Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη
Υπήρξε κάποτε ένας «ηγέτης», που υποσχέθηκε να σκίσει τα Μνημόνια «με ένα άρθρο και έναν νόμο». Αποθεωνόταν στις πλατείες και ο ίδιος έμοιαζε έτοιμος να γκρεμίσει την καθεστηκυία τάξη. Αλλά η Ιστορία αγαπά τα παράδοξα, αφού όσοι ορκίζονται να ταράξουν τα νερά, συνήθως καταλήγουν μέσα σε αυτά…
Έτσι έγινε και με τον Αλέξη Τσίπρα, στα νερά των Πρεσπών, όταν ο πρώην «επαναστάτης» των πλατειών ενδύθηκε το κοστούμι του «πραγματιστή». Η υπογραφή του (διά του ΥΠΕΞ του Νικ. Κοτζιά) κύλησε ομαλά στο χαρτί, όπως ακριβώς αν έριχνες απαλά μία πέτρα στα ήρεμα νερά της λίμνης. Οι κύκλοι που δημιούργησε από τότε, δεν έσβησαν ποτέ. Αντίθετα, συνεχίζουν να ταράσσουν την Ιστορία και την αξιοπρέπειά μας. Η λεγόμενη «Συμφωνία των Πρεσπών» γεννήθηκε τότε ως διπλωματικό επίτευγμα, αλλά αποδείχθηκε μία αιμάσσουσα εθνική πληγή, ένα ρήγμα στην εθνική μας αυτοαντίληψη.
Οι Πρέσπες, αντί για μία διπλωματική τομή, υπήρξαν απλώς το ψυχολογικό καθρέφτισμα μιας γενιάς που ήθελε επανάσταση και κατέληξε σε επιδότηση, που διψούσε για σύγκρουση και βολεύτηκε στη διαχείριση, που τα «όχι» της έγιναν «ίσως», μία πολιτική ταυτότητα που κατάντησε αμφιθυμία.
Στην πραγματικότητα οι Πρέσπες ήταν μία τελετή ενηλικίωσης της ελλαδίτικης Αριστεράς. Ήταν η στιγμή που ο ρομαντισμός της κράτησε το στυλό της εξουσίας και το είδωλό της θόλωσε. Το όραμά της για κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία, μετά τα Μνημόνια και τις Πρέσπες, βρέθηκε να μοιράζει χαμόγελα και πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης ενώπιον καμερών, δίπλα σε διπλωμάτες και ξένους αξιωματούχους.
Η Συμφωνία των Πρεσπών έγινε το σημείο μηδέν ενός πολιτικού αφηγήματος που προσπάθησε να ισορροπήσει με το ένα πόδι στο «κίνημα» και με το άλλο στην «υπευθυνότητα». Το αποτέλεσμα ήταν οι εκφραστές του να βρεθούν στο νερό.
Σήμερα, χρόνια μετά, ο φυσικός αυτουργός της προδοσίας των Πρεσπών έχει το θράσος να εμφανίζεται και πάλι ενώπιόν μας και να διεκδικεί τον πολιτικό του καθαρμό λέγοντάς μας κατάμουτρα ότι του λείπει η πολιτική και ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτήν! Δείχνει να μην τον ενδιαφέρει ότι ο λαός τού έχει χρεώσει πως ήταν ο πρωθυπουργός που μετάλλαξε το «όχι» σε «ναι», ο λαϊκιστής που ντύθηκε μεταρρυθμιστής, που έκανε την ανατροπή σημαία υποχώρησης, που συνδύασε με τραγικό τρόπο την πολιτική ασυνέπεια με τον εθνικό εξευτελισμό.
Τα νερά των Πρεσπών φυλάνε σιωπηλά τα μυστικά εκείνης της ζοφερής ημέρας. Στο καθρέφτισμά τους αντανακλάται όχι μόνο η υπογραφή ενός ανάξιου «ηγέτη», αλλά και η συλλογική μας τάση, ως κοινωνία και ως πολίτες, να ξεχνούμε τις υποσχέσεις μας, ενώπιον της προοπτικής της εξουσίας ή στην αναγκαιότητα συνέχειας της διαχείρισής της. Ίσως αυτό να είναι και το πραγματικό δίδαγμα των Πρεσπών: Ότι η συνέπεια λόγων και πράξεων είναι πολύ πιο σπάνια από τη συμφωνία και τον συμβιβασμό. Και ότι τα νερά της λίμνης, όσο ήρεμα και αν δείχνουν, πάντοτε κρύβουν στα βάθη τους έντονες αναταράξεις.
Κι αν ο Τσίπρας επιθυμεί να επιστρέψει στην «Ιθάκη» του ως καρικατούρα του Οδυσσέα, ελπίζω αυτή τη φορά οι «μνηστήρες» της πολιτικής του παρακαταθήκης να είναι προετοιμασμένοι ώστε να του αντιστρέψουν τα βέλη. Αλλιώς θα είναι αναγκασμένος να το κάνει ο ελληνικός λαός. Δεν ξέρω τι θα είναι πιο επώδυνο γι᾽ αυτόν…
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», [email protected]
Η προδοσία δεν προέκυψε από ιστορικό κενό ή προσωπική διάσταση.
Το τέρας υλοποιούσε την 5η Ολομέλεια του ΚΚΕ, 1949.
https://www.dimokratia.gr/ellada/349203/makedonikoi-skeletoi-stin-ntoylapa-toy-kke/
Πρέπει κάποιος κάποια στιγμή να μας εξηγήσει ποια είναι η προδοσία στην συμφωνία των Πρεσπών.
Και ρωτάω σοβαρά.
@Λυμπέρης
Η ύπαρξη ενός τέτοιου μακεδονικού Κράτους, εκεί όπου βρίσκεται, ήταν, είναι και θα είναι ζήτημα ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα και όχι μόνο. Όποιος δεν το κατανοεί και το εχθρεύεται, το κάνει είτε από λόγους αγνοίας είτε περιέργων συμφερόντων, σαφώς αποκλινόντων των εθνικών. Το ζήτημα, δυστυχώς, δεν έκλεισε, όταν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες. Όμως, ευτυχώς υπήρξε κάποια πρόοδος. Ωστόσο, από το 2019 κι έπειτα φαίνεται να ακολουθεί έναν παθητικό αυτόματο, συνήθη στην εξωτερική πολιτική της χώρας μας.
Επομένως, τίποτε το προδοτικό δεν υπάρχει, παρά μόνο η σταθερή επιδίωξη να αποδοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός στον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος, όπως φαίνεται, συνεχίζει να είναι το μεγάλο φόβητρο της Νέας Δημοκρατίας. Παρατηρήστε μόνο, πόσο έχουν πυκνώσει οι αναρτήσεις άρθρων εναντίον του από την στιγμή της έναρξης των φημών περί επιστροφής του στην πολιτική.
κ.κ. Λυμπέρη και Πάρι, το ότι δεν θεωρείτε ως προδοσία τήν εκχώρηση τής χρήσεως τού όρου Μακεδόνας/μακεδονικός ως προσδιοριστικά τής εθνότητας και τής γλώσσας των Σκοπιανών, πραγματικά είναι κάτι που με ξεπερνά. Προφανώς διαφωνούμε επί αξιωμάτων καί όχι επί κανόνων και οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση μάλλον περιττεύει. Λυπάμαι…
@Ιωάννης Κουριαννίδης
Θα σας ζητήσω να γίνετε συγκεκριμένος και να κάνετε τον κόπο να αναφέρετε τα αξιώματα επί των οποίων διαφωνούμε.
Και επιτρέψτε μου να θέσω και δύο ερωτήματα.
1) Ο Μέγας Αλέξανδρος μιλούσε ελληνικά ή κάποια άλλη σλαβική γλώσσα που ονομαζόταν μακεδονικά;
2) Σας ενοχλεί που οι Τούρκοι ονομάζουν Instabul την Κωνσταντινούπολη;
Αγαπητέ κ. Κουριαννίδη, με την ευκαιρία, συγχαρητήρια για τα πονήματα εθνικής αυτογνωσίας και μνήμης τα οποία διαχρονικά μας προσφέρετε.
Αλλά μην ασχολείστε…
Αριστεροί είναι.
Αν βρισκόμασταν στα 1946-49 θα πολεμούσαν μαζί με τους ομοίους τους εαμοβούλγαρους για τον ακρωτηριασμό του εθνικού κορμού με αποκοπή της Μακεδονίας-Θράκης ΜΑΣ και απόδοσή της στους βουλγαροσλάβους.
Η πατρίδα έχει δυο θανάσιμους εχθρούς.
Τον εξωτερικό, Τούρκο.
Τον εσωτερικό, κομμουνιστή.
@ Ιωάννης Κουρανίδης
Κύριε Κουρανίδη, κατ’ αρχήν, σας ευχαριστώ για την ανταπόκριση. Η ανταλλαγή απόψεων μας στο μέσο αυτό είναι ασύμμετρη. Γράφετε επώνυμα με δημοσιευμένη τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, εγώ πάλι όχι. Κατά συνέπεια, η ευθύνη, ο έλεγχος και η επιρροή όσων γράφετε είναι πολλαπλάσιος των δικών μου λεγόμενων. Αυτό το αναγνωρίζω, το αποδέχομαι και προφανώς το σέβομαι. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει να παραπλανεί – νομίζω πως κάτι τις ξέρω και που να το βρω.
Ως εκ τούτου, αυτά που γράφουμε εδώ δεν είναι ζήτημα γούστου ή αξιών. Η κρατική διπλωματία, αν και δεν της φαίνεται, είναι εξαιρετικά δύσκολο αντικείμενο. Δεν αρκεί να μάθεις πέντε πράγματα, ώστε να τα εφαρμόσεις. Χρειάζεται να μάθεις πάρα πολλά, να τα κατανοήσεις και να εφαρμόσεις ελάχιστα. Δεν είναι δουλειά του λαού και ούτε ποτέ θα γίνει. Επομένως, και η αρθρογραφία, που την αφορά, οφείλει να είναι μετρημένη, καθώς δεν είναι αντικείμενο λαϊκής κατανάλωσης.
Η κρατική διπλωματία είναι η τέχνη εξυπηρέτησης του εθνικού συμφέροντος. Έχω πάρα πολλές αμφιβολίες, ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια επιστήμη της κρατικής διπλωματίας. Το εθνικό συμφέρον είναι μεν σταθερό, όμως οι ευκαιρίες και οι απειλές έρχονται και παρέρχονται, το ίδιο και η μεταβλητότητα του διεθνούς συστήματος. Ωστόσο, κάποια συμφέροντα έχουν αποδείξει το μόνιμο του χαρακτήρα τους. Το ζήτημα, που συζητούμε, είναι ένα τέτοιο. Όχι μόνο τους δύο αιώνες ύπαρξης της κρατικής μας οντότητας, αλλά και παλαιότερα. Με πολύ κόπο και προσπάθεια το προετοίμασε η ελληνική διπλωματία και δυστυχώς, όταν προέκυψε η ευκαιρία καθυστέρησε να την εκμεταλλευτεί, γιατί η εξωτερική πολιτική έγινε αυτό που δεν έπρεπε – λαϊκή κατανάλωση. Το ΑΕΠ της συμπαθούς βόρειας χώρας ήταν ίσο με εκείνο της Μενεμένης Κορδελιού. Τώρα είναι διαφορετικά τα πράγματα – ευτυχώς όχι τετελεσμένα. Παρόλα αυτά, όποιος φαντάζεται, ότι το ζήτημα έχει λήξει το 2018, είναι επιπόλαιος. Εξάλλου όπως λέει και ένας από τους κορυφαίους διπλωμάτες της εποχής, η διατήρηση του status quo στις διεθνείς σχέσεις είναι μια απραγματοποίητη ευχή.
ΥΓ. Αν και σαφώς εκτός θέματος, αλλά παραταύτα στο κατ’ εξοχήν πεδίο άνεσής μου, η μέθοδος πρόσβασης σε αξιώματα και κανόνες διαφέρει. Αντίθετα, η απόρριψη ενός αξιώματος διαμέσου της μεθόδου των κανόνων είναι δυνατή και μάλιστα έχει κλονίσει αξιώματα πολύ σταθερών επιστημών. Επομένως, υπάρχει ένα πεδίο συμπλοκής των δύο, κατά την εκτέλεση του αξιώματος στον κανόνα. Αλλά όπως είπαμε, η γνώση της διπλωματίας δεν είναι επιστήμη. Και μέρες που έρχονται, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε την αριστεία του ανδρός σε αυτή την τέχνη, καθώς περιορίσε εθνικές ζημίες και πέτυχε σπουδαίες εθνικές νίκες από το 1912 έως τον Γενάρη του 1941.
Κύριε Κουρανίδη, εύγε για το άρθρο σας!!!
Τα σχόλια που έγραψαν οι δύο γράφοντες είναι απαράδεκτα, δεν γίνεται να είσαι Έλληνας και να συμφωνείς με την προδοτική, επαίσχυντη συμφωνία των Πρεσπών!!!
Οι αριστεροί, Βούλγαροι και «Ελληνες» σε συνέδριο στην Ρωσία (1930 περίοδος!!) έθεσαν πρώτη φορά την ίδρυση ενός ψευδοκράτος με τον όνομα της Μακεδονίας μας!!!
Όσοι δέχονται την προδοτική συμφωνία, δεν βλέπουν: Α) τους επεκτατικούς χάρτες που αναρτούν οι Σλαβοσκοπιανοί με την Μακεδονία του Αιγαίου; Β) την παραχάραξη της ελληνικής ιστορίας; Γ) την βουλγαρική γλώσσα που την αναφέρουν» μακεδονική»;;;
Νομίζω δεν έχουν ούτε με αυτά θεμα!!!
Η Συμφωνία των Πρεσπών μπορεί να ακυρωθεί γιατί δεν είναι Συνθήκη αλλά… κανείς δεν το επιδιώκει!!!
@Ολυμπιάδα, Διώνη
1) Υπάρχουν επεκτατικοί χάρτες με την “Μακεδονία του Αιγαίου” στην συμφωνία των Πρεσπών;
2) Μήπως το κύριο κέρδος της συμφωνίας είναι η αναγνώριση πως το κράτος είναι σλαβικής προέλευσης και δεν έχει καμία ιστορική αναφορά στην ελληνική Μακεδονία απαγορεύοντας ακριβώς την παραχάραξη της ιστορίας μας;
3) Δεν είναι συναφές με το 2) η αναγνώριση πως η γλώσσα είναι σλαβική και δεν έχει ουδεμία σχέση με την γλώσσα του Φιλίππου, του Αλέξανδρου, του Αριστοτέλη;
Μήπως αυτά ακριβώς προλαβαίνει η συμφωνία, δίνοντας γεωγραφικό προσδιορισμό και μόνο στους γείτονες, ειδικά όταν είχε καθιερωθεί διεθνώς το σκέτο “Μακεδονία” και η καπηλεία της ιστορίας μας με τα αγάλματα και τα ανιστόρητα βιβλία ιστορίας που δίδασκαν στα σχολεία τους φτιάχνοντας μια πλαστή εθνική ταυτότητα;
Μοναδική στα παγκόσμια διπλωματικά χρονικά η καταπτυστη “συμφωνία- προδοσία”….. μόνο με το 1922* καί τό Δεκέμβριο 1967**μπορεί να συγκριθεί …..
*1922 Μικρασιατική τραγωδία, ακολουθεί η απόσυρση- παράδοση τής Ανατολικής Θράκης,ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ανταποκριτής στην Ανδριανούπολη γράφει: Έκπληκτος έβλεπα έναν ολόκληρο στρατό να υποχωρεί μπροστά σε ανύπαρκτο εχθρό….
** Δεκ.1967 απόσυρση Μεραρχίας…. προηγήθηκαν οι συμφωνίες Ζυρίχης- Λονδίνου 1959-60.
Η προδοτική συμφωνία των Πρεσπών καταπατείται συνεχώς από τους Σλάβους Σκοπιανούς!!!
Ποιός ο λόγος να ονομασθεί ένα ψευδοκράτος με το όνομα της Μακεδονίας;
Γιατί να μην χρησιμοποιήσουν το κανονικό τους όνομα Βαρντάρσκα;;
Εχει συμβεί κάτι αντίστοιχο, ξεπούλημα της ιστορίας σε άλλη χώρα;; ΌΧΙ…!!!!
Το Πακιστάν και η Ινδία είναι σε διένεξη πάνω από 50 χρόνια διεκδικώντας ένα άγονο κομμάτι γης και η Ελλάδα χάρισε το όνομα της Μακεδονίας στους Σλάβους!!
@Ολυμπιάδα, Διώνη
Η καταπάτηση της συμφωνίας ως προς τις πρόνοιες που μας καίνε δεν καθιστά την συμφωνία προδοτική,ίσα ίσα. Αυτούς που δεν φροντίζουν να εφαρμοστεί χαρακτηρίζει.
Όσον αφορά το όνομα που προβλέπεται, αυτό είναι “Βόρεια Μακεδονία” ως γεωγραφικός προσδιορισμός ακριβώς για να σταματήσει η πρακτική που είχε εμπεδωθεί διεθνώς, να ονομάζεται η χώρα “Μακεδονία” σκέτο.
Τέλος το παράδειγμα Ινδίας Πακιστάν, όπως λέτε, αφορά γη και όχι όνομα. Ίσως να το κρατήσετε για την Κύπρο μας καθώς δεν έχει λογική συνέπεια ως προς την συμφωνία των Πρεσπών.
και όμως αυτά τα σπιθαμιαια όντα τα τσιπρα και κοτζια κυκλοφορούν σαν να μη τρέχει τίποτα έκανε το ένα από αυτά και Ίδρυμα ( για ποιους ; αυτός ούτε που γνωρίζει ) έχουν το θράσος χιλίων πιθήκων να ζητούν και πάλι ψήφο από τους οπαδούς και τα ΜΜΕ να έχουν το άτομο με το βλέμμα της Ζαν ντ’ Αρκ..και τα κουστούμακια. Πρώτη μούρη ότι π@παρια πει
Βλεποντας σχολια οπαδων του Τσιπρα ,σχολια γελοιων ανθρωπων υποστηρικτων ενος ακομη πιο γελοιου παλιανθρωπου με πιανει θλιψη.Θα υπενθυμιζα στα γελοια αυτα ελληνοφωνα ανθρωπακια πως η συμφωνια των Πρεσπων βασιστηκε σε πολυ πολυ πιο ταπεινα κινητα και δεν ηταν παρα η επιμηκυνση του δημοσιου χρεους μεχρι το 2033 .Υλιστικα τα κινητρα του Τσιπρα ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΣΕ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΕΣ για να κερδισεις τις εκλογες και τιποτα αλλο.Απλα ειστε για φτυσιμο ολοι εσεις οι τσιπραιοι μαζι με τους νδουλους που πηραν τις εκλογες λογω της συμφωνιας των πρεσπων και ακολουθησαν την ιδια πολιτικη.Ενα πολιτικο συστημα χατζηαβατηδων που κυβερνα χατζηαβατηδες