Συντρίμμια υποσχέσεων και μόνο…

Του Γιώργου Χατζηδημητρίου

Η ΔΕΘ έχει εκφυλλιστεί σε ένα παρακμιακό πανηγυράκι που θα έπρεπε να το έχουν καταργήσει εδώ και χρόνια. Παιδιόθεν θυμάμαι εμείς οι ιθαγενείς να πηγαίνουμε για μαύρη μπίρα και σουβλάκι, κοιτάζοντας αδιάφορα γερμανικά τρακτέρ. Καλά που υπήρχε κι ο «Γύρος του Θανάτου»… 

Ο λεγόμενος «διεθνής καταμερισμός εργασίας» -ήγουν, οι πολυεθνικές-, με την ευπειθή στάση των κατά καιρούς Γεραπετρίτηδων, επέβαλε στη χώρα ένα οικονομικό πρότυπο εξαγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού, υπηρεσιών χαμηλής απόδοσης, κυρίως στον τουρισμό, και, βασικά, κατανάλωσης των δικών τους προϊόντων.

Εμείς τι προβάλαμε εκεί; Ούτε καν το κατίκι Δομοκού… Πεταμένα λεφτά. Πήγαιναν μέχρι χθες τα αθηνοκεντρικά υπουργεία και νοίκιαζαν πανάκριβα περίπτερα, τα περιδιάβαιναν σαν γύφτικα σκεπάρνια καμαρώνοντας οι υπουργοί, συνοδεία γελοίων κομματαρχών και λούστρων βλαχοδημάρχων με λιγδωμένο μαλλί, τραβιούνταν μετά με κάτι βίζιτες στα ξενυχτάδικα, υπό το αηδιαστικό βλέμμα ημών των γηγενών για το φτηνό θέαμα, κι ύστερα όλοι μαζί αυτοί βγάζανε το συμπέρασμα ότι η Σαλονίκη είναι ερωτική πόλη και την κάνανε πλαγίως. 

Μέχρι να ανέβουν στο αεροπλάνο της επιστροφής, τα κάλπικα λόγια τους είχαν ήδη προλάβει να διαλυθούνε στον αέρα και η Σαλονίκη έμενε με τη στυφή γεύση ανεκπλήρωτων υποσχέσεων.

Ήμουν νιος και γέρασα ακούγοντας από τον «Εθνάρχη» και τον Ανδρέα μέχρι τον Σημίτη -μετά σιχάθηκα κι έκοψα να ακούω ομιλίες και συνεντεύξεις αυτής της αγυρτείας…- τη στερεότυπη υπόσχεση ότι η Θεσσαλονίκη «θα καταστεί το επίκεντρο της βαλκανικής ενδοχώρας»! Η Θεσσαλονίκη που δεν έχει ούτε τρένο! Σε ποιον να το πεις…

Να ξεπροβοδίζεις τα παιδιά μ’ όλη την αγάπη σου και λιγοστές προμήθειες, κάτι μαγειρευτά για να βγάλουν το δεκαήμερο -ακόμα και μαστίχες βόλευε του γιόκα της η μάνα του στο κουτί- από τον σταθμό Λαρίσης και να τα κατεβάζουνε έξω απ’ την Αθήνα στην Οινόη, λέγοντας «όποιοι θέλετε βγείτε (βραδιάτικα στα χωράφια…) για τσιγάρο, οι υπόλοιποι περιμένετε να ‘ρθούνε λεωφορεία»! Πόσα «Τέμπη» αποφύγαμε από τύχη…

Κι ο Μητσοτάκης πριν από λίγα χρόνια να μας ανακοινώνει χαμογελαστά ότι πήρε το αεροπλάνο και πάει να «εγκαταστήσει» -έτσι το ’πε- τη μικρότερη θυγατέρα του για σπουδές στη Νέα Υόρκη. Ξέρει πώς είναι να… «εγκαταστήσει» ένας Έλληνας γονιός το παιδί του στη Σαλονίκη; Δεν έχει «ιδέα μουσικής» για το τι σημαίνει κανονική ζωή, έξω απ’ τη γυάλα που τον μεγάλωσαν οι Γερμανίδες γκουβερνάντες. 

Θα το πω ως οργισμένος Μακεδόνας, όπως το καταλαβαίνω: από το 1974, εκτός από συντρίμμια υποσχέσεων, τίποτε της προκοπής δεν άφησαν πίσω τους. Η… «συμπρωτεύουσα» είναι από τις πιο ριγμένες πόλεις της Ελλάδας. Πού είναι το λιμάνι, οι τεχνολογίες αιχμής, το τραμ, η αναγέννηση της Σίνδου και χίλια δυο που τάξανε; Ένα μετρό, κι αυτό να κάνεις τον σταυρό σου… 

Η ΔΕΘ συνιστά υποκατάστατο μιας κανονικής οικονομικής πολιτικής, την οποία θα έπρεπε να διέπουν αρχές και όχι η διανομή φιλοδωρημάτων. 

Και στην ετήσια Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν θα άρμοζε να εκφωνούνται χάρτινοι λόγοι από εκπροσώπους ενός καθυστερημένου κι αμόρφωτου πολιτικού προσωπικού. Εκεί, μια χώρα παρουσιάζει με καμάρι την αναπτυξιακή αλκή της και τις εθνικές προοπτικές

Μια καχεκτική και κρατικοδίαιτη οικονομία, ωστόσο, τι να πάει να προβάλει; Το πώς μοιράζουμε το χρήμα στους κολλητούς;