείσιμό του.
Και το υπουργείο Πολιτισμού αρκείται σε ρόλο διακοσμητικό. Οι πολιτικές του εξαντλούνται σε διαχειριστικές πρακτικές και επικοινωνιακές χειρονομίες. Η ενθάρρυνση τολμηρών πρωτοβουλιών, η στήριξη δημιουργών που επιθυμούν να καταπιαστούν με την ιστορική και μυθολογική θεματολογία, η συγκρότηση μακρόπνοης στρατηγικής για τον ελληνικό πολιτισμό δεν υπηρετούνται απ’ αυτό το υπουργείο… πολυτελείας. Θα ήταν ακριβές και δικαιολογημένο να ισχυριστεί κάποιος ότι είναι από αχρείαστο έως επιβλαβές για τον ελληνικό πολιτισμό.
Στον ηλιόλουστο, δοξασμένο και πικρό τόπο μας υπάρχει ακόμα ένα πρόβλημα: η ελληνόφωνη μεγαλοαστική τάξη. Ανασφαλής και ξενομανής, προσλαμβάνει τον πολιτισμό ως καταναλωτικό προϊόν και φολκλόρ για το οποίο «τρελαίνονται» οι ξένοι επιχειρηματίες, οι διασημότητες και οι πρεσβευτές των ισχυρών χωρών. Η σχέση των πλουσίων με την παράδοση παραμένει επιφανειακή και συχνά κωμική. Η μίμηση «διεθνών» προτύπων θεωρείται από εκείνους δείγμα προόδου. Η ενασχόληση με το εγχώριο πολιτισμικό απόθεμα εκλαμβάνεται συχνά ως ένδειξη επαρχιωτισμού. Οι εθισμοί της οικονομικής ολιγαρχίας, ψυχολογικοί και άλλοι, ενισχύουν αυτή την απομάκρυνση από κάθε έκφανση της εθνικής ταυτότητας.
Υπάρχουν όμως σκηνοθέτες που θα μπορούσαν να αναμετρηθούν δημιουργικά με την ελληνική ιστορική και μυθολογική ύλη; Όχι. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, όπως ο Γιάννης Σμαραγδής, αποφεύγουν θέματα που τους «βρομούν» έθνος και Χριστό. Συμπεριφέρονται λες και η συγκεκριμένη θεματολογία τούς προκαλεί αλλεργία. Η πρόκληση της ανάδειξης της ελληνικής παράδοσης απαιτεί πνευματικό θάρρος και αισθητική καλλιέργεια – χαρίσματα που βρίσκονται σε έλλειψη εδώ και δεκαετίες στον ημεδαπό κινηματογραφικό ερημότοπο.
Η ΕΡΤ και οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί επενδύουν συστηματικά σε προϊόντα εύκολης κατανάλωσης. Ριάλιτι, υποκουλτούρα και ατέρμονες συζητήσεις χαμηλής στάθμης καταλαμβάνουν τον δημόσιο χρόνο. Η δυνατότητα καλλιέργειας συλλογικής μνήμης και πολιτισμικής αυτοσυνειδησίας παραμένει αναξιοποίητη.
Η ορθή αντίδραση απέναντι σε τέτοιες κινηματογραφικές επιλογές δεν βρίσκεται στην οργή ούτε στην αυτάρεσκη καταγγελία. Βρίσκεται στη δημιουργία. Στην ανάληψη ευθύνης. Στο άναμμα μιας φλόγας που θα μεταδοθεί. Όσο παραμένουμε αδρανείς απέναντι στη δική μας πολιτισμική κληρονομιά, άλλοι θα συνεχίσουν να τη διαχειρίζονται σύμφωνα με τα δικά τους παρακμιακά αφηγήματα.
Και το σημαντικότερο για το τέλος: Αλήθεια, πόσοι από εμάς έχουμε διαβάσει τα ομηρικά έπη πριν πάμε στις κινηματογραφικές αίθουσες για να δούμε τις εμετικές παραλλάξεις τους από αλλοδαπούς «δημιουργούς»;
Γιατί στο Χόλλυγουντ δεν ανεβάζουν ιστορίες της Αφρικής, που τόσο κόπτονται για τα δικαιώματα τους, οι καπιταλιστές δουλέμποροι, παρά χαλκεύουν την υπάρχουσα ιστορία;
υπάρχουν και πνευματικά δικαιώματα αλλά είναι απλά δικαιώματα κάτι σαν τα δώδεκα μίλια…
κύριε Λιάκο
κατά αρχήν , ΔΕΝ υπάρχει μεγαλοαστική τάξη τελεία και παύλα. Το χωριό είναι μικρό και όλοι γνωρίζουν όλα το πώς έγιναν λεφταδες όλοι αυτό το τουρλουμπουκι από τον πόλεμο και μετά. άλλοι συνεργάτες των ναζί, άλλοι μαυραγορίτες άλλοι και τα δύο άλλοι συνεργάτες πέραν του Ατλαντικού άλλοι χρηματοδοτουμενοι από τα προγράμματα Μάρσαλ και του ιδρύματος Φορντ ( όλοι οι χρηματοδοτουμενοι ήταν κομμουνιστές ή πέρασαν από το βουνό και την κυβέρνηση των κκουεδων).
Όλο αυτό το χωρίς πατρίδα απλά μισό ελληνόφωνο συμπληρωματικό σύνολο ευημερεί καταχρωμενο μαζί με τα πολιτικά μαπετς τα χρήματα του κράτους τα χρήματα των Ελλήνων.
οι δύο αυτές ομάδες πολιτικοί και λέμε τώρα<> απλά εκτελούν εντολές χωρίς καμία εθνική ή μάλλον καθόλου συνείδηση απλά και μόνο να έχουν το ταμείο.
WOKE τους λέγανε ακόμα ποιο woke αυτοί. την Μακεδονία θέλουν την δίνουν το Αιγαίο δώστε ότι θέλετε απλά το ταμείο δικό μας.
ΟΛΟ το κράτος σαν δομή τα πάντα όλα υπουργεία, παιδία, δικαιοσύνη, στρατός. Σύνταγμα.κλπ όλα από το μηδέν, επανεκκίνηση μόνο έτσι θα σωθούμε διαφορετικά πολύ σύντομα ότι απομένει θα επιστρέψει εκεί που τελικά κακώς φύγαμε πριν 200 χρόνια.
Το ΕΚΚ ξέρουμε τι καπνό φουμάρει, η Εθνική πινακοθήκη ευχαρίστως παρουσιάζει και προμοτάρει κάποια πράγματα που κάνεις εμετό αλλά τα υπερασπίζονται μανιωδώς οι “ειδικοί”, η τέχνη είναι ελεύθερη κραύγαζαν στα πάνελ ξεσκίζοντας τότε τον Παπαδόπουλο που πήγε και κατέβασε εκείνα τα εκτρώματα, δικαίως ή αδίκως. Μάλιστα όποιος πήγαινε όχι να τον υπερασπιστεί, αλλά να πει κάτι για το αίσχος της επιλογής των “έργων”, του φώναζαν με στόμφο, “έχετε σπουδάσει τέχνη; πώς έχετε γνώμη; είστε ειδικός; ” Λες και η τέχνη αφορά τους “ειδικούς”. Αλλά τι περιμένεις από τους πληρωμένους, κάνουν μια δουλειά κι αυτοί…
Την ταινία του Σμαραγδή επίσης λύσσαξαν να τη σαμποτάρουν με κάθε μέσο, μέχρι και απειλές δέχθηκε. Το έχουμε εμπεδώσει ότι μισούν οτιδήποτε Ελληνικό και Ορθόδοξο χριστιανικό, δε χρειαζόμαστε άλλη πλύση απ’αυτού, πήξαμε, επιπλέον δεν κρύβονται καν.
Πόλεμος γίνεται άλλωστε με κάθε μέσο χωρίς όρια, ο πολιτισμός είναι μία γερή διάσταση του, πάντα ήταν.
Στο μεταξύ ο πιο επικίνδυνος εχθρός είναι αυτός που βρίσκεται μέσα στα τείχη, δυστυχώς εντός των δικών μας έχουν πολλαπλασιαστεί σε σχέση με το παρελθόν και κατέχουν μάλιστα νευραλγικές θέσεις.
Μπρίτζερτον έχετε δει;
Μπροστά σ αυτό το ανοσιούργημα που ξεφτιλίζει ιστορία και ιστορικά πρόσωπα του 19ου αιώνα η “ωραία” ελένη είναι απλά πταίσμα.
Φανταστείτε τι θα ακουγόταν, τι αιματηρές διαδηλώσεις θα γίνονταν αν θα γυριζόταν ταινία με θέμα τη ζωή του μαντέλα ή του λούθερ κινγκ και αν θα έπαιζε τον ρόλο ασιάτης….ή ακόμα καλύτερα, λευκός!! 🤣🤣🤣🤣
Δεν είναι νέο. Στο Holywood, εδώ και χρόνια, επικρατεί ο άγραφος κανόνας σε κάθε ταινία να συμμετέχει μαύρος/η, ο άλλοτε γνωστός πρωταγωνιστής (π.χ. James Bond) να μπορεί να είναι και γυναίκα και μάλιστα μαύρη και φυσικά να υπάρχει σαν εντελώς φυσιολογική η ομοφυφλοφιλία. Τα τελευταία χρόνια, όσες ταινίες είδα, είχαν αυτά τα στοιχεία. Να τις ονομάσω μία προς μία; Μάλλον δύσκολο και περιττό. Είμαι βέβαιος ότι όλοι τις έχετε δει.
Όχι, η ωραία Ελένη σαφώς δεν ήταν μαύρη (δεν αναφέρεται πουθενά στον ρατσιστή Όμηρο). Όχι, στον “Ρομπέν των Δασών” ο Γιαννάκης δεν ήταν αράπης, κι όμως σε κάποιο από τα τελευταία γυρίσματα τού θρύλου, ο σκηνοθέτης υποχρεώθηκε να χρησιμοποιήσει “έγχρωμο” ηθοποιό.
Η Δύση παραπέει κάτω από την δικτατορία τού “πολιτικώς ορθού” καί κάθε αντίσταση σ’ αυτόν οδηγεί σε καταστροφή. Ταύτα έχοντας υπ’ όψιν του, ο σκηνοθέτης προριμά να βάλει μία μαύρη στην θέση τής ομηρικής καλονής, ή τον υποχρέωσαν γι αυτό, ώστε να ξέρει ότι η ταινία του θα προβληθεί.
Αρπάζουν τους φόρους μας προωθώντας την προπαγάνδα με κερασάκι την υποτιθέμενη τέχνη, προσπαθούν να εκτρέψουν τον έλληνα από το αξιακό του σύστημα.
Οι άτεχνοι, πλην όμως διαφορετικοί από τον μέσο Έλληνα, χρησιμοποιούν τους φόρους μας για να μας εισάγουν στον κακόβουλο κόσμο τους.
Η λέξη τέχνη προέρχεται από το ρήμα τίκτω (γεννώ) και αναδεικνύει τη σύνδεση μεταξύ δημιουργίας και και τεχνικής ικανότητας.
Εδώ, πήραν το ομηρικό πνευματικό παιδί, το μετέτρεψαν σε τέρας και το βάφτισαν τέχνη τους.
Μόνο ανώμαλοι θα μπορούσαν να αισθανθούν αγαλίαση από τέτοιο ανοσιούργημα.
Μπορούν οι συνάνθρωποι μας στο ελληνικό κέντρο κινηματογράφου να πιστεύουν και να ζουν όπως τους αρέσει, δεν πρέπει όμως να τους επιτρέψουμε να τρώνε τους φόρους μας.
Ο ΤΡΑΜΠ ΦΤΕΗ