Του Strange Attractor
Ο Λούλης Κουκλεντές ήταν ανέκαθεν δεξιός. Έτσι έλεγε…
Και μάλιστα το δήλωνε παντού με στόμφο, και με τέτοια βεβαιότητα που θα νόμιζε κανείς ότι είχε γεννηθεί κρατώντας γαλάζια κομματική ταυτότητα αντί για ληξιαρχική πράξη γέννησης.
«Εγώ είμαι δεξιός αναμπάμ μπαμπαντάμ!» φώναζε καθημερινά στο καφενείο, χτυπώντας το τραπέζι τόσο δυνατά που αναπηδούσαν τα τάβλια.
Και όταν κάποιος τολμούσε να τον αμφισβητήσει, ο Λούλης επικαλούνταν πάντα το ίδιο ιστορικό επιχείρημα: «Ο παππούς μου εκτελέστηκε από αντάρτες του ΕΛΑΣ! Θα σέβεστε!».
Το γεγονός ότι ο παππούς είχε συνεργαστεί με τους Ναζί, και ήταν γνωστός στα περίχωρα της Δράμας ως ο «Λούλης ο κομμουνιστοφάγος», ήταν, κατά τον Λούλη, μια ασήμαντη λεπτομέρεια, που οι κακοπροαίρετοι φίλοι του στο καφενείο επέμεναν να του θυμίζουν.
Παρά τη βαθιά και αδιαπραγμάτευτη δεξιά του ταυτότητα όμως, ο Λούλης ψήφιζε επί χρόνια το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη. Κρυφίως.
Όχι βέβαια από ιδεολογική συμφωνία. Κάθε άλλο…
«Εγώ δεξιός είμαι», εξηγούσε στη συμβία του, που ήταν η μόνη που ήξερε τι παίζει.
«Απλώς έχω κάτι μετοχούλες στις Αποθήκες Λαναρά, και θέλω να πάει καλά το χρηματιστήριο».
Το ότι ήταν διορισμένος στον ΟΤΕ από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, για τον οποίο κολλούσε αφίσες κρυφά τα βράδια, αποτελούσε απλά μια καθαρά επαγγελματική σχέση, χωρίς καμία πολιτική προέκταση.
Όπως άλλωστε έλεγε, «ο διορισμός δεν έχει χρώμα. Είναι επιβίωση, αλλά και οικογενειακή ανάγκη, ειδικά όταν πρέπει να ταΐσεις τα παιδιά σου».
Τα χρόνια πέρασαν, ο Λούλης βγήκε στη σύνταξη, πήρε και βαρβάτο εφ’ άπαξ, αγόρασε και Μερσεντές, και ήρθε ξανά στα πράγματα μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, με τον Σαμαρά στο τιμόνι.
Εκεί ο Λούλης έκανε μια στρατηγική αναπροσαρμογή.
Παρέμεινε φυσικά δεξιός, και νεοδημοκράτης παιδιόθεν, όπως έλεγε, αλλά ψήφισε τους… Ανεξάρτητους Έλληνες, που έχουν έναν «πατριώτη ηγέτη, που δεν σκύβει το κεφάλι στους τοκογλύφους, έναν από εμάς», όπως διατυμπάνιζε όπου βρίσκονταν.
«Μα γιατί;» τον ρωτούσαν στο καφενείο.
«Για να μη πληρώνω ΕΝΦΙΑ, και άλλα τέτοια κερατιάτικα», απαντούσε, «για να ζούμε ελεύθεροι», συμπλήρωνε…
«Μα δεν είσαι νεοδημοκράτης;»
«Βεβαίως και είμαι. Αλλά πρώτα είμαι ελεύθερος άνθρωπος, με κεφαλαίο το Ε και το Α. Ο Σαμαράς δεν είναι νεοδημοκράτης, που συγκυβερνάει με τους προδότες του Πασόκ».
Εκεί σταματούσε η συζήτηση, και ξεκινούσαν τα ζάρια και τα τσίπουρα, με τους συνδαιτυμόνες να κουνάνε απορημένοι το κεφάλι τους.
Η δε πολιτική επιστήμη ακόμα προσπαθεί να κατανοήσει αυτή τη σχολή σκέψης.
Λίγο αργότερα, ο Λούλης ανακάλυψε το… Ποτάμι.
Του άρεσε επειδή ήταν κάτι το καινούριο. Κάτι το «άφθαρτο», όπως έλεγε…
«Τι ακριβώς πρεσβεύει;» τον ρώτησε ένας φίλος.
«Δεν ξέρω», απάντησε ειλικρινά ο Λούλης. «Αλλά έχει ωραίο λογότυπο, και ωραίο κόσμο, όπως τους ποδηλάτες».
«Μα κόβει ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία», του ανταπαντούσαν…
Εκεί ο Λούλης σιωπούσε.
Το 2015, μέσα στη γενική αναστάτωση, τότε που ήρθαν τα πάνω κάτω, ο Λούλης μεταμορφώθηκε σε αγανακτισμένο πολίτη.
Κατήγγειλε τα μνημόνια, τους δανειστές, τις αγορές, τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια «που μας πατάνε σαν χταπόδια», τις Βρυξέλλες και, για ένα διάστημα, ακόμα και τον… ΠΑΟΚ».
Τόση ήταν η οργή του…
Έτσι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, για την προκοπή του τόπου, όπως έλεγε στον εαυτό του.
«Εσύ δεν ήσουν δεξιός;» τον ρώτησαν ξανά στο καφενείο.
«Είμαι», απάντησε. «Αλλά πρέπει να γλιτώσουμε από τα μνημόνια».
«Και πώς συνδυάζονται αυτά; Πώς θα γλιτώσουμε από τα μνημόνια; Με χρεοκοπία; Με συσσίτια;»
«Δεν ξέρω, αλλά το φώναζαν πολλοί μαζί στην πλατεία, και μου φάνηκε λογικό».
«Μα αυτοί είναι κομμουνιστές, δεν είναι νοικοκύρηδες, όπως εσύ».
«Γιατί δηλαδή; Αυτοί δεν έχουν δίκιο; Δεν ξέρει ο Δρ Μπαρουφάκης, και ξέρετε εσείς; Δεν είναι νοικοκύρης ο Κατρούγκαλος;»
«Μα σκότωσαν τον παππού σου… σαν το σκυλί»…
«Περασμένα ξεχασμένα. Πρέπει να εξελισσόμαστε σε αυτή τη ζωή, αν θέλουμε να προκόψει ο τόπος»!
Με αυτά και με αυτά, οι μέρες, οι μήνες, και τα χρόνια περνούσαν, με τον Λούλη να δηλώνει πιστός στην επανάσταση του «γελαστού παιδιού», που κυβερνούσε τη χώρα με… αριστερό πρόσημο!
Όταν όμως αργότερα ήρθαν νέα μνημόνια, νέα διόδια, έκλεισαν οι τράπεζες, τσεκουρώθηκε η σύνταξή του, και η επανάσταση αργούσε, ο Λούλης αποφάσισε ότι τελικά είχε πέσει θύμα παραπληροφόρησης, ότι οι κομμουνιστές δεν αλλάζουν ποτέ, και έτσι επέστρεψε στη φυσική του κατάσταση… στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Τα τελευταία επτά χρόνια δηλώνει και είναι φανατικός υποστηρικτής του Κυριάκου Μητσοτάκη, του «αρχιερέα της νοικοκυροσύνης», όπως τον αποκαλεί.
Και όχι απλώς υποστηρικτής, αλλά σχεδόν επίσημος αγιογράφος του!
Στο καφενείο μπορεί να μιλάει τρεις ώρες συνεχόμενα για τις αρετές της κυβέρνησης, και για τη σταθερότητα της χώρας, χωρίς να πάρει ανάσα.
Και ξυπνάει μάλιστα από τα άγρια χαράματα για να παρακολουθεί το ίνδαλμά του, τον Πορτοσάλτε στον ΣΚΑΙ, «που τα λέει χύμα και τσουβαλάτα»!
«Με Κυριάκο στο πηδάλιο, θα δανείζουμε και τους Κινέζους», αρέσκεται να λέει πάνω στα τσίπουρα.
«Μια δυο θητείες ακόμη, και θα πάμε και στο φεγγάρι»… συμπληρώνει.
Στο μεταξύ, κατάφερε να βάλει και τα δύο παιδιά του μετακλητούς σε γραφεία υφυπουργών, τους οποίους έπεισε με ατράνταχτα επιχειρήματα πως είναι εγγεγραμμένος νεοδημοκράτης και μητσοτακικός… παιδιόθεν.
«Είμαστε ανέκαθεν Νέα Δημοκρατία, θα τους πείτε», έλεγε στα παιδιά του, πριν παρουσιαστούν για εργασία στα γραφεία των υφυπουργών.
«Μα μπαμπά, δεν ψηφίζαμε ΣΥΡΙΖΑ το 2015;»
«Αυτά είναι οικογενειακές λεπτομέρειες. Τσιμουδιά! Η ιστορία γράφεται από τους νικητές».
«Και το ΠΑΣΟΚ, που το ψήφιζες πριν;»
«Μην κολλάτε στις τεχνικές λεπτομέρειες… ξυπνάτε ζαγάρια».
Σήμερα ο Λούλης θεωρεί τον εαυτό του υπόδειγμα πολιτικής συνέπειας, και νεοδημοκρατικής αφοσίωσης.
Η διαδρομή του από το ΠΑΣΟΚ στους ΑΝΕΛ, από το Ποτάμι στον ΣΥΡΙΖΑ, και από εκεί στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου, της οποίας συνεχίζει να δηλώνει οπαδός και ψηφοφόρος από τα παιδικά του χρόνια, κατά τη γνώμη του, αποδεικνύει ακριβώς αυτή τη συνέπεια.
Δεν είμαι τυχάρπαστος, ούτε επιτήδειος, λέει στον εαυτό του τα βράδια πριν κοιμηθεί, όταν τον επισκέπτονται οι Ερινύες….
«Πάντα τα ίδια πίστευα», επιμένει στις παρέες.
«Και ποια ακριβώς είναι αυτά;»
«Να είμαι με τη σωστή πλευρά της ιστορίας».
«Και ποια είναι αυτή;»
Ο Λούλης εδώ χαμογελά, και απαντάει με ύφος που προδίδει αμέτρητη πολιτική σοφία.
«Αυτή που βολεύει τον τόπο, αλλά και εμένα, περισσότερο εκείνη τη στιγμή».
Και τους κοιτάζει με ύφος διδάκτορα της Οικονομίας και των Πολιτικών Επιστημών ταυτόχρονα…
Για παν ενδεχόμενο, βέβαια, είναι εγγεγραμμένο μέλος, με πληρωμένη συνδρομή, και σε δύο ακόμη κόμματα, το ένα από αυτά ονόματι ΕΛΑΣ… με τον ίδιο να το διασκεδάζει. «Έγινα Ελασίτης κι εγώ», σκέφτεται, «σαν τα φίδια που σκότωσαν τον παππού μου»…
Δεν συμμετέχει όμως ενεργά, απλά πληρώνει κανονικά τις συνδρομές του.
«Μα γιατί βρε Λούλη;» τον ρωτάει η σύζυγος κάθε πρωί, την ώρα του Πορτοσάλτε..
Εκείνος σηκώνει το φλιτζάνι του καφέ, κοιτάζει συνωμοτικά γύρω του, και απαντά:
«Στην πολιτική Σούλα μου, όπως και στη ζωή, δεν ξέρεις ποτέ τι γίνεται… εξάλλου, όπως έλεγε κι ο Δαρβίνος, αν δεν εξελίσσεσαι, και δεν προσαρμόζεσαι… εξαφανίζεσαι».
Και στη συνέχεια, παίρνει τη Μερσεντές του και πάει στο καφενείο, για τάβλι, τσίπουρο, και πολιτικές αναλύσεις…
