Marfin, τρομοκρατία και κυβερνητική εργαλειοποίηση

Του Ραφαήλ Καλυβιώτη*

Δεκαέξι χρόνια μετά την τραγωδία της Marfin, η Αστυνομία προχώρησε σε συλλήψεις για την επίθεση που στοίχισε τη ζωή στην Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών (έγκυος 4 μηνών), στον Επαμεινώνδα Τσάκαλη, 36 ετών, και στην Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών. Και φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε, εκκρεμεί η σύλληψη των δολοφόνων του Φουντούλη και Καπελώνη.

Ενώ η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος έθεσε χειροπέδες σε δύο 42χρονους άνδρες εντός της ελληνικής επικράτειας -πρόσωπα ήδη γνωστά στις Αρχές και προφανώς ενταγμένα σε κυκλώματα που η Πολιτεία παρακολουθεί-, το πραγματικό βάρος της υπόθεσης μετατοπίζεται τώρα προς το τρίτο πρόσωπο. Πρόκειται για μια 46χρονη γυναίκα που, εδώ και χρόνια, επέλεξε τον δρόμο της φυγής και της απόλυτης απόκρυψης στο εξωτερικό.

Δεν πήρε τα βουνά στην Κούβα. Δεν έγινε αντάρτισσα στην Κολομβία. Δεν πήγε να πεθάνει για το ιδανικό, να κουβαλήσει Καλάσνικοφ στη ζούγκλα, ούτε να γράψει μανιφέστα από τη Σιέρα Μαέστρα. Όχι.

Πήγε κατευθείαν στο άντρο του καπιταλισμού. Εκεί όπου «εκμεταλλεύονται τις μάζες». Και αντί να το ανατινάξει, το αγκάλιασε με ενθουσιασμό: γράφτηκε σαν καλό, νομοταγές κορίτσι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, έβγαλε τον «ιερό» National Insurance Number και βρήκε έναν «σωστό» άντρα από «καλή φαμίλια». Ήθελε, δηλαδή, να κάνει το έγκλημα χωρίς να υποστεί την τιμωρία.

Για δεκαέξι χρόνια το ελληνικό κράτος δεν κατάφερε να τη βρει. Ή δεν ήθελε; Ή μήπως υπήρχαν άλλες προτεραιότητες; Ερωτήματα καταθέτω.

Η συνήγορος των δύο κατηγορουμένων στην υπόθεση του πολύνεκρου εμπρησμού της Marfin, η Άννυ Παπαρρούσου, φέρεται να χαρακτήρισε σύμφωνα με δημοσιεύματα τη δικογραφία «επεξεργασμένη» και απολύτως στερούμενη πραγματικής νομικής υπόστασης. Oπως φέρεται να υποστήριξε, η υπόθεση δεν οικοδομείται σε τεκμηριωμένη αστυνομική και εισαγγελική έρευνα, αλλά σε διαρροές και σε μια βιαστική προσπάθεια να δοθεί η εντύπωση ότι «κάτι γίνεται».

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η κυβέρνηση οδηγεί την Aστυνομία και την ελληνική Δικαιοσύνη στην εργαλειοποίησή τους. Αλλά μετά βλέπουμε τον κύριο Νίκο Ρωμανό, διευθυντή ψηφιακής επικοινωνίας του πρωθυπουργού. Ανέβασε στα κοινωνικά του δίκτυα μία ανάρτηση όπου τοποθετεί τις συλλήψεις στο ίδιο επίπεδο με τη μείωση της βενζίνης. Εκτός του γεγονότος ότι αυτό δεν είναι σοβαρή επικοινωνιακή πολιτική, αναρωτάται κανείς εάν οι συλλήψεις γίνονται για άρτον και θεάματα. Υπάρχουν, δε, κάποιοι που αναρωτιούνται εάν γίνονται τώρα επειδή υφίσταται η περίπτωση παραγραφής στα 16 χρόνια.

Δεν θέλω να πιστέψω ότι θα συλληφθούν κάποιοι, ότι θα κρατήσει η δίκη τους πολλά χρόνια και θα αθωωθούν. Πρώτα από όλα δεν το αξίζει αυτό η μνήμη των δολοφονηθέντων και των συγγενών και φίλων τους. Δεν αξίζει, όμως, και στην πατρίδα μας να εργαλειοποιούνται η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη.

Ευελπιστούμε να συλληφθούν οι πραγματικοί υπαίτιοι. Όμως αυτό που παραγνωρίζεται στον δημόσιο λόγο και δεν αναφέρεται εκτενώς είναι ότι η τρομοκρατία στην Ελλάδα προέρχεται κυρίως από τους κύκλους της άκρας Αριστεράς.

Το ζήτημα της ακροαριστερής τρομοκρατίας στην Ελλάδα παρουσίασε τις δικές του ιδιαιτερότητες που είχαν να κάνουν με τη συγκρότηση του μετεμφυλιακού κράτους, τη νεανική ριζοσπαστικοποίηση κατά την περίοδο των ελληνικών «long sixties».

Η μαμή της Ιστορίας

Η βία είναι «η μαμή της Ιστορίας» έλεγαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Ο ίδιος ο Λένιν δίδαξε ρητά ότι η επανάσταση απαιτεί «επαναστατική βία» και ότι η αστική δημοκρατία είναι «δικτατορία της αστικής τάξης» με άλλο όνομα. Η 17Ν το είχε γραμμένο στα κείμενά της: το ελληνικό κράτος ήταν «φασιστικό» και «ιμπεριαλιστικό υποχείριο». Άρα η δολοφονία πολιτικών, Αμερικανών αξιωματούχων και επιχειρηματιών δεν ήταν έγκλημα – ήταν «εκτέλεση ταξικού εχθρού». Αυτό δεν είναι παρεξήγηση. Είναι η άμεση εφαρμογή της λενινιστικής θεωρίας. Η 17Ν παρουσιαζόταν ως συνέχεια του ΕΑΜ και του αντάρτικου. Αυτό δεν ήταν τυχαίο. Ήταν συνειδητή ιδεολογική κατασκευή.

Οι νεότερες τρομοκρατικές ομάδες άντλησαν την ιδεολογική τους «συγκρότηση» από τον Μπακούνιν και την ιδέα της «προπαγάνδας της πράξης». Εδώ η βία δεν είναι καν εργαλείο για την κατάληψη της εξουσίας. Είναι αυτοσκοπός, επίδειξη ότι το κράτος δεν είναι παντοδύναμο.

Επιστρέφοντας στη Marfin, δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι ενώ η τράπεζα φλεγόταν, οι πυροσβεστικές μονάδες που επιχείρησαν να πλησιάσουν εμποδίστηκαν από κουκουλοφόρους, πολλοί διαδηλωτές φώναζαν «κάψτε το!» στα θύματα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, «η Μαρία Καραγιάννη, πρώην εργαζόμενη της Marfin, είχε αναφέρει στο Μega ότι υπήρχαν συνάδελφοί της που τους έβλεπαν να ρίχνουν τη μολότοφ, το εύφλεκτο υλικό, και τους παρακαλούσαν να μην το ρίξουν, διότι τους έλεγαν ότι είμαστε άνθρωποι μέσα. Το ήξεραν ότι ήταν μέσα, παρ’ όλα αυτά με δολοφονική διάθεση έριξαν μέσα τη φωτιά για να πεθάνει κόσμος». Τον χαρακτηρισμό της Marfin ως «παράπλευρης απώλειας» δεν πρέπει να τον εκλάβουμε ως ακρότητα μεμονωμένων ατόμων. Είναι η αναπόφευκτη κατάληξη της επαναστατικής λογικής όταν αυτή φτάσει στο τέλος της, δηλαδή ότι αν η «Ιστορία» έχει μια κατεύθυνση, αν ο «επαναστατικός αγώνας» είναι ανώτερος σκοπός, τότε τα άτομα που παρεμβαίνουν έστω και ακούσια μετατρέπονται σε «αναλώσιμα». Η έγκυος υπάλληλος της Marfin δεν ήταν «εχθρός» για τους δράστες. Ήταν «ανύπαρκτη» ως πρόσωπο.

Και για αυτό επείγει περισσότερο από ποτέ η ανώτατη ηγεσία της Δικαιοσύνης να μην επιλέγεται από την πολιτική ηγεσία. Διότι δίνει το δικαίωμα η Δημοκρατία στους εχθρούς της να διεμβολίζεται υπό την επιχειρηματολογία ότι «έχουμε δικαίωμα στη βία επειδή το σύστημα είναι άδικο». Οι Ροβεσπιέροι πάντοτε θα καραδοκούν. Γι’ αυτό και η τεράστια πολιτική φιλόσοφος Χάνα Άρεντ έλεγε ότι ακόμα και ο πιο φλογερός επαναστάτης θα γίνει συντηρητικός την επόμενη μέρα μετά την επανάσταση.

*Υπ. δρ Γεωπολιτικής – πρόεδρος ∆ικτύου Ελλήνων Συντηρητικών – [email protected]