Του Γιώργου Κ. Στράτου
Σήμερα, η Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως συμπληρώνει έναν αιώνα από την ίδρυσή της. Δύο χρόνια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, στο κατάστημα αθλητικών ειδών του Κωνσταντίνου Δημόπουλου και των αδερφών Αιμίλιου και Μενελάου Ιωνά, στην οδό Βερανζέρου 24, θα άνοιγε ξανά τα φτερά του ένας νεοσσός Δικέφαλος Αετός, για να σηκώσουν πάνω τους αλλά και για να σκεπάσουν μετά την εθνική τραγωδία όλα εκείνα που συνθέτουν τη ζώσα μνήμη του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής.
Ότι θα επρόκειτο για κάτι πολύ παραπάνω από ένα αθλητικό σωματείο το καθόρισαν όσα περιέχονται στον Σκοπό του όπως τον συνέταξε στο Καταστατικό του ο αείμνηστος Νικηφόρος Ελεόπουλος, ιστορικός και πρώτος αντιπρόεδρός του: «…προς διάπλασιν αλκίμων σωμάτων, ψυχών θαρραλέων και χαρακτήρων ευγενικών, ικανών προς εκπλήρωσιν πάντων των προς την Πατρίδα, τα άτομα, την Κοινωνίαν και την οικογένειαν υποχρεώσεων, ενισχυομένης ούτω εν πνεύματι αμίλλης και αδιασπάστου Εθνικής αλληλεγγύης της προόδου του Έθνους».
Όπως το διατύπωσε ο αείμνηστος πρώτος πρόεδρός της Κώστας Σπανούδης: «Όταν παίζουμε θα λέμε την ιστορία μας»! Αυτό που επιτελεί από την πρώτη μέρα της ιστορίας της, το συνεχίζει με λαμπρό τρόπο στην «Αγια-Σοφιά», το νέο της γήπεδο, και στο Μουσείο που συστεγάζεται σ’ αυτό. Ένα έργο εμβληματικό γιατί πραγμάτωσε τα οράματα γενεών προσφύγων χάρη στο πείσμα και την ικανότητα του Δημήτρη Μελισσανίδη, ενός εμπνευσμένου συμπατριώτη μας και άξιου συνεχιστή της προσφοράς των μεγάλων ηγετών της Ένωσης.
Τα ονόματα των πόλεων της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Ανατολικής Θράκης που μνημονεύονται στις θύρες του γηπέδου, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε κάθε Έλληνα, είναι αυτά που μας οδηγούν στη σκέψη για το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε στην ΑΕΚ για τα 100ά της γενέθλια, αλλά και στο καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να κάνει η ΑΕΚ στην πατρίδα μας.
Δεκαετίες τώρα, προσφυγικοί δήμοι διά των Κέντρων Μικρασιατικού Πολιτισμού που διατηρούν, μικρασιατικά σωματεία, επιφανείς ακαδημαϊκοί μικρασιατικής καταγωγής, τα εκατομμύρια των απογόνων των προσφύγων, απευθύνουν στην ελληνική Πολιτεία το αίτημα-δικαίωμά τους για: 1) την ίδρυση έδρας Μικρασιατικών Σπουδών σε πανεπιστήμιο της χώρας, 2) την ένταξη μαθήματος για την Ιστορία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της συμβολής του στον τόπο, στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Δυστυχώς, εις ώτα μη ακουόντων. Και δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε περαιτέρω ούτε για το πόσο σημαντικά είναι αυτά για την εθνική μνήμη και υπόσταση ούτε για την εγκληματική αμέλεια της μη υλοποίησής των, γιατί ο δόλος εν προκειμένω θα συνιστούσε προδοσία, ούτε βεβαίως για το ότι αφορούν τον Ελληνισμό στο σύνολό του, διαχρονικά, υπερβαίνοντας όποια άλλη διαφορά μας από όποια αιτία και αν προέρχεται.
Το μόνο ζωντανό κοινωνικό κίνημα που στα γενέθλιά του μπορεί να πρωτοστατήσει για να διεκδικήσει με αξιώσεις την πραγμάτωση δύο ονείρων-αιτημάτων του απανταχού μικρασιατικού Ελληνισμού, τα οποία αποτελούν και επιτακτική εθνική προτεραιότητα παιδείας, είναι η ΑΕΚ. Μαζί της εύχομαι να συνταχθούν και όλα τα προσφυγικά σωματεία της χώρας αλλά και όσοι με την καρδιά τους αντιλαμβάνονται το διακύβευμα και την αναγκαιότητα για την πατρίδα μας και τη νεολαία μας. «Εξ ανατολών το φως»!
