Σημίτης όπως Χρονοπούλου

Όσοι τον ανέβασαν με το ζόρι στο βήμα του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού θυμίζουν τους επίδοξους κληρονόμους της ηθοποιού

Του Μανώλη Κοττάκη 

Στην Κεντροδεξιά τα πράγματα είναι απλά. Όταν εκλέγεται νέος αρχηγός, όλοι σέβονται καταρχάς το αποτέλεσμα και τον αφήνουν απερίσπαστο να ξεδιπλώσει την πολιτική του έως ότου αυτή κριθεί εγκύρως στις εθνικές εκλογές. Στην Κεντροδεξιά η αμφισβήτηση θεμελιωδών αποφάσεων του αρχηγού από κορυφαία πολιτικά στελέχη οδηγεί είτε στην άμεση αποχώρησή τους είτε στην άμεση διαγραφή τους. Μέση οδός δεν υπάρχει. 

Στην Αριστερά, όπως διαπιστώνουμε αυτές τις μέρες, τίποτε δεν είναι οριστικό. Τα πάντα αντιμετωπίζονται με δημόσια διαβούλευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα διαρκές συνέδριο. Εξέλεξαν αρχηγό από τη βάση, με τη συμμετοχή 150.000 πολιτών, και την επομένη της εκλογής του τα κορυφαία στελέχη του κόμματος άρχισαν να αμφισβητούν τις επιλογές των πολιτών, μα και τον αρχηγό. Yπέβαλα χθες το πρωί στο Open στον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλο το προβοκατόρικο ερώτημα αν αγαπά η Αριστερά τη δημοκρατία. Δεν μου απάντησε, μάλλον ενοχλήθηκε. Και στο τέλος με παρέπεμψε σε όσα συνέβησαν στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού στη Ν.Δ. Αλλά εγώ δεν ρώτησα αν αγαπά η εκσυγχρονιστική Ν.Δ. τη δημοκρατία, ρώτησα αν η Αριστερά αγαπά τη δημοκρατία. Διότι, ό,τι και να λέμε, αν πτύεις την απόφαση 150.000 πολιτών στην κρίση των οποίων έθεσες την υποψηφιότητά σου, μην έρχεσαι σήμερα να μου καμωθείς τον δημοκράτη, τον αστό με αυτοπεποίθηση και τον υπερήφανο, κλαίγοντας ότι σου λείπει η υπερηφάνεια από το κόμμα σου. Οι αστοί έχουν αρχές και πιστεύουν στη δημοκρατία. Δεν την αποχαιρετούν όταν δεν τους αρέσουν τα αποτελέσματά της. Τα αυτά ισχύουν για τις διαγραφές. Άπαξ και πάτησε κάποιος κόκκινη γραμμή και επετέθη στο κόμμα του λες και είναι ξένος και όχι «σύντροφος», αυτές είναι μονόδρομος. Δεν τίθενται σε διαβούλευση. Ούτε, βεβαίως, τίθενται στην ακρόαση της Κεντρικής Επιτροπής που καλείται να μαδήσει τη μαργαρίτα. Αρχηγός που προαναγγέλλει διαγραφές και τις ανακαλεί δεν στέκεται. Από τη στιγμή που θα υποπέσει στο θανάσιμο αμάρτημα να δεχθεί πολιτικό εκβιασμό και να συναινέσει σε αναβολή ή, ακόμα χειρότερα, σε ανάκληση πολιτικής του απόφασης έχει καταθέσει την εξουσία του. Έχει τελειώσει και δεν το έχει καταλάβει. Και κάτι τελευταίο εις ό,τι αφορά την Αριστερά. Είναι πολύ της μόδας αυτόν τον καιρό η λέξη «μεταπολιτική» και η λέξη «μεταδημοκρατία». Ό,τι δεν μπορεί να εξηγήσει πως της συμβαίνει η πολιτική μας τάξη το κάνει θεωρία. Ωστόσο, δεν πρόκειται για θεωρία. Η υιοθέτηση αυτού του λεξιλογίου αποδεικνύει την ανικανότητα της πολιτικής μας τάξης να εξηγήσει γιατί οι άσημοι και οι ανώνυμοι νικούν τους δοκιμασμένους και τους επώνυμους. Το να μετατρέπεις την αμηχανία για την ήττα σου σε ιδεολογία κρύβει μεγάλη απελπισία και δεν βγάζει πουθενά. Η ανικανότης αργά ή γρήγορα θα προβάλει πάλι στην άκρη του ορίζοντα. Αυτά τα ολίγα ως γενικές αρχές προσέγγισης της εν εξελίξει τραγωδίας του ΣΥΡΙΖΑ.

ΥΓ.: Το θέαμα του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού ήταν αποκαρδιωτικό. Αν ο κύριος Σημίτης φέρει κάποια πολιτική κληρονομιά -οι δημοσκοπήσεις το αμφισβητούν πάντως-, τότε πραγματικά όσοι τον ανέβασαν με το ζόρι στο βήμα του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού (στην Μπεν Χουρ εκδήλωση που διοργάνωσαν γι’ αυτόν) θυμίζουν τους επίδοξους κληρονόμους της Μαίρης Χρονοπούλου. Οι οποίοι την έκαναν παρέα μέχρι το τέλος για να της αρπάξουν την κληρονομιά. Αλλά εκείνη τους τιμώρησε. Εγκατέλειψε την περιουσία της στην οικιακή της βοηθό. Το πρόβλημα με τον Σημίτη είναι ότι αυτός δεν έχει ούτε οικιακή πολιτική βοηθό ούτε κηπουρούς για να της «γράψει» το ΠΑΣΟΚ. Έτσι, τα νεοσημιτικά όρνεα της Κεντροαριστεράς έχουν πέσει πάνω του για να μετασχηματίσουν την πολιτική κληρονομιά Σημίτη σε καύσιμο για τη μετεγγραφή τους στη Νέα Δημοκρατία. Όσο εκείνος είναι εν ζωή. Πρωτότυπο.

  1. Ο όρος μεταδημοκρατία προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο του Κράουτς το οποίο περιγράφει (και) την επιβολή προσώπων μέσα από την επικοινωνιακή προβολή, κάτι που στην Ελλάδα της εικονικής πραγματικότητας της δημοσιογραφίας των “107” είναι κανόνας.

    Ετσι , ενώ έχουν φαγωθεί χιλιάδες εργατοώρες στα δημοσιογραφικά γραφεία για το τσιγάρο του Πολακη, ασχολήθηκαν από ελάχιστα έως καθόλου με αδιευκρίνιστα ποσά, υποκλοπές, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών,κλπ.

    Όμως το νόημα του άρθρου δεν είναι η βιβλιοκριτική αλλά η διαφορά στις συμπεριφορές ανάμεσα στην κεντροδεξιά και στην αριστερά όταν υπάρχει αμφισβήτηση του αρχηγού με μια υπόνοια πως εν τέλει η αριστερά δεν έχει εγκολπώσει πλήρως την δημοκρατική κουλτούρα.

    Εδώ λοιπόν υπάρχει μια παρανόηση. Είναι η παρανόηση πως η σύγχρονη δημοκρατία είναι περίοδοι εκλόγιμης μοναρχίας ( όπως έχει πει ο Κοντογιώργης) όπου ανάμεσα τους παρεμβάλλεται το κόμμα ή η τελεία των εκλογών, αναλόγως με το αν το αποτέλεσμα αλλάζει ή διατηρεί τον “μονάρχη”.

    Με αυτή την αντίληψη ερμηνεύεται και η εκλογή του κομματικού αρχηγού και θεωρείται λογικό να υπάρχει καθεστώς απυρόβλητου έως την στιγμή που θα βρεθεί κάποιος να φωνάξει πως “ο βασιλιάς είναι γυμνός”.

    Μόνο που όταν έχεις “βασιλιά” τότε δεν έχεις και δημοκρατία, έτσι δεν είναι?

    Αλλά ας δούμε τι επιπτώσεις έχει αυτή η αντίληψη και στο πεδίο των πρακτικών της πολιτικής. Όλοι έχουμε δει στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη το εξής σχήμα: ο πρωθυπουργός να έχει συγκεντρώσει ένα πολύ μεγάλο μέρος των κρίσιμων για τον έλεγχο της δημοκρατίας τομέων, όπως η ΕΥΠ, η ΕΡΤ,κλπ, και έχει εφαρμόσει ένα συγκεντρωτικό μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο έχει δύο βραχίονες.
    Το επιτελικό κράτος από την μια και την επιβολή εξωκοινοβουλευτικών υφυπουργών της απόλυτης εμπιστοσύνης ( με όσες συμπαραδηλώσεις μπορεί να έχουν οι προϋποθέσεις ώστε να σου έχει εμπιστοσύνη το συγκεκριμένο πρόσωπο) του πρωθυπουργού.

    Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει μια κοινοβουλευτική ομάδα της πλειοψηφίας η οποία λίγο πολύ έχει χειροκροτήσει στην ίδια κοινοβουλευτική περίοδο τον πρωθυπουργό από το βήμα της Βουλής να ισχυρίζεται ταυτοχρόνως πως ο γάιδαρος πετάει και πως δεν πετάει.
    Και πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται για τον γάιδαρο του Σρέντιγκερ.

    Την ίδια περίοδο έχουμε υπουργούς οι οποίοι δεν είναι καν συμμέτοχοι του έργου των υπουργείων τους ( χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ολων η θητεία του κ. Δένδια στο ΥΠΕΞ) αλλά έχουν τον ρόλο του υπερασπιστή στα τηλεοπτικά πάνελ όπου η προβολή τους εξασφαλίζει και την επανεκλογή τους( να τη πάλι η μεταδημοκρατία).

    Και το ερώτημα ειναι γιατί δεν μιλάει κανείς? Είναι τόσο βαθιά δημοκράτες που σέβονται το αποτέλεσμα των εκλογών αφήνοντας την χώρα υποβαθμίζεται καθημερινά ή είναι άλλοι οι λόγοι.
    Κάποιος έχει πει πως η εξουσία είναι συγκολλητική ουσία. Κάτι θα ξέρει παραπάνω.

    Στην αριστερά όμως τα πράγματα οφείλουν να είναι αλλιώς.

    Μπροστά στην κρίση, την όποια κρίση, κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σιωπά βολικά αν όντως εργάζεται για συνολικό καλό( χωρίς να υπονοώ πως όποιος μιλά εργάζεται για αυτό απαραιτήτως)

    Όπως έχει πει και ο ποιητής, το θέμα είναι τώρα τι λες… στην στιγμή της κρίσης.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Μπροστά στην απόλυτη τουρκική αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινδυνεύει να πνιγεί μέσα στο θαλάσσιο πάρκο στις Κυκλάδες, εντός των χωρικών υδάτων, που έχει κάθε...

Η κορυφή και το παγόβουνο της παρακμής

Η περίπτωση του Δημήτρη Παπανώτα, με αφορμή τον αποκλεισμό του από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, επαναφέρει -έστω εμμέσως- και...

Η Ελλάδα, η Τουρκία και η απειλή των drones

Η χρήση των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Μπαϊρακτάρ στη Λιβύη, στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και, στα αρχικά του στάδια, στον πόλεμο...

Οι αληθινοί χριστιανοί και πατριώτες δεν κουνάν το δάχτυλο

Θα ήθελα πολύ να πάρω στα σοβαρά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κύριο Κασσελάκη, αλλά λυπάμαι. Δεν δύναμαι. Εκεί που...