Οι λατρευτές της δυσπεψίας

Στη στομαχοκεντρική εποχή μας η ψησταριά τιμάται σαν βωμός και η πολυφαγία σαν σύγχρονη θεότητα 

Του Παναγιώτη Λιάκου

Ιδού τα μέγιστα υπαρξιακά ερωτήματα των ημερών μας: Πού θα «τσικνίσουν» (πόσο απαίσιο ρήμα) οι Έλληνες, πόσο πάει η γαρδούμπα, πού βρίσκεται το καλύτερο κοκορέτσι, πόσο κοστίζουν τα παϊδάκια στη Βαρβάκειο, τι θα φάμε την Καθαρά Δευτέρα, πόσο κάνουν τα ντολμαδάκια, οι γαρίδες, η ταραμοσαλάτα η κόκκινη, η ταραμοσαλάτα η λευκή, οι τιμές της χοιρινής μπριζόλας στα σούπερ μάρκετ και δεν συμμαζεύεται. Και δώσ’ του οι γαργαντούες (ένεκα… παράδοσης) να αλαλάζουν ημιμεθυσμένοι «χρόνια πολλά» και τα κοκκινισμένα μάτια τους να έχουν πάρει τη γυαλάδα του αλκοολούχου δηλητηρίου που πλημμυρίζει τις φλέβες και τις… φρένες τους (πάντα για το… καλό) και να εύχονται σε όλες και όλους «άντε στην υγειά μας»! Κι αναρωτιέσαι πού να κρύβεται τούτη η υγεία μέσα στην κραιπάλη, πού να βρίσκεται θαμμένη κάτω από στρώματα με ξίγκια, πασπαλισμένη με αλατοπίπερα, βουτηγμένη σε σάλτσες, πνιγμένη σε ξίδια και κρασιά και μπίρες και ουίσκια.

Και οι ρεπόρτερ ερευνητές να ξερνάνε αδιάκοπα τα θλιβερά κλισέ για τις «γειτονιές που ξανανιώνουν» για τα «τοπικά γλέντια» για τους «επιδέξιους ψήστες» της υπαίθρου και των αστικών σοκακιών. Και οι χειριστές των επιτόπιων ρεπόρτερ, οι πεντακοσιομέδιμνοι τηλεπαρουσιαστές να σαλιαρίζουν με τους διονυσιασμένους λατρευτές της κοιλιοδουλείας.

Είναι στ’ αλήθεια να ξερνάς με τούτη τη συστηματική αποθέωση της άνευ όρων παράδοσης στη σάρκα, τον εγκωμιασμό της χοϊκής συμπεριφοράς. Το θέμα της επετειακής υπερφαγίας και της υπερκατανάλωσης αλκοόλ, που δεν θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερο απ’ όσο του αναλογεί, δηλαδή ελάχιστο, βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος μεγάλης μερίδας της κοινωνίας. Λες και είναι το βασικό ζητούμενο το ξεπέρασμα του μέτρου, η παραβίαση κάθε κανόνα λογικής συμπεριφοράς και η αποξήρανση της παράδοσης από το αληθές νόημά της.

Και, οποία ειρωνεία… Το τι είδους κρέας θα φάμε μια Πέμπτη από τις πολλές, που τρώμε κρέας, το διαδέχεται τι είδους νηστίσιμα θα φάμε κάποια «καθαρή» Δευτέρα, που υποτίθεται ότι δεν τρώμε κρέας.

Και κάπου στο βάθος αχνοφαίνονται τα διαγνωστικά κέντρα, όπου θα προσφύγουν ελαφρά πανικόβλητοι οι διονυσιασμένοι καρναβαλιστές, που λαχανιάζουν εύκολα κι ανησυχούν για τα τριγλυκερίδια και τη χοληστερίνη τους. Μπλιαχ, και καλή μας χώνεψη!

  1. Μη μου πεις;;
    Κουνουπιδοφάγος;;;
    Και σ’ είχα σε εκτίμηση.

    Κατά τα λοιπά, Μπισμπίκης με δυο εμφράγματα.
    Μπύρα, τσιγάρο, κοιλιά και … Ντέπυ.
    Περαστικά στον άνθρωπο, είναι και Παναθηναϊκός.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Κυβέρνηση «ό,τι προαιρείσθε»

Αυτή πια δεν είναι κυβέρνηση. Αυτή είναι «ό,τι προαιρείσθε». Είπε ο υπουργός Ανάπτυξης (της ποιας;): «Θα ζητήσουμε από τις...

Μια ωραία ατμόσφαιρα αλά γκρέκα

Στο Μέγαρο καθόντανε και σιγοκουβεντιάζαν των Αθηνών πολέμαρχοι, παλιοκαραβανάδες σχέδια επεξεργάζονταν και πλάνα αραδιάζαν, της Αττικής παράστεκαν όλοι οι...

Το τέλος του μητσοτακικού εθνομηδενισμού σηματοδοτεί η πατριωτική συμμαχία Σαμαρά-Καραμανλή

Στα χέρια των πατριωτικών δυνάμεων βρίσκεται πλέον το μέλλον της παράταξης και της χώρας. Προφανώς τα ιστορικά χαμηλά για...

Η τέχνη των διαγραφών

Είναι λογιών λογιών οι διαγραφές που έχουν γίνει στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία του τόπου. Κι ανάλογα με το αποτέλεσμά...