Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Ακούμε συνεχώς -ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο- από τον Κ. Μητσοτάκη και τους υπουργούς του για αριθμούς. Ρυθμούς ανάπτυξης, επενδυτικές βαθμίδες, πλεονάσματα, αγορές που εμπιστεύονται ξανά τη χώρα, ανεργία που μειώνεται, δείκτες που βελτιώνονται. Η οικονομική συζήτηση στην Ελλάδα επιχειρείται να κυριαρχηθεί -σχεδόν ασφυκτικά- από στατιστικές και μακροοικονομικούς δείκτες, έστω και αν στην πραγματική οικονομία η κατάσταση κάθε άλλο παρά ρόδινη μπορεί να χαρακτηριστεί…
Σε επίπεδο αριθμών, η εικόνα τουλάχιστον φαινομενικά είναι τέτοια που δείχνει ότι η χώρα δεν ξεμένει από χρήματα. Λόγω της φορολογικής υπεραφαίμαξης υπάρχουν πλεονάσματα, που -όπως φαίνεται- μάλιστα θα χρησιμοποιηθούν ως εργαλεία εκλογικής χειραγώγησης. Ομως την ίδια ώρα υπάρχει ένα άλλο έλλειμμα, λιγότερο μετρήσιμο, αλλά πολύ πιο βαθύ, που δεν μπορεί να αγνοηθεί με τίποτα. Προκύπτει και από τις αλλεπάλληλες διεθνείς και ευρωπαϊκές εκθέσεις και έρευνες…
Η Ελλάδα ξεμένει από εμπιστοσύνη. Από εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Στη Δικαιοσύνη. Στο κράτος. Στην πολιτική. Στα ΜΜΕ. Ακόμα και μεταξύ μας, ως κοινωνία. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημάδι μιας χώρας που μοιάζει εξωτερικά σταθερή αλλά εσωτερικά φθείρεται. Γιατί μια κοινωνία μπορεί να αντέξει δύσκολες οικονομικές περιόδους όταν πιστεύει ότι υπάρχει Δικαιοσύνη, σοβαρότητα και κοινός κανόνας. Δυσκολεύεται όμως να αντέξει όταν αρχίζει να πιστεύει ότι τίποτα δεν λειτουργεί πραγματικά όπως φαίνεται…
Οι κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά. Η αλήθεια εξαρτάται από το ποιος μιλά. Η λογοδοσία σπανίζει. Η ευθύνη διαχέεται μέχρι να εξαφανιστεί. Κάθε κρίση των τελευταίων ετών άφησε και ένα τέτοιο αποτύπωμα. Οι υποκλοπές. Τα Τέμπη. Οι φυσικές καταστροφές. Η ακρίβεια. Οι θεσμικές δυσλειτουργίες της καθημερινότητας.
Σε καθεμία από αυτές τις στιγμές, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το γεγονός καθαυτό. Ηταν και είναι η αίσθηση ότι η κοινωνία δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να πιστέψει όσα της λέγονται. Και όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, αλλάζει και ο τρόπος που λειτουργεί η δημοκρατία. Ο πολίτης δεν ακούει, υποψιάζεται. Δεν αξιολογεί, δυσπιστεί. Δεν συμμετέχει, αποσύρεται. Η κυνικότητα γίνεται άμυνα. Κάπως έτσι διαβρώνεται αθόρυβα ο κοινωνικός ιστός.
Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ζημιά που έχει προκαλέσει η διακυβέρνηση της τελευταίας επταετίας υπό τον Κ. Μητσοτάκη. Γιατί τα χρήματα, όσο σημαντικά κι αν είναι, μπορούν να επιστρέψουν ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν. Οι αγορές αλλάζουν γνώμη. Οι δείκτες ανεβαίνουν. Οι οικονομικοί κύκλοι γυρίζουν. Η εμπιστοσύνη όμως δεν αποκαθίσταται με μια ανακοίνωση, ούτε με ένα success story. Χτίζεται αργά και καταρρέει απότομα. Και όταν μια χώρα αρχίζει να ξεμένει από εμπιστοσύνη, το πρόβλημα παύει να είναι μόνο οικονομικό ή πολιτικό. Γίνεται υπαρξιακό. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε…
Δυστυχώς όλη αυτή η συνεχής κρίση και το τεράστιο πισωγύρισμα στον σκοτεινό Σημιτοπασοκισμό που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, πέρα από την προλεταριοποίηση ενός μεγάλου κομματιού του ελληνικού λαού έχει αναδείξει και αλλου είδους κοινωνικές τάξεις, όχι βάσει της οικονομικής κατάστασης και της κοινωνικής θέσης του καθενός. Κατ’αρχήν έχει αναδειχθεί η τάξη των κομματικά εξαρτημένων που διαχρονικά σκέφτονται και πράττουν με βάση αυστηρά το ατομικό τους συμφέρον και επίσης διαχρονικά ακολουθούν αυτούς που έχουν ανώτερα κυβερνητικά αξιώματα. Έπειτα η τάξη των φοβισμένων οι οποίοι έχοντας υποστεί συνεχή πλύση εγκεφάλου από τα κυβερνητικά παπαγαλάκια του μιντιακού κατεστημένου έχουν ασπαστεί το “Μητσοτάκης ή χάος” ή στην καλύτερη των περιπτώσεων “το μη χείρον βέλτιστον”. Και τέλος η τάξη των αφελών οι οποίοι δεν χρειάζεται να χειραγωγηθούν από κάποια πεφωτισμένα μυαλά, απλά καταπίνουν αμάσητη την επικοινωνιακή προπαγάνδα του Κυριάκου, του Χατζηδάκη και του Άδωνι.
Σίγουρα υπάρχουν και οι αγανακτισμένοι που είναι και αυτοί ένα μεγαλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας οι οποίοι όμως στο μεγαλύτερο μέρος τους αδυνατούν να διοχετεύσουν σε σωστή κατεύθυνση αυτήν την αγανάκτηση. Γιατί κακά τα ψέματα όταν η δίκαιη οργή δεν μπαίνει σε κάποιο ιδεολογικό καλούπι και όταν η υπέρταση των αρνητικών συναισθημάτων δεν έχει και έναν ρυθμιστή τάσης που να τα διαχειριστεί σωστα, τότε η κατάληξη νομοτελειακά θα είναι το χάος.
Κόμματα που απλά η σκοπιμότητα τους είναι να αποκτήσουν δια μέσου της λαικής ψήφου περαιτέρω ηθική νομιμοποίηση για να εκδικηθούν το σάπιο πολιτικό κατεστημένο είναι πολύ πιθανόν να οδηγησουν σε μεγαλύτερα αδιέξοδα. Κόμματα που να μας βγάλουν από αυτή την πολυεπίπεδη κρίση χρειαζόμαστε, με καθαρή ιδεολογία, καθαρούς πολιτικούς στόχους και ασφαλώς ιδεολογική και αξιακή αυτοσυνέπεια.
@ Original Ranger 4/07/2026
Όχι άλλα κόμματα, βρε παιδιά, αυτά μάς κατέτρεψαν μετά την Μεταπολίυευση. Όλα αρχίζουν “με με καθαρή ιδεολογία, καθαρούς πολιτικούς στόχους και ασφαλώς ιδεολογική και αξιακή αυτοσυνέπεια” και στο τέλος γίνονται μέρος τής πολυεπίπεδης κρίσης. Αλλαγή πολιτικού συστήματος χρειάζεται η Ελλάδα, αλλά αυτό είναι μάλλον ανέφικτο.