Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο ιθύνων νους της πιο επιτυχημένης αντιπροδοτικής διαφημιστικής εκστρατείας της Εθνεγερσίας
Του Παναγιώτη Λιάκου
Συμπληρώνονται σήμερα 199 χρόνια από τη 19η Ιουνίου 1827, την ημέρα που ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με επιστολή του ξεκαθάριζε τη στάση που θα κρατούσε σε όσους δήλωναν υποταγή στους Τούρκους (και συγκεκριμένα στον Κιουταχή και στον Ιμπραήμ, που αλώνιζε στον Μοριά).
Στη σελίδα 183 των απομνημονευμάτων του, που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη, διαβάζουμε τα εξής: «Εγώ, όντας εβγήκα εις τον Αγιον Γεώργιον, έγραψα γράμματα εις τον Γενναίο και εις τον Κολιόπουλον, όπου ήτον συναγμένοι, και επετάχθηκαν εις το Λιβάρτζι, την επαρχία την προσκυνημένη (Καλαβρύτων) και τους διέταττα: “Τζεκούρι και φωτιά εις τους προσκυνημένους”. Και έτζι επέρασαν εις το Λιβάρτζι.
Τότε έστειλεν ο Μπραΐμης καταπατητάδες να ιδεί πού είμαι και τι ασκέρι έχω, και έδωσε ενός ρωμηού 300 μπαρμπούτια διά να μάθει πού είμαι να μου ριχθεί επάνω, και εγώ τον έπιασα και έστειλα εις την δημοσιά και τον εκρέμασα εις τα Καλάβρυτα, δύο ώρες απέξω. Τον εκρέμασα με ένα χαρτί που έλεγε το φταίξιμό του “προδότης του έθνους” και τους άλλους δύο τους έστειλα εις το μοναστήρι, εις το Μέγα Σπήλαιον, διότι δεν ήτον βεβαιωμένοι προδότες, και επήγα και εγώ εις το Σπήλαιον».
Στη σελίδα 187 αφηγείται πώς «εξήγησε» στους προσκυνημένους χωρικούς γιατί τους συμφέρει να… ξεπροσκυνήσουν: «Απλωσα τα στρατεύματα εις τα προσκυνημένα χωριά, και έκαμα διαταγές ότι όποιο χωριό δεν γυρίσει πίσω είναι τα σπίτια του καημένα, τα αμπέλια τους καημένα, θα τους αφανίσω από το πρόσωπο της γης και ότι αν επιστρέψει, το έθνος θα τους συγχωρήσει, και άλλα περισσά, φοβέρες. “Εάν στοχασθήτε ότι ο Ιμπραΐμης θα σας δώσει από 500 να φυλάτε τα χωριά σας, είσθε γελασμένοι, διατί δεν έχει τόσο στράτευμα, αλλά από το ένα μέρος θα φεύγουν εκείνοι και από το άλλο θα ερχόμεθα εμείς να καίμε και να σκοτώνουμε”.
Λαμβάνοντας τες προσταγές τες έδειξαν του Ιμπραΐμη, και είπε ότι: “Εγώ θα δείξω πόλεμο του Κολοκοτρώνη”. Και έτζι εγύρισαν οπίσω τα χωριά, όπου ήταν προσκυνημένα, και επαίρνανε οπίσω τα προσκυνοχάρτια, και τους δίδαμε του έθνους. Και έτζι εγύρισαν οπίσω εις τα χωριά τους, διά να μη τους κάψουν τα σπίτια τους».
Στη σελίδα 191 εξομολογείται πόσο τον είχαν φοβίσει οι μαζικές δηλώσεις υποταγής στους Τούρκους: «Εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα μόνον διά την πατρίδα μου, όχι άλλη φορά, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη, όπου ήλθε με 30.000 στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ· μόνον εις το προσκύνημα εφοβήθηκα.
Η Ρούμελη ήτον όλη προσκυνημένη, η Αθήνα πεσμένη, τα ρουμελιώτικα στρατεύματα διαλυμένα, μόνον η Πελοπόννησος ήτον μεινεμένη με τα δυο νησιά, Υδρα και Σπέτζες, όπου είχαν δύναμιν. Ο Κιουταχής είχε πάρει προσκυνοχάρτια, επάσχιζε να πάρει και ο Ιμπραΐμης, διά να τα στείλει εις την Κωνσταντινούπολιν, και όταν ή ο μινίστρος της Αγγλίας ή άλλης δυνάμεως εμεσίτευαν εις τον σουλτάνο διά την Ελλάδα, να τους αποκριθεί: “Ποια Ελλάδα;
Η Ελλάς είναι προσκυνημένη, να τα προσκυνοχάρτια τους. Εκτός από μερικοί κακοί άνθρωποι, ιδού οι άλλοι επροσκύνησαν”. Τότε αι δυνάμεις δεν είχαν τίποτε να αποκριθούν, και ημείς εχανόμεθα. Διότι, αν δεν επρόφθανα το προσκύνημα, και επροσκύναε η Πελοπόννησος, τότε τι ήθελε κάμει και η Ύδρα και οι Σπέτζες; Ηθελε χαθούν. Εβάσταξα τον κόσμον έως ότου έγινε η ναυμαχία εις το Νιόκαστρο, ήλθε ο Κυβερνήτης και η εκστρατεία των Φραντζέζων».
Εκ των ανωτέρω συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο ιθύνων νους της πιο επιτυχημένης αντιπροδοτικής διαφημιστικής εκστρατείας της Εθνεγερσίας. Πάνω στα χνάρια του Αρχιστράτηγου να βαδίσει το έθνος. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!
Τερτσέτη Απαντα, Κολοκοτρώνη Απομνημονεύματα, Τόμος Γ΄, εκδόσεις Γ. Βαλέτα.
Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»
Πηγή: dimokratia.gr
Τεράστιας ιστορικής αξίας απόσπασμα, άριστα δοσμένο από τον Παναγιώτη Λιάκο, στο οποίο πρέπει να δίνεται (πολύ περισσότερο από ό,τι τώρα) η αρμόζουσα σημασία σε πολλά επίπεδα της πολιτικής ζωής, αρχίζοντας από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Στο απόσπασμα διαφαίνεται και η άριστη σχέση του Κολοκοτρώνη με τον Καποδίστρια (“ήλθε ο Κυβερνήτης”). H οποία συνεχίστηκε άρρηκτα μέχρι την προδοτική δολοφονία.
Στο απόσπασμα, επίσης, διακρίνεται η ιστορική ομοιότητα μεταξύ των τότε προσκυνημένων με τους τωρινούς θιασώτες της πολιτικής κατευνασμού:
“Ο Κιουταχής είχε πάρει προσκυνοχάρτια, επάσχιζε να πάρει και ο Ιμπραΐμης, διά να τα στείλει εις την Κωνσταντινούπολιν, και όταν ή ο μινίστρος της Αγγλίας ή άλλης δυνάμεως εμεσίτευαν εις τον σουλτάνο διά την Ελλάδα, να τους αποκριθεί: ‘Ποια Ελλάδα; Η Ελλάς είναι προσκυνημένη, να τα προσκυνοχάρτια τους. Εκτός από μερικοί κακοί άνθρωποι, ιδού οι άλλοι επροσκύνησαν’.”
Σήμερα, ποια Ελλάδα;
Αυτή που υπέγραψε διακήρυξη φιλίας με τους Τούρκους;
Και παρακαλάει τους μινίστρους των σύγχρονων Εγγλέζων και Φραντσέζων να την προστατέψουν από τη φίλη Τουρκία;
Μα “εκτός από μερικοί κακοί άνθρωποι” (βλέπε ΣΑΜΑΡΑΣ), “ιδού οι άλλοι επροσκύνησαν.”