Του Θανάση Κ.
Υπάρχει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματα:
Μια κυβέρνηση που δεν καταλαβαίνει ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα.
Κι ακόμα χειρότερα: Μια κυβέρνηση που όχι απλώς δεν καταλαβαίνει, αλλά κρύβει τα πραγματικά προβλήματα πίσω από επιλεκτική επίκληση στατιστικών:
Μια κυβέρνηση που κρύβει και κρύβεται πίσω από επιλεκτικά στοιχεία…
Δυο μόνο αριθμοί, για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τις “απάτες” – και τις “αυταπάτες” – της κυβέρνησης.
— Προβάλλει συνεχώς ότι το ΑΕΠ αυξήθηκε θεαματικά από το 2019 μέχρι σήμερα. Πράγματι αυξήθηκε κατά 34,5%! Από όλο αυτό, πραγματική Ανάπτυξη είναι μόνο το 13% σε μια εξαετία!
Πάνω από τη μισή ονομαστική μεγέθυνση ήταν αύξηση τιμών (πληθωρισμός).
Δηλαδή πραγματική ανάπτυξη λιγότερο από 2%: τον χρόνο!
Σε περίοδο όπου εισέρευσαν έκτακτα ευρωπαϊκά κονδύλια απ’ έξω – του Ταμείου Ανάκαμψης.
Να πιάνεις με το ζόρι 2% ανάπτυξη όταν εισρέουν τόσοι πόροι απ’ έξω, σημαίνει ότι η “υποκείμενη” αναπτυξιακή δυναμική της ελληνικής οικονομίας ήταν – και παραμένει – πολύ χαμηλότερη και πολύ ασθενής.
Πράγμα που θα φανεί τώρα που τελειώνουν τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης.
Την ίδια περίοδο το Εμπορικό έλλειμμα της χώρας διευρύνθηκε.
Η “αναπτυξιακή ώθηση” που υποκίνησαν οι έκτακτες εισροές απ’ έξω απορροφήθηκε περισσότερο σε αύξηση τιμών και αύξηση εισαγωγών.
— Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι “μείωσε τους φόρους”. Πράγματι μείωσε τους άμεσους φόρους!
Αλλά η συνολική επιβάρυνση της ιδιωτικής οικονομίας από το κράτος (φόροι και εισφορές) αυξήθηκε! Από 39% του ΑΕΠ το 2019 σε 40-41 το 2025.
Η αύξηση των επιβάρυνσης έγινε κυρίως μέσω των έμμεσων φόρων. Λόγω πληθωρισμού και λόγω εκτόξευσης του ενεργειακού κόστους.
Και βέβαια το δυσβάστακτο ενεργειακό κόστος ήταν κυρίως φορολογικό – και δημιουργήθηκε ΠΡΙΝ υπάρξει ακόμα κρίση στον Περσικό – οδηγώντας σε επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας.
* Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να μπει σε αναπτυξιακή τροχιά παρά την πρωτοφανή εισροή κονδυλίων απ’ έξω;
Γιατί μεγάλο μέρος της ονομαστικής ώθησης απορροφάται από πληθωρισμό και εισαγωγές;
Γιατί δεν μπορεί να καλύψει το χαμένο έδαφος των μνημονίων;
Γιατί υποχωρεί σε όλους σχεδόν τους δείκτες κατάταξης της ΕΕ;
Γιατί το αναπτυξιακό της δυναμικό είναι ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟ!
Και το πολιτικό προσωπικό της χώρας αρνείται να το δει…
Κι όχι μόνο η Κυβέρνηση, εδώ που τα λέμε…
Πράγματι, μιλάνε ασταμάτητα για “ανάπτυξη”.
Δεν μιλάνε όμως ποτέ για το αναπτυξιακό μπλοκάρισμα της χώρας.
— Μιλάνε για “επενδύσεις”.
Δεν μιλάνε για τα κεφάλαια που παραμένουν αδρανή.
— Μιλάνε για “νέες χρηματοδοτήσεις”.
Δεν μιλάνε για εκείνους που έχουν αποκλειστεί οριστικά από κάθε χρηματοδότηση.
Όπως δεν μιλάνε για τις αιτίες που κρατούν την Ελλάδα καθηλωμένη στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα και παραγωγικότητα.
Συζητούμε διαρκώς για τα “συμπτώματα” – και για τα “παυσίπονα”.
Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την “ασθένεια”.
* Κι όμως, η εικόνα είναι μπροστά μας.
— Περισσότερα από 165 δισεκατομμύρια ευρώ ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
— Περίπου 70-75 δισεκατομμύρια ευρώ μη εξυπηρετούμενων δανείων εξακολουθούν να βρίσκονται υπό διαχείριση (των funds και των εισπρακτικών εταιριών) .
Αυτά δεν είναι όλα “εισπράξιμά”. Ένα μέρος τους μόνο μπορεί να εισπραχθεί σε βάθος χρόνου – αφού υποστεί σοβαρότατο “κούρεμα”.
Αλλά όσο συνεχίζεται η τωρινή κατάσταση, οι ληξιπρόθεσμες εκκρεμότητες και προς το Κράτος και προς τις τράπεζες κρατάνε παγωμένα πολλαπλάσια κεφάλαια. Που σαπίζουν κυριολεκτικά…
— Περίπου 1,6 εκατομμύρια ΑΦΜ βρίσκονται αντιμέτωπα με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης.
— Άρα εκατομμύρια τραπεζικοί λογαριασμοί είναι δεσμευμένοι. (για κάθε ΑΦΜ υπό αναγκαστική είσπραξη αντιστοιχούν περισσότεροι από ένας δεσμευμένοι λογαριασμοί).
— Δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις παραμένουν αποκλεισμένες από τον τραπεζικό δανεισμό.
— Τεράστιες εκτάσεις και ακίνητα του Δημοσίου παραμένουν αναξιοποίητα.
— Η πιστωτική διείσδυση της ελληνικής οικονομίας παραμένει περίπου στο μισό του ευρωπαϊκού μέσου όρου. (στην Ελλάδα είναι γύρω στο 55% – μεσοσταθμικά στην Ευρώπη αγγίζει το 110%)
Άρα η Ελληνική οικονομία καλείται να “αναπτυχθεί” υπό καθεστώς… πιστοδοτικής ασφυξίας!
Όλα αυτά αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου προβλήματος!
Του μπλοκαρισμένου παραγωγικού δυναμικού και της Ακινησίας.
Της ακινησίας κεφαλαίων.
Της ακινησίας περιουσίας.
Της ακινησίας επιχειρήσεων.
Της ακινησίας ανθρώπων.
Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι μια “φτωχή χώρα”.
Είναι μια χώρα που έχει εγκλωβίσει ένα τεράστιο μέρος του παραγωγικού της δυναμικού.
Όταν το 40% των δανείων που δόθηκαν μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης πήγαν σε 30 μόνο εταιρίες, μην περιμένετε να υπάρξει διάχυση της ανάπτυξης.
Όταν λιγότερο από το 10% του Ταμείου Ανάκαμψης απορροφήθηκε από μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μην περιμένετε καμία “αναπτυξιακή δυναμική”…
* Και το πιο παράδοξο είναι ότι έχουμε συνηθίσει αυτή την κατάσταση.
— Θεωρούμε “φυσιολογικό” να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που δεν μπορούν να δανειστούν ούτε ένα ευρώ.
— Θεωρούμε “φυσιολογικό” να υπάρχουν απαιτήσεις του Δημοσίου που δεν πρόκειται ποτέ να εισπραχθούν.
— Θεωρούμε “φυσιολογικό” να υπάρχουν περιουσίες που δεν παράγουν τίποτε.
— Θεωρούμε φυσιολογικό να λιμνάζει δημόσια περιουσία τεράστιας αξίας.
Και ύστερα απορούμε γιατί η οικονομία δεν απογειώνεται.
Η κυβέρνηση πανηγύρισε τα τελευταία χρόνια για τους ρυθμούς ανάπτυξης.
Παρέλειψε όμως να πει ότι η ανάπτυξη αυτή στηρίχθηκε σε σημαντικό βαθμό στις έκτακτες εισροές του Ταμείου Ανάκαμψης.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο αναπτύχθηκε η οικονομία όσο υπήρχαν οι έκτακτοι ευρωπαϊκοί πόροι να τη σέρνουν προς τα μπρος…
Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν αυτοί οι πόροι εξαντληθούν.
Γιατί τώρα πια εξαντλούνται…
Αν η “υποκείμενη” αναπτυξιακή δυναμική της χώρας παραμείνει καθηλωμένη στο 1,5%, τότε η Ελλάδα δεν θα συγκλίνει ποτέ ουσιαστικά με την υπόλοιπη Ευρώπη. Και η Κομισιόν προβλέπει αυτό ακριβώς για τα επόμενα χρόνια: Ότι η πραγματική ανάπτυξη της Ελλάδας θα επιβραδυνθεί από το 2,1% του 2025 προς το 1,5%…
Δεν το λέμε εμείς ή κάποιοι άλλοι.
Είναι η επίσημη πρόβλεψη της Κομισιόν (που δεν είναι αισιόδοξη ούτε για τις υπόλοιπες οικονομίες του ευρώ)
Κι αυτό σημαίνει:
Ότι, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, δεν θα ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος της προηγούμενης δεκαπενταετίας.
Και το χειρότερο;
Σχεδόν κανείς δεν φαίνεται να ανησυχεί.
Ακούμε συνεχώς για “καλύτερη διαχείριση”.
Δεν ακούμε τίποτα για το πραγματικό ζητούμενο: Την Απελευθέρωση της οικονομίας!
Απελευθέρωση από όλους τους ενδογενείς παράγοντες που την μπλοκάρουν…
Ακούμε συνεχώς για “νέα προγράμματα”.
Δεν ακούμε ποτέ για την ανάγκη να σπάσουν οι μηχανισμοί που κρατούν αδρανές ένα τεράστιο μέρος του εθνικού πλούτου.
Αν θέλουμε πραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης που να ξεπερνούν σταθερά το 3% για μια ολόκληρη δεκαετία, πρέπει πρώτα να απελευθερώσουμε τις παραγωγικές δυνάμεις που σήμερα κρατάμε εγκλωβισμένες.
Πέρα από εισροές κονδυλίων να απελευθερώσουμε την εσωτερική αναπτυξιακή δυναμική της χώρας.
— Να ξαναβάλουμε στην οικονομική κυκλοφορία κεφάλαια που παραμένουν νεκρά.
— Να επανεντάξουμε ανθρώπους και επιχειρήσεις που βρίσκονται εκτός οικονομικού παιχνιδιού.
— Να μετατρέψουμε τη δημόσια περιουσία από λογιστικό βάρος σε παραγωγικό εργαλείο.
— Να αποκαταστήσουμε τη λειτουργία της τραπεζικής πίστης και της χρηματοδότησης.
Με άλλα λόγια, να κάνουμε αυτό που αποφεύγουμε τα τελευταία χρόνια:
Να κόψουμε τα “βαρίδια” που κρατούν καθηλωμένη την ελληνική Οικονομία.
Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί εύκολα να προσελκύσει πόρους, όταν κρατά μπλοκαρισμένους τεράστιους παραγωγικούς πόρους που ήδη διαθέτει…
Και δεν φτιάχνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά.
Ούτε χτίζεις οικονομία υψηλής ανάπτυξης, όταν έχεις συμβιβαστεί με τη μόνιμη ακινησία.
Κι αυτό ακριβώς διακυβεύεται σήμερα:
— Αν θα συμβιβαστούμε με την χρόνια στασιμότητα
— ή αν θα επιταχύνουμε την αναπτυξιακή δυναμική της χώρας
— που σήμερα είναι από παντού μπλοκαρισμένη.
