Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*
Η δημογραφική κατάρρευση της ελληνικής κοινωνίας και η φυγή των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό είναι θέματα που έχουν επισημανθεί από πολιτικούς και επιστήμονες, αλλά δυστυχώς η κυβέρνηση έχει υιοθετήσει αναποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισής τους, που δίνουν την εντύπωση ότι το κάνει μάλλον από υποχρέωση.
Όποια επιδόματα στέγασης, φορολογικές ελαφρύνσεις, προγράμματα απασχόλησης, ενισχύσεις για νέους γονείς και άλλες παρεμβάσεις που έχουν κατά καιρούς ανακοινωθεί αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά. Οι νέοι συνεχίζουν να εγκαταλείπουν την πατρίδα, οι γεννήσεις μειώνονται δραματικά και η κοινωνία των Ελλήνων γερνά με γοργούς ρυθμούς.
Το πρόβλημα είναι ότι όποια χρήματα και κίνητρα δίνονται έχουν ως παραλήπτη μία κοινωνία που αδυνατεί να προσφέρει μία αισιόδοξη προοπτική. Κανένα επίδομα δεν μπορεί να υποκαταστήσει μία σταθερή εργασία, μία αξιοπρεπή αμοιβή και την αίσθηση ότι ο κόπος ανταμείβεται πραγματικά. Κανένα πρόγραμμα δεν μπορεί να πείσει έναν νέο επιστήμονα να παραμείνει στην Ελλάδα χωρίς δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης, χαμηλούς μισθούς και κόστος ζωής υψηλό.
Ακόμα και η δημόσια συζήτηση, που πραγματοποιείται, εστιάζει στην οικονομική διάσταση του προβλήματος. Το Δημογραφικό, όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα. Πρωτίστως είναι ζήτημα αξιών, προτεραιοτήτων και εθνικής αυτοσυνειδησίας. Μία κοινωνία που δεν πιστεύει στο μέλλον της δεν είναι ικανή και να γεννήσει μέλλον, από τη στιγμή που δεν μπορεί να αντιληφθεί την οικογένεια ως τον θεμέλιο λίθο της εθνικής συνέχειας.
Η ελληνική οικογένεια υπήρξε διαχρονικά το στήριγμα του έθνους μας. Μέσω αυτής διασώθηκαν η γλώσσα, η πίστη, οι παραδόσεις, η ιστορική μνήμη. Και μάλιστα σε περιόδους πολύ δυσκολότερες από τη σημερινή. Μία λογιστική αντιμετώπιση του θέματος αποδυναμώνει σταδιακά τους δεσμούς που για αιώνες συγκρατούσαν τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας.
Οι νέοι Έλληνες δεν επιζητούν απλώς ένα υψηλότερο εισόδημα. Αναζητούν λόγο για να μείνουν στην πατρίδα. Μια πατρίδα που να τους εμπνέει εμπιστοσύνη, ένα κράτος που να τους σέβεται και μία κοινωνία που να αναγνωρίζει την προσφορά τους. Και προφανώς θέλουν να δημιουργήσουν μία οικογένεια, με μία προοπτική, όμως, ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους.
Η αντιμετώπιση του Δημογραφικού απαιτεί μία συνολική εθνική στρατηγική, που θα συνδέει την οικονομική προοπτική με την κοινωνική συνοχή και την πολιτισμική συνέχεια. Που θα ενισχύει ουσιαστικά την ελληνική οικογένεια, θα στηρίζει μητρότητα και πατρότητα, θα διευκολύνει την απόκτηση κατοικίας και θα δημιουργεί συνθήκες επαγγελματικής αξιοπρέπειας.
Αν η Ελλάδα συνεχίσει να χάνει τα παιδιά της, διώχνοντάς τα στο εξωτερικό, χωρίς ανανέωση του γηγενούς πληθυσμού της, τότε καμία οικονομική επίδοση και κανένας αναπτυξιακός δείκτης δεν θα μπορέσει να αποτρέψει την εθνική καταστροφή. Ειδικά αν αυτοί οι δείκτες καταλήξουν να διαμορφώνονται από όποια αξιοποίηση αυτών που καταφτάνουν παράνομα στην πατρίδα μας.
Το Δημογραφικό δεν είναι απλώς δείκτες σε στατιστικούς πίνακες. Είναι το μέτρο της επιβίωσης ενός έθνους στον χρόνο. Η Ελλάδα, ως κρατική οντότητα, χρειάζεται όραμα, αυτοπεποίθηση και πίστη στις διαχρονικές εθνικές αξίες μας, που διατήρησαν το έθνος, τον Ελληνισμό, ζωντανό εδώ και χιλιετίες. Μόνο έτσι θα υπάρξει προοπτική ενός μέλλοντος που θα δημιουργηθεί από Έλληνες και για τους Έλληνες των επομένων γενεών. Σε διαφορετική περίπτωση, ας βρεθεί από τώρα κάποιος να κλείσει απλώς τον διακόπτη…
*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», [email protected]
