Από τον Κώστα Πρώιμο
*** Οι πάλαι ποτέ θεμέλιες και υπερπολύτιμες διαπροσωπικές σχέσεις διέπονται πλέον από τους άγραφους κανόνες του σαδομαζοχισμού. Καμία συναισθηματική εγγύηση, επ’ ουδενί λόγος περί εμπιστοσύνης. Ο θεσμός της οικογενείας διάτρητος από τα «πενηντάρια» βαριά πολυβόλα της παγκοσμιοποίησης, των κακόβουλων λογισμικών μιας εμετικής μορφής ελευθερίας ηθών η οποία υπόσχεται πρόοδο, νέους ορίζοντες στη σκέψη αν και νομοτελειακά οδηγεί σε μια περίτεχνα στημένη δυστοπία η οποία βρίσκει διέξοδο στην υπερκατανάλωση βαρβιτουρικών και λοιπών ψυχοτρόπων ουσιών. Κάτι σαν τις κοινές παστίλιες για τον βήχα ο οποίος στην πραγματικότητα και βάσει της φιλοσοφικής διάγνωσης είναι ένας ύπουλος καρκίνος που κατατρώει μεθοδικά το ανθρώπινο πνεύμα.
*** Και αν τα ανωτέρω φαντάζουν στα μάτια σας αγαπητοί αναγνώστες αμπελοφιλοσοφικά στιχάκια δεν θα ενοχληθούμε καθόλου από την καλοδεχούμενη επίκρισή σας.
*** Φάτε στη μάπα τους Γεωργιάδηδες, τους Λαζαρίδηδες, πιείτε τους δροσερούς Φραπέδες απολαύστε την ενιαία πολιτική συντεχνία η οποία κυβερνά για λογαριασμό των γνωστών – αγνώστων αυτόν τον τόπο, παράγοντας κυρίως καταστροφή και εισπράττοντας υπερκέρδη σε όλους τους τομείς. Αποδεχτείτε λοιπόν, τη διαφθορά ως κανονικότητα, την εκπόρνευση ως τον μοναδικό τρόπο διαφυγής από την επέλαση της φτώχειας και συνεχίστε αλόγιστα να βάζετε φαρδιά πλατιά τη τζίφρα σας σε ένα σύστημα ομηρείας και αποδοχής συνάμα όλων εκείνων των επαχθών κοινωνικο- πολιτικών όρων που καθιστούν τόσο εσάς όσο και τους αγαπημένους σας ως σύγχρονους δούλους.
*** Η επικρατέστερη απάντηση η οποία συνίσταται για την αποφυγή πάσας ευθύνης είναι γνωστή: και τι μπορούμε να κάνουμε; (Τίποτα.) Καλώς. Ας είναι. Η μετατόπιση ευθυνών είναι η πιο ξεκάθαρη ομολογία συνενοχής μέσω μιας συνειδητής ανοχής. Είναι αλήθεια ωστόσο, πως μπορούμε να κάνουμε μόνο όσα θέλουμε να αλλάξουμε κατ΄ αρχάς στον εαυτό μας, ο οποίος συνήθως ενσαρκώνει τον πιο δύσκολο αντίπαλό μας. Είναι γεγονός πώς όταν δείχνουμε με το δάχτυλο τους άλλους τα τρία δάχτυλα και ο αντίχειρας στρέφονται προς τα εμάς. Γιατί ενώ όλοι μας (πλην των κλινικά ηλιθίων) έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μαστιζόμαστε ως κοινωνία από τα μύρια δεινά τα οποία προκαλεί μια επικίνδυνη πολιτικά κυβερνώσα ομάδα έχουμε καταντήσει περισσότερο αδιάφοροι από ποτέ;
*** Πώς γίνεται, να εμπιστευόμαστε την πιστωτική μας κάρτα στον πρώτο τυχόντα και κυρίως γιατί έχουμε μια τόσο ευκολόπιστη φύση; Εν προκειμένω, ποιοι παράγοντες επιδρούν καταλυτικά στα πολιτικά μας φίλτρα ώστε να εναποθέτουμε ευκόλως τη διαχείριση της ζωής μας σε σεσημασμένους; Θα αφήναμε φερειπείν την κόρη μας με ευκολία να πάει μια εκδρομή με ένα γκρουπ στο οποίο θα γνωρίζαμε ότι καιροφυλακτούν και καταδικασμένοι βιαστές; Μπορεί το τελευταίο παράδειγμα να διαβάζεται ως ακραίο αλλά μήπως επειδή όλα έχουμε συνηθίσει να τα περνάμε «στο ντούκου» οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι ήδη εξωπραγματικές και αδιανόητες;
*** Γιατί παρατηρείται το ανησυχητικό φαινόμενο της άκρατης τεχνολογικής εξέλιξης από τη μια και μιας τρομακτικά οπισθέλκουσας στη διανόηση; Ποιους ακριβώς περιμένουμε να μας σώσουν; Τους life coaches οι οποίοι στην πράξη ενδέχεται να μην ξέρουν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους; Τους επιτήδειους ινφλουένσερς ως ενδεδειγμένους κοινωνούς της ίδιας της δυστοπίας; Τον Άγιο Παΐσιο ή το προσκύνημα στις σαγιονάρες του;
*** Ας συνέλθουμε επιτέλους, ο καθένας ας διαλέξει τη θεραπεία που αρμόζει στην ιδιοσυγκρασία του, διότι μια μέρα θα ξυπνήσουμε παράλυτοι από τον φόβο στη χώρα των τεράτων – σαν να ζούμε μέσα σε ένα ατελείωτο παραμύθι τρόμου σε έναν μακρινό και άσχημο πλανήτη, δίχως την εναλλακτική επιστροφής στην πατρίδα και στους αγαπημένους μας.
“διαπροσωπικές σχέσεις”
Αυτά τα “δια” (διαπροσωπικές, διακοινωνικές, διοικογενεικές) μού θυμίζουν ΠαΣοΚ τής δεκαετίας τού ’80, όταν το “δια” (δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε!) χρησιμοπούνταν ανεξέλεγχτα, προφανώς εις ένδειξιν ψευδοκουλτούρας.
Ο Μc Namarra και το αναπάντεχο συμβάν με το εστιατόριο που δεν ήθελε να κουβαλάει χρήματα αλλα πιστωτική κάρτα.Η εμφάνισή της το 1950 συνέπεσε με την μεταπολεμική οικονομική ανάπτυξη και την άνοδο της καταναλωτικής κοινωνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.Η πιστωτική κάρτα,ήταν χρηματοπιστωτική καινοτομία που ενίσχυσε τη μαζική κατανάλωση, επιτρέποντας στους καταναλωτές να αγοράζουν αυτοκίνητα και ηλεκτρικές συσκευές με δόσεις, ακόμα κι αν δεν είχαν άμεσα τα μετρητά. Έτσι, αν και δεν ήταν ο αρχικός σκοπός της η ευρεία κατανάλωση,γιατί ξεκίνησε από εστιατόρια,η πιστωτική κάρτα έγινε ένας σημαντικός μοχλός για την ώθηση της καταναλωτικής δαπάνης και της οικονομικής δραστηριότητας στη μεταπολεμική περίοδο.Η λεγόμενη υπερκαταναλωση στην σημερινή κοινωνία και οι αμέτρητες δόσεις που δεν πληρώνονταν στο τέλος του μήνα,με τα επιτόκια και την αύξηση τού αρχικού ποσού,να παίρνουν την ανιούσα.Ηταν προσφορά,δεν ήταν υποχρέωση και η αποδοχή τού κόσμου είναι αυτή που εξελίσσει μια κατάσταση είτε πολιτικής και οικονομικής φύσεως,είτε τεχνολογικής και κοινωνικής αλληλεπιδρασης.Στην εποχή της εικόνας και των σοσιαλ μύδια,η αποδοχή μιας κατάστασης,σημαίνει κέρδος και εδραίωση στον χώρο για αυτόν που την παρέχει.Το Facebook,ξεκίνησε από μια ιδέα σε ένα πανεπιστήμιο για να γνωρίζονται οι φοιτητές μεταξύ τούς, να φωτογραφιζονται για να αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον οπτικώς και να διαφημιζονται οι εκδηλώσεις που έκαναν οι σύλλογοι του πανεπιστημίου.Η άποψη αυτή καρποφορησε στην κοινωνία,
φτάνοντας τούς 2.5 δις χρήστες σήμερα και από την πρώτη μέρα λειτουργίας,
απέκτησε 1 εκ. χρήστες,οι οποίοι φωτογραφισαν το πρόσωπο τούς, όπως σε μία ταυτότητα,έβαλαν τον τόπο κατοικίας τούς και ολοκλήρωσαν το βιογραφικό με την εκπαίδευση τούς.Η ιδέα των φοιτητών έγινε προσφορά στην κοινωνία και αντέγραψε ακριβώς τον τύπο της αλληλεπιδρασης.Οι επόμενοι πού ταυτίστηκαν άμεσα με την εικόνα και τις κοινοποιήσεις σε διάφορα μέρη ανά τον κόσμο,ηταν οι ηθοποιοί και οι τραγουδιστές,οι καλλιτέχνες κοινώς, λόγω ηλεκτρονικής ιδιοκτησίας πλέον και όχι πνευματικής,κάτι που καθιστά την παλιά παράδοση των δικαιωμάτων αναχρονιστικη και θα έπρεπε να έβρισκαν τρόπο για να συνεχίσουν να αυτοπροβαλλλονται,αν μη τι άλλο.. Διαφορετικά,θα έπρεπε να έκαναν κάποια μουσική ή κινηματογραφικη παραγωγή για να ακουστεί το όνομα,όπως και το έργο.Με την καινούρια ηλεκτρονική αρχή όμως,η προβολή γίνεται επί 24ωρου βάσης περα της παραγωγής και ο ρόλος των σχολίων ήταν και αυτός που τους ανέδειξε σε influencers,λόγω της καθιερωμένης τούς φήμης και έκανε την χρήση των σοσιαλ μύδια απαραίτητο και χρήσιμο εργαλείο για αυτούς.Το κακό της τεχνολογίας,ήταν η αποδοχή και ο μαϊμούδισμος από τους άσημους χρήστες,οι οποίοι με την σειρά τους προσπάθησαν και προσπαθούν να πάρουν λίγο από την αίγλη μιας “διασημότητας”
φωτογραφιζονυας τούς εαυτούς τους με τις κατάλληλες πόζες και προσπαθώντας να δημιουργήσουν μια εγωκεντρικη σελίδα που περικλείεται από ακόλουθους και φανς,για αυτούς που φτάνουν σε αυτά τα σημεία βέβαια,γιατί οι υπόλοιποι,προς έλλειψη ενδιαφέροντος,ακολουθούν τη πεπατημένη,ενώ στην ουσία αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα προσφέρονται για διαφορετικού είδους αλληλεπιδρασης εκτός της εικονικής των “Σταρ”, όσο ένα αστέρι μπορεί να συγκριθεί με ένα πρόσωπο..πού αν δεν υπήρχαν αυτά θα χανοντουσαν στην δίνη του συστήματος περιμένοντας πότε θα αξιώθουν να δημιουργήσουν για να προβληθούν.Για τούς μεν είναι επαγγελματικος χώρος, ενώ για τους δε,είναι μίμηση των επαγγελματιών προς όφελος αυτών.Η Βαρκελώνη και η Εσθονία,έχουν καταλήξει σε μία διαφορετική νοοτροπία των μέσων ηλεκτρονικής δικτύωσης και η χρήση που κάνουν,δεν προσφέρθηκε από κανέναν,πάρα αναπτύχθηκε μέσα από κατοίκους της περιοχής που ήθελαν να δημιουργήσουν στον χώρο τις ιδέες που ανάφεραν στον ιδεατό και εικονικό κόσμο.Η χρήση και η λειτουργικότητα μιας εφαρμογής των ηλεκτρονικών μέσων δεν αφορά μόνο την παράδοση της τεχνολογίας από την εταιρεία αλλά και από τον τρόπο πού θα διαχειριστεί την εφαρμογή ο κόσμος,έτσι πού ή θα μένει απλός αποδέκτης ή μετασχηματιστης, που θα προσπαθεί να κατανοήσει την λειτουργία της τεχνολογίας προς μία διαφορετική λειτουργικότητα που τον ικανοποιεί άμεσα με σκοπό να γίνει χρήσιμο εργαλείο της καθημερινότητας.
Λεγεται,από κάποιους κοινωνιολογους ότι,το αντίθετο του θάρρους σε μια κοινωνία δεν είναι η δειλία,αλλά το βόλεμα.Οσο βολεύεσαι δεν σε απασχολεί,αλλά όσο ενδιαφέρεσαι,
πειραματιζεσαι και οι φωστήρες της τεχνολογίας δεν είναι ιδιαίτερα αλτρουιστες όσο θεωρούν κάποιοι πώς είναι,καλώς ή κακώς..
ΜΠΡΑΒΟ!!!Ο επίλογος είναι ήδη γεγονός.