«Αίμα» χύνεται, αλλά η εξέδρα δεν συγκινείται ακόμη…

Παγωμένο παραμένει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τις ευρωεκλογές, αν και το θερμόμετρο της κομματικής αντιπαράθεσης ανεβαίνει κατακόρυφα

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Λιγότερο από δύο μήνες απομένουν πλέον έως τις ευρωεκλογές και το θερμόμετρο της κομματικής αντιπαράθεσης ανεβαίνει κατακόρυφα μεν, αλλά το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης παραμένει (τουλάχιστον επί του παρόντος) αρκετά πιο… παγωμένο.

Οι πολιτικοί αρχηγοί έχουν βγάλει τα… ξίφη από τα θηκάρια, οι επιθέσεις αποκτούν ολοένα πιο προσωπικό χαρακτήρα, το επίπεδο της αντιπαράθεσης κατεβαίνει καθημερινά πιο κάτω και, κατά τα λοιπά, οι επερχόμενες κάλπες θα έχουν… ευρωπαϊκό άρωμα. Η υποκρισία στο έπακρο. Ούτε στις περσινές εθνικές εκλογές δεν ζήσαμε την τοξικότητα που, όπως φαίνεται, θα μας πλημμυρίσει (εάν δεν μας πνίξει κιόλας) τις επόμενες οκτώ εβδομάδες.

Η εξήγηση που δίνουν για το φαινόμενο οι εκλογομάγειρες των κομματικών επιτελείων αλλά και οι αναλυτές είναι σχετικά απλή: τόσο τον Μάιο όσο και τον Ιούνιο του 2023 η έκβαση των δύο αναμετρήσεων ήταν περίπου προεξοφλημένη και, με εξαίρεση τη μεγάλη πτώση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ (που, ούτως ή άλλως, θα ήταν όμως δεύτερο κόμμα), δεν αναμένονταν εκπλήξεις. Ούτε υπήρχαν μεγάλες αγωνίες…

Αντίθετα, σε αυτές τις (ευρω)εκλογές, το μόνο σίγουρο μέχρι στιγμής είναι ότι η Ν.Δ. θα έρθει πρώτη. Αλλά κι αυτό από μόνο του δεν λέει και πολλά. Πρώτη, με ποιο όμως ποσοστό; Πόση πτώση θα έχει από το περίφημο 41%; Θα κρατηθεί πάνω από το 30% ή όχι; Και πόσο θα μειωθεί (μέσα σε έναν χρόνο) η ψαλίδα των 23 μονάδων;

Αυτά όσον αφορά τη Ν.Δ. Από εκεί και πέρα όλα θεωρούνται εντελώς ρευστά. Για πρώτη φορά, ύστερα από πολλές εκλογικές αναμετρήσεις, δεν μπορεί μάλιστα να βάλει κανείς το χέρι στη φωτιά για το ποιο θα είναι το δεύτερο κόμμα. Ούτε το τρίτο, ίσως ούτε και το τέταρτο. Για πρώτη φορά, ύστερα από την προσωρινή αναστήλωση του «δικομματισμού», υπάρχουν τέσσερα κόμματα που με αυξομειώσεις κινούνται στη ζώνη του 10%…

Μέσα σε αυτόν τον εκλογικό χυλό, αλλά και στη γενικότερη απαξίωση του πολιτικού συστήματος, φαίνεται ότι όλοι οι πρωταγωνιστές δίνουν σε πρώτη φάση τη μάχη της συσπείρωσης των κομματικών ακροατηρίων τους. Το δείχνουν και τα επιμέρους στοιχεία των μετρήσεων. Μπορεί οι προβολείς να πέφτουν στα ποσοστά, το πιο κρίσιμο ζήτημα όμως έχει να κάνει με τις χαμηλές συσπειρώσεις σε όλους σχεδόν τους κομματικούς θύλακες…

Αυτό εξηγεί και το γιατί όλοι έχουν στραφεί -ακόμη και με χτυπήματα κάτω από τη μέση- εναντίον όλων. Ούτε όμοροι χώροι υπάρχουν ούτε πολιτικές συγγένειες. Αντιθέτως, πολλά στεγανά, εν μέσω και μιας προϊούσας αποϊδεολογικοποίησης, συνεχίζουν να υποχωρούν καθημερινά. Για αυτό και αναζητούνται εναγωνίως κάθε είδους αναχώματα. Ακόμη και τα πιο πρόχειρα. Γι’ αυτό και η πόλωση ξεπερνά κάθε προηγούμενο…

Το ζητούμενο είναι εάν αυτή η πόλωση θα μεταφερθεί και προς τα κάτω τις επόμενες εβδομάδες ή τελικώς θα τροφοδοτήσουν (όλοι μαζί) την αποχή και την αηδία…

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Ευημερούμε, αλλά δεν το ξέρουμε

Το τι μπορείς να ακούσεις από φανατισμένους και παρωπιδοφόρους ανθρώπους είναι άλλο πράγμα. Με το παιδαριώδες επιχείρημα ότι το...

Ούτε ο Μπάιντεν δεν θα μας σώσει

Αμερικανίδα δημοσιογράφος διαπίστωσε ότι, ενώ υπάρχει το ενδεχόμενο ένα πρωί που ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν παίρνει το γεύμα...

Γεμίσαμε «βασιλιάδες»…

Μια φορά κι έναν καιρό ένας Γερμανός βασιλιάς (δεν θυμάμαι το όνομά του, αλλά και να το θυμόμουνα, σιγά...

Τα αμελέτητα* της Ευρωβουλής

Άλλοι υπολογίζουν το ευρωβουλευτικό μηνιάτικο καμιά εικοσιπενταριά χιλιάδες τον μήνα (ο βασικός μισθός μαζί με τα εξτραδάκια). Άλλοι το...