Του Strange Attractor
Ένα τεράστιο μαύρο σύννεφο πλανάται πάνω από την Ελλάδα, η οποία είναι ήδη σκεπασμένη από μελανόμορφα νέφη χάρη στον «σμιλεμένο γόνο».
Ένα σύννεφο που απειλεί να μας πνίξει αν αρχίσουν οι βροχές…
Για την ΕΛ.ΑΣ του Τσίπρα μιλάω…
Μπορεί η Ελλάδα να μην παράγει τίποτα το αξιοσημείωτο, ούτε καν μπανάνες, αν και μπανανία, αλλά παράγει μπόλικους σωτήρες.
Και μάλιστα κάποιοι εξ αυτών, δεν φτάνει που μας έσωσαν μια φορά, αλλά επανέρχονται για να μας ξανασώσουν.
Κάτι σαν την ημέρα της Μαρμότας δηλαδή.
Αναφέρομαι στον ώριμο πλέον Αλέξη, τον συνετό, που έμαθε, λέει, από τα λάθη του, και επιστρέφει δριμύτερος για να μας ξαναφέρει σε επαφή με την ελπίδα…
Μάλιστα! Ο Αλέξης. Το γελαστό παιδί…
Ίσως ο πιο ανερμάτιστος, αγράμματος, και ανεύθυνος πολιτικάντης της σύγχρονης ιστορίας μας.
Ο άνθρωπος που μας πήγε ένα βήμα πριν τον γκρεμό, και την τελευταία στιγμή έκανε πίσω με μια μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα. Ευτυχώς…
Ναι, αλλά δεν ήταν μόνος στον όμορφο εκείνο αγώνα για λευτεριά και προκοπή.
Είχε και μπόλικους, εξίσου ανισόρροπους, συντρόφους.
Άσχετα αν τώρα, στην ωριμότητά του, τους κάνει πέρα, με εκείνους να αγκομαχούν για ένα νεύμα του, μπας και συνεχίσουν τη βουλευτική… ξάπλα, μιας και ο Σύριζας πνέει τα λοίσθια, μας άφησε χρόνους…
Μερικούς από αυτούς τους σωτήρες μας τους θυμάμαι ακόμη με ιδιαίτερη ζέση.
Αναφέρω ενδεικτικά τον περίφημο δόκτορα… τον φαλακρό αετό.
Τον θυμάμαι χρόνια πριν βγει ο Σύριζας, να συνδέεται σχεδόν καθημερινά μέσω Σκάιπ με τους τσάκαλους δημοσιογράφους μας, ή να συμμετέχει σε πάνελ «σοφών», μέσα από τα οποία ΜΜΕ κήρυττε την οσονούπω «απαραίτητη» χρεοκοπία μας, και τη μοναδική λύση για τη χώρα που ήταν (κατ’ αυτόν) η αποχώρησή μας από την ευρωζώνη, και η επιστροφή στην περήφανη δραχμή…
Πλασάροντας τον εαυτό του ως έναν διεθνή γκουρού της οικονομίας, δήθεν καθηγητή, με τους δημοσιογράφους που λέγαμε να βαράνε προσοχή στην κάθε παπάτζα που ξεστόμιζε, και τους τηλεθεατές να τον βλέπουν και να σεληνιάζονται, θεωρώντας ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο μεσσία, ένα κράμα Κέινς, Γκάλμπρεϊθ, Μαρξ… μπορεί και Άνταμ Σμιθ, που θα έπρεπε να τιμηθεί με το Νόμπελ Οικονομίας… τουλάχιστον.
Ενώ στην πραγματικότητα ήταν ένας ακόμη σκιτζής, ένας πάσχων από κακοήθη ναρκισσισμό αρχιψευταράς, που όμως μάγεψε τον ημιμαθή Αλέξη, όπως μάγεψε τα ΜΜΕ και τον λαό, με αποτέλεσμα να χριστεί υπουργός Οικονομικών στην πιο δύσκολη φάση της σύγχρονης ιστορίας μας… άσχετα αν πιο πριν στο Σκάιπ, που λέγαμε, επέμενε πως ό,τι κάνει και ό,τι λέει, το κάνει για το καλό μας, γιατί νοιάζεται για τον τόπο(!) και όχι για να πολιτευτεί… and the rest is history.
Θυμάμαι επίσης τη φιλεύσπλαχνη κυρά Τασία, που είχε κάνει τεράστια καριέρα επί χρόνια πουλώντας (επαγγελματική) αλληλεγγύη μέσω της ΑΝΑΣΑΣ, και η οποία αποτελούσε για τον Σύριζα μια σύγχρονη Μητέρα Τερέσα, η οποία θα διόρθωνε όλα τα κακά του κόσμου, και θα βοηθούσε με την τεχνογνωσία και τον ανθρωπισμό της στην ενσωμάτωση των δεκάδων χιλιάδων απελπισμένων προσφύγων πολέμου στη χώρα μας.
Μια ακάματη εργάτρια της ανθρωπιάς, που θα έβαζε τέλος στις ανάλγητες πολιτικές των γερμανοντυμένων σαμαροβενιζέλων, που το μόνο που ήθελαν είναι να βυθίζουν τις βάρκες με τους κακόμοιρους που έρχονταν στις ακτές μας προκειμένου να λιαστούν, και μετά να προκόψουν…
Θυμάμαι και εκείνον τον απόστρατο ταξίαρχο, που έγινε υπουργός Προστασίας του Πολίτη της Πρώτη Φορά Αριστεράς, εκείνον δηλαδή τον αριστερό φιλάνθρωπο, που όμως είχε μπει στη Σχολή Ευελπίδων το 1968, επί χούντας, εποχή που άμα είχες ακόμη και μακρινό συγγενή αριστερό δεν μπορούσες να βγάλεις ούτε δίπλωμα για μοτοποδήλατο… τόσο αριστερός κι αυτός.
Και χάρη στον οποίον η Αθήνα κατάφερε επιτέλους να γίνει Μπογκοτά, η Θεσσαλονίκη Μογκαντίσου, και ολάκερη η Ελλάδα Ντιτρόιτ των ‘80ς, όπου καθημερινά σημειώνονταν (και σημειώνονται) μαχαιρώματα, δολοφονίες, εκτελέσεις, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Θα μου πείτε, κάνε υπομονή, κάτσε να φύγει ο Σύριζας, κι όλα αυτά θα αλλάξουν ρε ποταπέ…
Και θα σας θυμίσω ότι ο Σύριζας έφυγε εδώ και επτά χρόνια, αλλά άφησε πίσω βαρβάτη παρακαταθήκη, που οι (δήθεν) νοικοκυραίοι τιμούν με ευλάβεια, όπως π.χ. τον νόμο Κατρούγκαλου (για να μην ξεχνιόμαστε).
Ευτυχώς βέβαια, που στο θέμα της (λαθρο)μετανάστευσης οι άριστοι όντως είχαν σχέδιο και πέτυχαν, αν μη τι άλλο, τη μείωση των παράνομων (δήθεν) προσφύγων.
Πώς το κατάφεραν αυτό; Τους νομιμοποίησαν απαξάπαντες!
Πάμε παρακάτω…
Θυμάμαι και τη Βαλαβάναινα, που από αρχιέρεια του κινήματος ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, διορίστηκε από τον Αλέξη υφυπουργός Οικονομικών(!) με αρμοδιότητα τα… δημόσια έσοδα!
Μιλάμε για μοναδική φαρσοκωμωδία… αλλά θα μου πείτε εδώ διόρισε τον Χαϊκάλη υπουργό Εργασίας, στη Βαλαβάναινα θα κολλούσε;
Με αποτέλεσμα, η Πασιονάρια αυτή του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ να μας νουθετεί να «πλΕρώνουμε τους φόρους» (που θα καταργούσε ο Σύριζας, όπως και τα ΜΑΤ) δηλώνοντας ανερυθρίαστα πως οι φόροι είναι ευλογία…
Τα θυμάστε όλα αυτά, ή είμαι ο μόνος;
Και πάνω απ’ όλους, πιο πολύ θυμάμαι τον τιτανοτεράστιο Παρασκευόπουλο, που θα μείνει στην ιστορία ως ο εμπνευστής του περίφημου νόμου για την αποσυμφόρηση των φυλακών, χάρη στον οποίο άδειασαν όντως οι φυλακές, και γέμισαν οι δρόμοι με καλασνικοφόρους Τσετσένους και Γεωργιανούς, χώρια οι Αφγανοί, και λοιποί μαχαιροβγάλτες, που άμα λάχει σε σφάζουν στο γόνατο για ένα ευρώ, ή σιδερώνουν τη γιαγιά σου για τη σύνταξή της…
Χάρη στον οποίο Παρασκευόπουλο, όποιον κακοποιό συλλαμβάνει η αστυνομία τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύεται σεσημασμένο μπουμπούκι που έχει αφεθεί ελεύθερο χάρη στον πονόψυχο νόμο του.
Και που ευθύς μόλις συλληφθεί, τα αστυνομικά όργανα τον παραπέμπουν στον εισαγγελέα προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος… για να συνεχίσει την αγαθοεργή δράση του.
Με τον Παρασκευόπουλο να δηλώνει (ανερυθρίαστα κι αυτός) ότι χάρη σε αυτόν και τον νόμο του μειώθηκε η εγκληματικότητα!
Έτσι, με όλους αυτούς τους «σωτήρες» που προανέφερα, και με άλλους τόσους, η χώρα μας, επί αριστερής διακυβέρνησης, εκτός από τα οικονομικά της χάλια, είχε καταφέρει να είναι πρώτη στην Ευρώπη σε φόρους, χαράτσια, και διόδια, πλημμυρισμένη από δυστυχείς πρόσφυγες πολέμου (από χώρες που δεν έχουν πόλεμο), και με μια εγκληματικότητα πρωτάκουστη για τα δικά μας δεδομένα.
Που ακόμη κι όταν αντιμετωπίζονταν από την αστυνομία (λέμε τώρα) δεν υπήρχε καμιά τιμωρία, χάρη στον Παρασκευόπουλο που λέγαμε…
Τέλος, μια τιμητική αναφορά στον Μπάνο, τον Συγκαμένο κομάντο, που χάρη σε αυτόν μας κυβέρνησαν τα αριστερά σούργελα, και ο οποίος, πιο κομψός από ποτέ, ξαναβγήκε στο προσκήνιο (λόγω Σαμαρά) απειλώντας να επιστρέψει στην πολιτική αν τολμήσει ο «μπροδότης» καλαματιανός να απειλήσει την αυτοδυναμία του σμιλεμένου και ανέμελου γιου του ψηλού «αποστάτη», στο όνομα του οποίου έπινε κάποτε νερό…
Λέτε να πραγματοποιήσει την απειλή του; Μπρρρρρ…
Μόνο και μόνο γι αυτό το ενδεχόμενο, κάνω έκκληση στον Σαμαρά να το ξανασκεφτεί, και να μην προχωρήσει σε ίδρυση κόμματος, μιας και ο Μπάνος καιροφυλακτεί…
Όλοι αυτοί λοιπόν, και πολλοί ακόμη, που μεγαλούργησαν κάτω από τη μεθοδική μπαγκέτα του γελαστού παιδιού, ασελγώντας επί της χώρας, αντί να εξαφανιστούν πολιτικά επανέρχονται δριμύτεροι. Έχοντας δυστυχώς ελπίδες να ξανακυβερνήσουν, αφού τόσο τα σκάνδαλα και η διαφθορά των νυν, όσο και το ότι θα ψηφίσουν και μια-δυο γενιές που επί Συριζανέλ ήταν στο νηπιαγωγείο, άρα δεν ξέρουν τίποτα για το έγκλημα, τους δίνουν το πράσινο φως για να μας θάψουν οριστικά…
