Μόνο το Antinews έχει γράψει για τη Νέα Τάξη Πραγμάτων που διαμορφώνουν οι ΗΠΑ προς εγκαθίδρυση της τελικής φάσης της Pax Americana. Οι υπόλοιποι απλώς αναλώνονται σε επιφανειακές αναλύσεις του τύπου… φονιάδες των λαών Αμερικάνοι με τα λιμά να είναι έτοιμα να φιλήσουν τα απόκρυφα του Τραμπ σε περίπτωση που τους κλείσει το μάτι.
(«Ξεμπέρδεψε» με το Ιράν, έρχεται για το Αιγαίο ο Ντόναλντ)
Ο… θαυμαστός καινούριος κόσμος κατόπιν της ιδιότυπης νέας Γιάλτας που συνήψαν στην Αλάσκα Τραμπ και Πούτιν με τις ΗΠΑ να παίρνουν τη μερίδα του λέοντος και κύριο στόχο την ανάσχεση της Κίνας πλάθεται ως εξής:
– Έλεγχος ΗΠΑ της πίσω αυλής της (Νότια Αμερική). The job is done.
– Έλεγχος ΗΠΑ της Ευρώπης. Ουδείς γνωρίζει πώς την έχουν μοιράσει οι δυο τους. Θα φανεί λίαν συντόμως μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Η παραίτηση Στάρμερ πάντως -με τον Τραμπ να την προαναγγέλλει- δείχνει τον δρόμο.
– Έλεγχος ΗΠΑ της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής. Ας σκούζουν οι δήθεν αντιαμερικανοί επαναστάτες, το Ιράν μπήκε στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Ως… επιτετραμμένοι καουμπόηδες ορίστηκαν Ισραήλ – Τουρκία. Θα τσακωθούν για τη μοιρασιά αλλά στο τέλος θα τα βρουν. Η Τουρκία είναι ένας γίγαντας με πήλινα πόδια. Με τους Κούρδους στον σβέρκο της κι ένα στημένο κράτος από τη Δύση που ανά πάσα στιγμή οι ΗΠΑ δύνανται να σπάσουν στα τρία δεν αποτελούν θανάσιμη απειλή, όπως το Ιράν, για το Ισραήλ. Μια χαρά τους παίζει ο Ντόναλντ. Είπαμε, το… διαίρει και βασίλευε της νέας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι εδώ ενωμένο δυνατό! Στην εξίσωση βάλτε και την Ινδία την οποία οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν για να στριμώξουν την Κίνα. Μην ξεχνάτε ότι η συμφωνία με το Ιράν έγινε μετά από τα παζάρια Τραμπ – Σι (Ο Τραμπ μάς στέλνει χαιρετίσματα από την Κίνα). Πολλοί βιάζονται να προεξοφλήσουν ότι ο IMEC θα κάνει μια χαψιά τον Belt and Road. Το παιχνίδι είναι μεγάλο σύντροφοι. Θέλει υπομονή. Η αναφορά του Σι στην «παγίδα του Θουκυδίδη» φανερώνει τις προθέσεις αμφότερων των δυο μεγάλων δυνάμεων. Γιατί να σφαχτούνε εφόσον μπορούνε να τα βρούνε; Ας περιμένουμε…
Δυστυχώς η Ελλάδα ένεκα απύθμενου μητσοτακικού εθνομηδενισμού αντί να συμμετέχει ενεργά στη γεωπολιτική σκακιέρα διεκδικώντας ανταλλάγματα με διαπραγματευτικό χαρτί τη γεωστρατηγική υπεροχή της, είναι στημένη στα τέσσερα και ξεπουλάει την κυριαρχία της μπας και παραμείνει ο… παραλίγο Μωυσής στην καρέκλα της εξουσίας.
Τα «δωράκια» που αναμένεται να πάρει ο Ερντογάν από τον Τραμπ (στο πλαίσιο πάντα του… διαίρει και βασίλευε όπως αναφέραμε) στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα τον Ιούλιο αποδεικνύουν περίτρανα την εθνοκτόνα πολιτική του Μητσοτάκη που χαράσσει μεθοδικά από τότε που ανέλαβε τις τύχες αυτού του έρμου τόπου.
Ακούγεται εντόνως ότι ο Ερντογάν θα πάρει δυο νατοϊκά στρατηγεία. Ένα για τον έλεγχο των Στενών και της Μαύρης Θάλασσας κι άλλο ένα για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου (θα πάρει λένε επίσης και τα οπλικά συστήματα που επιθυμεί). Τι σημαίνει αυτό; Ότι το επόμενο βήμα θα είναι το προσκύνημα του Μητσοτάκη στις Πρέσπες του Αιγαίου.
Ο Σαμαράς τα είχε επισημάνει όλα αυτά στην ομιλία του στην Κρήτη προτείνοντας απτές λύσεις προς αποφυγή της επαπειλούμενης εθνικής ταπείνωσης (Σαμαράς: Μητσοτάκης – Τσίπρας μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό…):
«Η Τουρκία σχεδιάζει τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Κι ένα μεγάλο γι’ αυτήν πλεονέκτημα, θα ήταν να δεχτεί το ΝΑΤΟ τη δημιουργία δυο νέων Στρατηγείων που η Τουρκία επιθυμεί να γίνουν στην Κωνσταντινούπολη και στα Άδανα. Τυχόν τέτοια εξέλιξη σημαίνει ότι η Τουρκία παίρνει στα χέρια της με τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ τον επιχειρησιακό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου.
Ο Ερντογάν, με άλλα λόγια, “κτυπάει” από δυο πλευρές: από τη μια, με το πιο παράνομο στην παγκόσμια ιστορία νομοσχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας σε βάρος του μισού Αιγαίου μας, κι από την άλλη, με τα δυο Στρατηγεία του ΝΑΤΟ. Όμως προσέξτε, στο ΝΑΤΟ απαιτείται ομοφωνία. Και τίποτα δεν θα εμπόδιζε την Τουρκία να αναβάλλει -προσωρινά βέβαια- την ψήφιση του νομοσχεδίου της Γαλάζιας Πατρίδας, ώστε φορώντας έτσι το μανδύα του “καλού παιδιού”, να απαιτήσει και τη δική μας έγκριση για τα δυο νατοϊκά Στρατηγεία.
Εμείς στο πλαίσιο της φιλίας μας να υπογράψουμε και εκείνη αργότερα να επανέλθει στους γνωστούς παραλογισμούς της, έτοιμη να ξαναφέρει το νόμο για τη Γαλάζια Πατρίδα…
Γι’ αυτό φωνάζω. ΤΩΡΑ πρέπει να κινηθούμε, πριν να είναι αργά. Έχουμε εναλλακτικές. Να δηλώσουμε από τώρα, προληπτικά, ότι η Ελλάδα θα βάλει Βέτο για τα δύο ΝΑΤΟικα Στρατηγεία, εάν δεν ακυρωθούν οριστικά, με διεθνή κι εγγυημένη δέσμευση, τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας. Και η Ελλάδα να αντιπροτείνει στο ΝΑΤΟ τη δημιουργία ενός νέου Στρατηγείου ή Επιχειρησιακού κέντρου στην Κάρπαθο.
Κι ακόμη η Ελληνική Βουλή να νομοθετήσει εξαρχής το δικό μας συνολικό εθνικό στάτους – Και μένω εδώ επί του θέματος».
Παράλληλα υπέδειξε:
«Πρότεινα- και το επαναφέρω σήμερα- να προκαλέσουμε έκτακτη σύγκληση Κορυφής στην ΕΕ, με θέμα τις συνεχείς Τουρκικές προκλήσεις. Γιατί η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, είναι έδαφος της Ευρώπης.
Και η Ευρώπη δεν είναι δυνατόν να δείχνει, σε όλα σχεδόν δυστυχώς τα ζητήματα, ότι είναι άβουλη και παράλυτη.
Και θα πρέπει η Ευρώπη να καταλάβει γιατί η Ελλάδα οφείλει άμεσα να ξεκαθαρίσει τον δικό της γεωπολιτικό ορίζοντα που είναι ταυτόχρονα και ορίζοντας της Ευρώπης.
Και αν με ρωτάτε πώς ξεκαθαρίζεται ο ορίζοντας θα πω με έναν μόνο τρόπο. Να γίνει άμεσα καθαρό ότι η Τουρκία θα έχει κόστος εάν δεν συμμορφωθεί με τη νομιμότητα. Και στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ.
Ότι δηλαδή θα μπλοκάρουμε συμφωνίες και θα απαιτήσουμε “ίδια μέτρα και ίδια σταθμά” στη διεθνή σκακιέρα».
Πάρτε το χαμπάρι, μόνο ο Σαμαράς μπορεί να υπερασπιστεί στα ίσα απέναντι στους επίβουλούς της την Ελλάδα.
Το απέδειξε όταν ήταν καπετάνιος της με τις συμφωνίες που είχε συνάψει (Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ, Ελλάδα – Κύπρος – Αίγυπτος) στέλνοντας τα Μεμέτια στα λαγούμια τους.
Το αποδεικνύει εκ νέου με την εθνική στρατηγική που χάραξε ώστε η Ελλάδα από παρίας να καταστεί πάλι πρωταγωνίστρια.
Να είστε σίγουροι πως αν ήταν ο Σαμαράς πρωθυπουργός ούτε καν θα γινόταν η προδοτική σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Τουρκία.
Αλλά θέλατε τον Τσε Παπάρα. Όπου εκτός από το ξεπούλημα του πλούτου της Ελλάδας για 100 χρόνια, άνοιξε τον δρόμο και για το ξεπούλημα του Αιγαίου μέσω της προδοσίας της Μακεδονίας.
Ο οποίος θέλει να επιστρέψει μετανοημένος υποτίθεται, παριστάνοντας τον πατριώτη – αντάρτη με… σκιώδη ΥΠΕΞ που είχε προτείνει παύση αναχαιτίσεων στο Αιγαίο και δωρεά σε ίδρυμα στην Τουρκία!!!
Καταλάβατε τώρα γιατί το Μητσοτακιστάν έχει ορίσει με στημένες δημοσκοπήσεις αντίπαλό του τον Τσίπρα;
Για να εναλλάσσεται η εξουσία μεταξύ δυο φιλήκοων των ξένων, που έλεγε κι ο Καποδίστριας.
Άλλη μια τετραετία για τον Κυριάκο, άλλη μια μετά για τον Αλέξη, μέχρι να θέλουμε διαβατήρια για να περάσουμε τη Λαμία.
Ελλάς, Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς… γατάκια!!!
Θα επανέλθουμε…
Antinews
Η απάντηση στις ανησυχίες και τις έντονες τοποθετήσεις που διατυπώνονται στο άρθρο δεν έχει ως σκοπό τη στείρα πολιτική αντιπαράθεση, αλλά τη συμβολή σε πιο παραγωγικό, ρεαλιστικό και ψύχραιμο διάλογο γύρω από την εθνική στρατηγική. Σε ένα διεθνές περιβάλλον υψηλής μεταβλητότητας, η πατρίδα μας ωφελείται περισσότερο όταν αναλύει τα γεγονότα με βάση τους θεσμικούς κανόνες και τα πραγματικά γεωστρατηγικά δεδομένα, μακριά από προκαταβολικά σενάρια εθνικής υποχώρησης, έστω και αν φαινομενικώς -δηλώσεις ελλήνων αξωματούχων (Γεραπετρίτης) κ.α. δείχνουν ακριβώς το αντίθετο.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οφείλει κανείς να αναγνωρίσει ότι, παρά τις εύλογες ενστάσεις και την έντονη κριτική που ασκείται στις κοινωνικές και πολιτισμικές επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη –οι οποίες συχνά χαρακτηρίζονται από την «woke» ατζέντα ξένη προς τις παραδοσιακές αξίες του τόπου– η χώρα έχει επιτύχει δραματική πρόοδο στον τομέα του επανεξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων. Ωστόσο, η πολιτική των καθαρών αγορών από το ράφι δεν είναι μακροπρόθεσμα βιώσιμη για την οικονομία και την εθνική ασφάλεια. Η χώρα έχει άμεση ανάγκη να οικοδομήσει τη δική της, αυτόνομη αμυντική βιομηχανία, γεγονός που απαιτεί μια βαθιά, μακροπρόθεσμη οικονομική και εθνική ανασυγκρότηση. Αυτή η ανασυγκρότηση δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά δομικά και βαθιά προβλήματα, με κυριότερα το οξύ δημογραφικό ζήτημα και την ανάγκη για πραγματική αποκέντρωση. Η υδροκεφαλική συγκέντρωση σχεδόν του μισού πληθυσμού στην Αθήνα δεν αποτελεί μόνο κοινωνικοοικονομική τροχοπέδη, αλλά και τεράστιο στρατηγικό μειονέκτημα, καθώς μετατρέπει την πρωτεύουσα σε έναν εξαιρετικά ευάλωτο γεωγραφικό στόχο σε περίπτωση σύρραξης.
Παράλληλα, η θέση ότι η Τουρκία και το Ισραήλ αποτελούν τους προκαθορισμένους «τοποτηρητές» των ΗΠΑ και ότι σύντομα θα γεφυρώσουν τις διαφορές τους εις βάρος της Ελλάδας, παραβλέπει τη βαθιά και δομική φύση της παρούσας σύγκρουσής τους. Η αντιπαράθεση μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβίβ δεν είναι ένα παροδικό διπλωματικό επεισόδιο. Οφείλεται στην επιλογή της τουρκικής ηγεσίας να υιοθετήσει μια αναθεωρητική, νεο-οθωμανική ατζέντα, στηρίζοντας ανοιχτά δυνάμεις όπως η Χαμάς, γεγονός που για το Ισραήλ συνιστά άμεση απειλή ασφαλείας. Αντίθετα, η στρατηγική σύγκλιση της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ έχει αποκτήσει πλέον βάθος που ξεπερνά τις συγκυρίες, καθώς βασίζεται σε κοινά αμυντικά, ενεργειακά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Ακόμα και σε ένα υποθετικό σενάριο μελλοντικής διπλωματικής ύφεσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, η εμπιστοσύνη έχει πληγεί σε τέτοιο βαθμό που καθιστά εξαιρετικά απίθανη μια πλήρη σύμπραξή τους που θα απομόνωνε την Ελλάδα.
Όσον αφορά τις ανησυχίες για τη διεξαγωγή της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα και την πιθανή ίδρυση νέων τουρκικών στρατηγείων, αυτές αποτελούν χρήσιμα καμπανάκια εγρήγορσης, αλλά δεν πρέπει να οδηγούν σε μοιρολατρία. Στη Βορειοατλαντική Συμμαχία ισχύει απαρέγκλιτα ο κανόνας της ομοφωνίας. Καμία αλλαγή στη δομή διοίκησης, καμία παραχώρηση επιχειρησιακού ελέγχου στο Αιγαίο και καμία θεσμική αναβάθμιση της Άγκυρας δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την έγκριση της Αθήνας. Η ελληνική διπλωματία διατηρεί στο ακέραιο το δικαίωμα της αρνησικυρίας (βέτο) και τη δυνατότητα να θέτει αυστηρούς όρους, διασφαλίζοντας ότι καμία αναθεωρητική θεωρία, όπως η «Γαλάζια Πατρίδα», δεν θα αποκτήσει νατοϊκή νομιμοποίηση. Εκτ’ος και άν υπάρχουν δεδομένα που συνηγορούν στις ανησυχίες του Πάνου. Ο γόνιμος εθνικός διάλογος οφείλει να αναδεικνύει τόσο τα θεσμικά μας όπλα όσο και την ανάγκη για εσωτερική αναδιοργάνωση, πάνω στα οποία μπορεί να στηριχθεί μια πραγματικά αποτελεσματική και υπερήφανη εξωτερική πολιτική.