Η «Μπέσα» του Κατευνασμού και η Ιστορική Αμνησία της Ελλαδικής Ελίτ

Του Νίκου Αργεάδη

Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Μπέσα και αξιοπρέπεια στην εξωτερική πολιτική», στον ιστότοπο Liberal, ο καθηγητής κ. Θανάσης Διαμαντόπουλος επιχειρεί ολισθηρή αναδρομή στην ελληνική διπλωματική ιστορία. Στόχος του; Να αγιογραφήσει to μοντέλο εξωτερικής πολιτικής βασισμένο στον παθητικό κατευνασμό, βαφτίζοντάς το εκ του ασφαλούς «μετριοπάθεια». Η προσέγγισή του, ωστόσο, ελέγχεται ως βαθύτατα αντιιστορική και θεωρητικά ασυνάρτητη, καθώς εξισώνει ανόμοιες ιστορικές περιόδους και παραγνωρίζει προκλητικά τη δομική μεταβολή της τουρκικής απειλής.

Το Θεμελιώδες Σφάλμα: Εξίσωση Ανόμοιων Εποχών

Το κεντρικό ιδεολογικό ολίσθημα του κ. Διαμαντόπουλου έγκειται στην επίμονη άρνησή του να αντιληφθεί τη ριζική διαφορά μεταξύ του τότε και του σήμερα. Το 1923 ή το 1930, η ηττημένη Οθωμανική Αυτοκρατορία και η νεαρή, εσωστρεφής Τουρκική Δημοκρατία του Μουσταφά Κεμάλ προσπαθούσαν να σταθεροποιηθούν εντός των στενών εθνικών τους συνόρων. Δεν διεκδικούσαν τον ζωτικό χώρο της Ελλάδας.

Σήμερα, αντιθέτως, η Αθήνα αντιμετωπίζει συστηματικά αναθεωρητική δύναμη, η οποία:

• Εφαρμόζει το επίσημο κρατικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».
• Αμφισβητεί εμπράκτως τη Συνθήκη της Λωζάννης.
• Απαιτεί τελεσιγραφικά την αποστρατικοποίηση των νησιών μας, επιδιώκοντας τον πλήρη αφοπλισμό τους ώστε να καταστούν ανυπεράσπιστα έρμαια.
• Εγείρει ωμές επεκτατικές αξιώσεις επί της ίδιας της ελληνικής κυριαρχίας.

Η προσπάθεια του συγγραφέα να παρουσιάσει κάθε εθνική υποχώρηση ως «μεγαλούργημα μετριοπάθειας» καταρρέει με πάταγο κάτω από το βάρος των ίδιων των γεγονότων, τα οποία διαστρεβλώνονται επιλεκτικώς αλλά και βαναύσως.

Τα Ιστορικά Γεγονότα που Παραποιούνται Βάναυσα

1. Το Ελληνοτουρκικό Σύμφωνο του 1930

Ο κ. Διαμαντόπουλος εξαίρει τη συμφωνία Βενιζέλου-Ατατούρκ, λησμονώντας προκλητικά ότι η δήθεν «φιλική συνύπαρξη» τορπιλίστηκε βίαια από την ίδια την Άγκυρα με την πρώτη ευκαιρία. Ξεχνά το ρατσιστικό οικονομικό διάταγμα Βαρλίκ Βεργκισί (Varlık Vergisi) το 1942, που εξόντωσε περιουσιακά τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, και κυρίως το οργανωμένο κράτος-παρακράτος πογκρόμ των Σεπτεμβριανών του 1955, το οποίο αποτέλεσε τη χαριστική βολή στον εκεί ελληνισμό.

Όσο για τη «μη αντίδραση» της Τουρκίας στην ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα το 1947, αυτή δεν οφειλόταν στο Σύμφωνο του 1930. Ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του ότι η Τουρκία βρισκόταν τότε διπλωματικά απομονωμένη, κατηγορούμενη από τους νικητές Συμμάχους για την «επιτήδεια ουδετερότητά» της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και απλώς δεν είχε τη δύναμη να αρθρώσει λόγο.

2. Οι Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου

Η προβολή αυτών των συμφωνιών ως δείγμα επιτυχούς διπλωματίας αποτελεί ιστορική ύβρη. Οι συμφωνίες αυτές έβαλαν για πρώτη φορά νομίμως την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο. Ήταν ακριβώς το νομικό παράθυρο και το πρόσχημα που αναζητούσε επί δεκαετίες η Άγκυρα —βάσει των γνωστών σχεδίων του Νιχάτ Ερίμ ήδη από τη δεκαετία του ’50— για να πραγματοποιήσει το 1974 την εισβολή, την εθνοκάθαρση και τον μέχρι σήμερα ακρωτηριασμό της Μεγαλονήσου.

3. Η Κρίση των Ιμίων και το Ελσίνκι

Ο ισχυρισμός ότι η στάση της κυβέρνησης Σημίτη στα Ίμια οδήγησε στην ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί πλήρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Η Κύπρος εντάχθηκε στην ΕΕ χάρη στη σκληρή, διεκδικητική στρατηγική του Γιάννου Κρανιδιώτη και την ξεκάθαρη απειλή της Αθήνας για άσκηση βέτο στη συνολική ευρωπαϊκή διεύρυνση προς την Ανατολική Ευρώπη. Αντίθετα, η «μετριοπάθεια» των Ιμίων, με το περιβόητο δόγμα «no flags, no troops, no ships», γκρίζαρε για πρώτη φορά ελληνικό έδαφος και άνοιξε διάπλατα την όρεξη της Άγκυρας για τη σημερινή βιομηχανία αμφισβητήσεων.

1919: Τυχοδιωκτισμός ή η Ύστατη Ασπίδα κατά της Γενοκτονίας;

Το πιο ατυχές και ιδεολογικά εμπαθές ολίσθημα του κ. Διαμαντόπουλου είναι ο χαρακτηρισμός της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως «τυχοδιωκτικού εγχειρήματος» που προήλθε δήθεν από «ύβρη και μέθη».

Η απόφαση της Ελλάδας το 1919 δεν είχε χαρακτήρα ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού. Ήταν η ύστατη, δίκαιη προσπάθεια προστασίας και διάσωσης άνω των δύο εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και της Θράκης, οι οποίοι υφίσταντο συστηματική, προσχεδιασμένη γενοκτονία από το καθεστώς των Νεοτούρκων ήδη από το 1914 (ο Πρώτος Διωγμός). Εκτοπισμοί, σφαγές, οικονομικός αποκλεισμός και τα διαβόητα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού) είχαν ήδη εξοντώσει εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας πριν ο ελληνικός στρατός πατήσει το πόδι του στη Σμύρνη. Το να αποκαλείται «τυχοδιωκτισμός» η σωτηρία ενός γηγενούς πληθυσμού από τον ολοκληρωτικό αφανισμό συνιστά βάναυση προσβολή της ιστορικής μνήμης.

Ακόμη και η βαθιά δομική, μαρξιστική ανάλυση του κορυφαίου ιστορικού Νίκου Σβορώνου στο ειδικό έργο του «Η απόφαση για την αποστολή ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία», κάθε άλλο παρά συμπλέει με τις απλοϊκές αφοριστικές θεωρίες περί «συλλογικής μέθης» που επιστρατεύει ο κ. Διαμαντόπουλος.

Ο Σβόρωνος αναγνώρισε απόλυτα την ανάγκη να προστατευθούν οι ελληνικοί πληθυσμοί. Αναδεικνύει δε ότι το μοιραίο σφάλμα της ηγεσίας του 1919 δεν ήταν ο υποτιθέμενος «τυχοδιωκτισμός» της, αλλά η στρατηγική της αυταπάτη: το γεγονός ότι εγκλώβισε τη δίκαιη ανάγκη προστασίας του μικρασιατικού ελληνισμού στα γρανάζια και τις σκοπιμότητες των Μεγάλων Δυνάμεων της Αντάντ.

Η ελληνική πλευρά κινήθηκε με την εντολή του Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου, το οποίο όμως χρησιμοποίησε τον ελληνικό στρατό ως γεωπολιτική εμπροσθοφυλακή για τα δικά του αποικιοκρατικά συμφέροντα στην περιοχή (κυρίως για την αναχαίτιση των ιταλικών βλέψεων), για να τον εγκαταλείψει προδοτικά μόλις άλλαξαν οι διεθνείς ισορροπίες και αναδύθηκε το κίνημα του Κεμάλ.

Το επιχείρημα αυτό αποδομεί πλήρως τη θέση του κ. Διαμαντόπουλου. Μετατοπίζει την ευθύνη από το «δίκαιο» της ελληνικής παρουσίας εκεί, στο πώς οι ξένοι σύμμαχοι —στους οποίους τόσο τυφλά πιστεύει η σύγχρονη εγχώρια σχολή του κατευνασμού— μας χρησιμοποίησαν και μας άφησαν ακάλυπτους.

Συμπέρασμα: Η «Μετριοπάθεια» ως Συνταγή Αυτοκτονίας

Όταν ο κ. Διαμαντόπουλος εγκαλεί όποιον υποστηρίζει τη στιβαρή αποτρεπτική ισχύ της χώρας και την προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ως «μάγκα που πουλάει τσαμπουκά», αποδεικνύει ότι εθελοτυφλεί εσκεμμένα.

Όταν ένας αντίπαλος επιδιώκει ανοιχτά τον γεωπολιτικό σου ακρωτηριασμό, η μονομερής υποχωρητικότητα δεν είναι διπλωματία· είναι συνταγή εθνικής αυτοκτονίας που οδηγεί αναπόφευκτα σε πόλεμο, καθώς αποθρασύνει τον επιτιθέμενο.

Η εξίσωση της ζωτικής ανάγκης για εθνική αποτροπή με τον «τσαμπουκά» είναι το τελευταίο καταφύγιο της ελλαδικής παρακμιακής σχολής σκέψης που έχει και το κράτος στα χέρια της. Σχολής που προτιμά τη σταδιακή δορυφοροποίηση της Ελλάδας και το γκριζάρισμα του Αιγαίου, αρκεί να μην «ταράξουμε τα νερά», για να μπορούν να ευδοκιμούν ανενόχλητες οι μεγαλοαστικές «μπίζνες» της ελλαδικής ελίτ με τους απέναντι γενοκτόνους. Στο Antinews, όμως, ούτε ξεχνάμε την Ιστορία, ούτε συναινούμε στον ακρωτηριασμό της πατρίδας.