Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, δεκάδες χιλιάδες κουτσουλιές…
Του Παναγιώτη Λιάκου
Εξ όνυχος τον λέοντα έλεγαν οι αρχαίοι. Ήτοι, για να καταλάβεις το λιοντάρι αρκεί να δεις έστω ένα νύχι του. Αν την ώρα που βλέπεις το νυχάκι, σου επιτίθεται το λιοντάρι, ίσως αυτό θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα αντικρίσεις. Έτσι και η «Ελλάδα 2.0» του Μητσοτάκη. Την καταλαβαίνεις, όπου κι αν πας, ό,τι κι αν κάνεις. Στις φωτογραφίες βλέπουμε τον σταθμό του Προαστιακού στην Παλλήνη.
Βρομάει και ζέχνει, σαν τις πολιτικές που εφαρμόζει η εθνοσωτήριος κυβέρνηση. Είναι γεμάτος κουτσουλιές, σκουπίδια, γκράφιτι, μια εικόνα καλπάζουσας παρακμής που ανταποκρίνεται… ιδανικά στα στάνταρντ των γκόλντεν μπόις που διοικούν καίριους τομείς του Δημοσίου, των ΔΕΚΟ και όλων των οργανισμών που καθορίζουν την καθημερινότητα των πολιτών. Αυτά βλέπουν κι οι τουρίστες που άλλα ακούν για την Ελλάδα κι άλλα βιώνουν όταν παίρνουν την απόφαση να ξεπαραδιαστούν για να «ζήσουν τον μύθο τους» εδώ.
Απίστευτη κατάντια…
Γιατί στο μυαλό των κυβερνώντων και κυβερνήσεων είναι η κατάχρηση δημοσίου χρήματος. Όταν δεν υπάρχει κάνεις δεν ενδιαφέρεται. Όταν δεν υπάρχει μίζα ουδείς ενδιαφέρετε.
Όλοι λαός και κυβερνώντες για μια μίζα ζουν. Όλοι του αντιμετωπίζουν το κράτος σαν εχθρό να τον κλέψουν να τον κατασπαράξουν και όχι ότι οι ίδιοι είναι το κράτος.
Ούτε σε υποσαχαριες χώρες συναντάς τέτοια κατάντια λαού και κυβερνώντων. Ούτε εκεί