Του Βασίλη Βέργη
«Θάλασσες που για να τις ταξιδέψει κανείς χρειάζεται όχι μόνο τόλμη, αλλά και πείρα, και γνώση. Όχι μόνο καλό καπετάνιο, αλλά και άξιο πλήρωμα, με γερά χέρια και κοφτερό μυαλό».
Διάλεξα ένα -κατά την άποψή μου- ιδιαίτερα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας στην «ΕΦ.ΣΥΝ.». Οι “θάλασσες” που επικαλέστηκε ο πρώην πρωθυπουργός μετά την παραίτησή του από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία ουσιαστικά προανήγγειλε την ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα, αντιμετωπίζονται από άλλους με χλευασμό, από άλλους με προοπτική.
Για να μη γίνει ο Αλέξης Τσίπρας «ναυαγός» και ψάχνει πολιτική επιβίωση μέσα σε ταραγμένα κύματα, πρέπει πρωτίστως να επιλέξει αυτή τη φορά τα κατάλληλα πρόσωπα που θα τον συντροφέψουν στο ταξίδι. Όπως ορθά είπε ο ίδιος, δεν χρειάζεται μόνο καλός καπετάνιος, αλλά και άξιο πλήρωμα. Στην «πρώτη φορά Αριστερά» ο κ. Τσίπρας είχε μαζί του και Βαρουφάκη και Λαφαζάνη και Κατρούγκαλο και Καμμένο και αρκετούς ακόμη οι οποίοι αποδείχθηκαν «πήλινα πόδια» ή ακόμη και πόδια που του έβαλαν τεράστιες τρικλοποδιές. Όταν μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε στις εκλογές του 2019, κάποιοι (όχι μικρός αριθμός…) την έκαναν με… ελαφρά πηδηματάκια και έσπευσαν να χρεώσουν στον αρχηγό τους όλη την ευθύνη της ήττας.
Ό,τι ακολούθησε ήταν πραγματικό ξεγύμνωμα συμπεριφορών. Πολλοί εξ αυτών, που ως «πολιτικοί κολαούζοι» του Τσίπρα απόλαυσαν το νέκταρ της εξουσίας και ξεδίπλωσαν την ανικανότητά τους, έφυγαν όπως τα ποντίκια, αφήνοντας τον καπετάνιο να πνιγεί μόνος στο καράβι που βούλιαζε. Του χρέωσαν όχι μόνο την ήττα αλλά και όλα τα… δεινά του πλανήτη. Και στη συνέχεια αποδείχτηκε πόσο «μικροί» είναι, καθώς τεμάχισαν το κόμμα και το έφεραν στα όρια της πολιτικής ανυποληψίας.
Θυμίζω ότι οι διάφορες… συνιστώσες ήταν ένα μείγμα του 3%, μέχρι την ώρα που ο Τσίπρας κατάφερε να τους κάνει κόμμα, αρχικά αντιπολίτευσης και στη συνέχεια κυβέρνησης. Ούτε στο όνειρό τους δεν το είχαν φανταστεί. Και αρκετοί εξ αυτών αποδείχτηκαν στην πράξη «μικροί και λίγοι», έστω και σαν επιβάτες του μεγάλου καραβιού.
Το πολιτικό μέγεθος (κάθε) Τσίπρα, είτε αρέσει είτε όχι, κρίνεται από τον λαό, όχι από τους διάφορους «κομπλεξικούς» της Αριστεράς και της Δεξιάς. Όταν λοιπόν προαναγγέλλει την ίδρυση ενός νέου κόμματος και με το «καλημέρα» οι δημοσκοπήσεις τού δίνουν «πάτωμα» 14% και προοπτική άνω του 20%, καθένας καταλαβαίνει ότι ο κόσμος όχι μόνο δεν τον έχει διαγράψει, αλλά τον θεωρεί πολιτικό κεφάλαιο που «έχει να δώσει» στη χώρα.
Προφανώς ο λαός δεν προσφέρει συγχωροχάρτι για όλα τα λάθη στον Αλέξη Τσίπρα. Γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί, από εκείνους που τον πίστεψαν και τον στήριξαν, οι οποίοι δεν του συγχωρούν ότι «έφερε τον Μητσοτάκη στην εξουσία και οδήγησε την κοινωνία στον ανήφορο που ανεβαίνει εδώ και έξι χρόνια». Έχασαν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του και πρέπει να παλέψει πολύ για να τους κερδίσει ξανά. Αν τους κερδίσει ποτέ…
Σημασία έχει όμως ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός αυτή τη φορά να κάνει σωστές επιλογές. Σε χώρο και σε πρόσωπα. Είναι ηλίου φαεινότερο πως στη σημερινή αντιπολίτευση δεν υπάρχει ούτε ένας ο οποίος να εκφράζει τον κόσμο και να μπορεί να «χτυπήσει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την πρωτιά. Ο Τσίπρας θα έρθει ως συνδετικός κρίκος για τους κεντρώους και τους αριστερούς. Το μεγάλο στοίχημα είναι οι επιλογές που θα κάνει στον νέο φορέα. Το «πλήρωμα» δίπλα στον «καπετάνιο».
Γνωρίζουμε ότι η χώρα δεν έχει απόθεμα πολιτικού προσωπικού. Πολλοί από τους υπάρχοντες έχουν «καεί» στα μάτια του κόσμου. Ας αναζητήσει ο κ. Τσίπρας φρέσκα πρόσωπα -επιστήμονες, αλλά και τεχνοκράτες-, άφθαρτα, που θα φέρουν νέο αέρα, προσδοκία και δεν θα κάνουν τον κόσμο να αναφωνήσει «πάλι αυτοί;»
Τώρα ο «καπετάνιος» δεν (θα) έχει δικαιολογίες. Ούτε πολύ χαρτί να κάψει. Κάθε κίνησή του θα περάσει από κόσκινο. Οπότε ας φροντίσει το καράβι του σε τούτες τις θάλασσες να είναι γερό σκαρί. Αλλιώς…
Έκανε την πρώτη κίνηση για τη Μακεδονία του Αιγαίου των Σλαβοβούλγαρων, τους παρέδωσε γλώσσα, εθνότητα και Μακεδονικό όνομα.
Τώρα θέλει να συνεχίσει το έργο του για διαμέλιση της χώρας, θέλει να βοηθήσει τον Μητσοτάκη στις Πρέσπες του Αιγαίου.
Αν λειτουργούν σόι θεσμοί, έπρεπε να έχει δικαστεί για εσχάτη προδοσία.
Τώρα εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση, θεέ μου τι άλλο θα σκουπίσουμε.
Τον Τσίπρα τον έριξε το ΜΆΤΙ, το οποίο συνέβη σχεδόν αμέσως μετά τις Πρέσπες.
Το ΜΆΤΙ ήταν αυτό που του έδωσε τη χαριστική βολή.
Όχι ότι έφταιγε ο ίδιος προσωπικά για το ΜΆΤΙ όμως.
Είναι υπόλογος όμως, πρώτα και κύρια, για την οικτρή διαχείριση -την τραγική σύσκεψη, όταν τα μαύρα εκείνα χαράματα βλέπαμε τα δεκάδες μικρά βαρκάκια με τις απανθρακωμένες σορούς μεσα σε σακούλες, να κατευθύνονται από την Αργυρά Ακτή και το Κόκκινο Λιμανάκι στο λιμάνι της Ραφήνας.
Όμοια εκείνης της οικτρής διαχείρισης, ήταν και η διαχείριση των Τεμπών, με την άρον άρον εκκαθάριση του σημείου.
Δεύτερον για το ΜΆΤΙ, έφταιξαν οι ανίκανοι και άχρηστοι διοικητικοί, αυτοδιοικητικοί και κρατικοί “λειτουργοί”. Απολύτως και όλοι ανεξαιρέτως. Άλλοι έλειπαν, άλλοι ψεύδονταν από ραδιοφώνου, άλλοι δεν γνώριζαν να διαχειριστούν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τελεία και παύλα.
Οι καναλάρχες δεν συγχωρούν, γιατί μπορούν. Η αδειοδότηση των πέντε καναλιών και η φορολόγηση των υπολοίπων έκανε την ελίτ να εκμεταλλευτεί την επίλυση του μακεδονικού εις βάρος του.
Άπειρος μεν, αδιάφθορος δε , αποδείχθηκε ως μια θετική εξέλιξη στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό.
Τώρα θα δείξει ποιος θα έχει τα κότσια να καταφέρει να αλλάξει αυτά που έφερε η δεξιά και κυρίως στα εργασιακά. Προβλέπεται θερμό το ’26.
Το Μάτι είναι διαχρονικό έγκλημα όλων των κυβερνήσεων και όλων των τοπικών αρχών. Μια ματιά στην πολεοδόμηση του αρκεί. Συμπεραίνεται η απληστία στην κατάληψη οικοδομήσιμη χώρου όπου κανεις δεν έβλεπε ότι ούτε πυροσβεστικό όχημα δεν χωρούσε…
Το ΜΆΤΙ ήταν ρυμοτομημένο “μπακλαβάς”. Αποδείχθηκε περίτρανα από λήψεις με drones. Αν έφταιξε κάτι, ήταν οπωσδήποτε η υπέροχη, πλούσια βλάστηση. Αυτή που το έκανε ονομαστό.
Η δίκη κρίθηκε. Κανένας από τους κατηγορούμενους δεν τόλμησε να επιρρίψει σε μόνιμους κατοίκους τις ευθύνες. Ούτε ο Σπιρτζης, στη σύσκεψη του οποίου με το στενό του επιτελείο μηχανικών της αποκατάστασης, την αμέσως επόμενη του θανατικου , παρέστην για λίγο, για λογαριασμό τοπικού μέσου στο δημαρχείο.
Υπήρξε μόνο μία κραυγαλέα περίπτωση εκ των υστέρων αυτοδικίας.
Η ανικανότητα εκτροπής του ρεύματος των οδηγών προς σωτήρια κατεύθυνση και οι λανθασμένες εντολές δεν οφείλονταν στους κατοίκους, αλλά στα διάφορα όργανα.
Οι αυτοδιοικητικοί απεδείχθησαν ανίκανοι. Ενώ η προειδοποίηση για εκείνη την ημέρα ήταν για “κατακόκκινο”, αυτοί, είτε περί άλλων ετύρβαζαν, είτε απουσίαζαν από κρίσιμα πόστα. Έπεσαν στα μαλακά, γιατί άρχισαν τις κλάψες και έχουν άριστες “άκρες”!!! Επιτρέψτε μου να γνωρίζω καλύτερα!
Ουδεμία στοιχειώδης Πολιτική Προστασία εφαρμόστηκε. Απουσίαζε…
Στις ~18.00, ένα κρατικό όχημα, στα ψηλά της Ραφήνας προς το “Στρογγυλό” και προς το Κόκκινο, καλούσε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τα σπίτια. Πολυκατοικίες άδειασαν έντρομες. Όσοι υπάκουσαν, τα είδαν παρανάλωμα την επομένη. Όσοι γενναίοι και απελπισμένοι έμειναν να παλεύουν τις φλόγες και τις σπίθες μια προς μια, τα έσωσαν, έσωσαν και τετράγωνα ολόκληρα, γιατί εμπόδισαν την εξάπλωση προς το κέντρο της πόλης.