Από τον Lemmy
Όσοι Αθηναίοι περιδιαβαίνουν συχνά στους κήπους του Ζαππείου Μεγάρου, γνωρίζουν πως οι κήποι αυτοί είναι δημόσιος χώρος, όπως είναι επί παραδείγματι, ο Kήπος του Λουξεμβούργου στο Παρίσι και γενικώς όλοι οι κήποι στις μεγάλες πόλεις του κόσμου. Όπου βολτάρουν ελεύθερα οι πολίτες με τα μωρά τους ή με τους φίλους και τις φίλες τους.
Όμως, μετά το 2019 και την εγκατάσταση στο Μέγαρο Μαξίμου της εθνοσωτηρίου νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο δημόσιος αυτός χώρος έπαψε φυσικά να είναι δημόσιος. Και έγινε ιδιωτικός.
Δύο με τρείς φορές την εβδομάδα καταλαμβάνεται η κεντρική αλέα με τα υπέροχα δέντρα από υπαίθρια λαϊκή αγορά, όπου στήνονται τσαντίρια, στο στυλ του Κιουταχή το 1821, και πουλάνε μαρμελάδες, μέλια, ελιές καλαμών, τυριά από τα Τρίκαλα, λουκάνικα και γενικώς εδώδιμα. Και ακούγονται καρσιλαμάδες και τσάμικα.
Αν είσαι τυχερός μπορεί ο ίδιος αυτός χώρος να καταληφθεί από event κάποιου προϊόντος ή μιας επιχείρησης, όπου ακούγεται αυτή η μουσική που παίζει στα μπιτσόμπαρα. Απέναντι ακριβώς από την αλέα, εκεί που κάποτε ήταν η Αίγλη του Ζαππείου και πήγαινε ο Μουζάκης με την ορχήστρα του και χόρευαν λάτιν οι κυρίες, υπάρχει τώρα ένας χώρος που τον έχει ο Γρηγόρης με τα φαστ φουντ. Σ’ αυτόν έδωσε την περίφημη Αίγλη η κυβέρνηση. Και δίπλα από αυτό, εκεί που κάποτε γινόταν το φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού με τη Μούσχουρη, τον Χατζιδάκη και τον Θεοδωράκη, υπάρχει άλλος ένας χώρος, αυστηρά ιδιωτικός πλέον, που τον αγοράζει μια φορά την εβδομάδα κάποιος ζάπλουτος για να κάνει βαφτίσια, γάμο ή γενέθλια και φυσικά είναι χώρος αποκλεισμένος, οικογενειακός, όπου και εδώ ακούγεται στη διαπασών η μουσική από τα μπιτσόμπαρα.
Μέσα σε όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι του Ζαππείου Μεγάρου, έτσι όπως το κατάντησε η κυβέρνηση των επιχειρηματιών φίλων Μητσοτάκη, είχε και τη φαεινή ιδέα η επιτροπή που ελέγχει τον χώρο του Ζαππείου, υπό την προεδρία ενός σκηνοθέτη Ελευθερίου Γιοβανούδη, να στήσει απέναντι ακριβώς από την κεντρική πύλη με τις κολώνες και μπροστά από το συντριβάνι, ένα τερατώδες μεταλλικό κατασκεύασμα 1000 λέει θέσεων! Ώστε να έχουμε εκδηλώσεις πολιτισμού. Ποιες εκδηλώσεις; Τη Μήδεια της Καραμπέτη και μια ορχήστρα σουίνγκ της Νέας Ορλεάνης!
Και έκαναν το Ζάππειο Γης Μαδιάμ. Φορτηγά μπαινόβγαιναν χθες κουβαλώντας σιδερόβεργες και αμολώντας μέσα στη μούρη μας κυβικά καυσαερίων. Το Ζάππειο έμοιαζε πλέον με εργοτάξιο του Βοτανικού.
Βεβαίως, θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πολιτισμός είναι αυτός. Θέλει θυσίες. Αν χρειαστεί στήνουμε και θέατρο της Κιτσοπούλου μέσα στον Παρθενώνα. Γιατί όχι; Ή να δώσουμε τη Μονή Δαφνίου να κάνει πάρτι γάμου η κόρη του εφοπλιστή. Όταν πρόκειται για επέκταση του πολιτισμού και του καλού γούστου, όλα επιτρέπονται.
Πλην όμως, θα ήθελα να πω σε αυτόν τον σκηνοθέτη κ. Γιοβανούδη, πως το Ζάππειο Μέγαρο είναι δημόσιος χώρος, δεν είναι θεατρική επιχείρηση. Η κα Καραμπέτη, εάν θέλει σώνει και καλά να παίξει τη Μήδεια, μπορεί να πάει σε κάποιο υπαίθριο θέατρο. Δόξα τω θεώ έχουμε γεμίσει από αίθουσες εδώ στην Αθήνα. Στο Ζάππειο δεν γίνεται να παίζουμε θέατρα, ούτε να στήνει το τσαντίρι του ο κάθε επιχειρηματίας του Μαξίμου.
Γίνεται να μπουν μέσα στο Palais du Luxembourg στο Παρίσι φορτηγά με σίδερα και να στήνουν μπροστά στο παλάτι μεταλλικές καρέκλες να παίξει η Κατρίν Ντενέβ; Όχι, δεν γίνεται. Θα τους συλλάβει αμέσως η αστυνομία.
Εάν δεν γίνεται αυτό με την Κατρίν Ντενέβ, θα γίνει με την Καραμπέτη; Δεν είναι σωστό.
Οπότε, προτείνω στο Μέγαρο Μαξίμου, πρώτον να ξηλώσει αμέσως την επιτροπή που έχει διορίσει στο Ζάππειο και δεύτερον να απολύσει τον αρμόδιο υπουργό Πιερρακάκη, ο οποίος, ως εποπτεύων, επιτρέπει, χωρίς να χλωμιάζει καθόλου, τη μετατροπή εθνικών μνημείων σε ιδιωτική επιχείρηση.
Το Ζάππειο μου ανήκει. Δεν ανήκει σε κάποιον που θέλει να βγάλει λεφτά.
