Περασμένα και μισοξεχασμένα

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

Συνεχίζουμε με τις αναμνήσεις που ξυπνούν μερικές, όχι τόσο κοντινές και τόσο προσιτές φωτογραφίες ή αφίσες, που αλιεύσαμε στο Διαδίκτυο (ελληνιστί Internet).

Σήμερα θα ξαναθυμηθούμε την εποχή της αθωότητος. Την εποχή των πάρτυ (η των parties για τους αγγλομαθείς).

Τα πάρτυ λοιπόν των παιδικών και νεανικών μας χρόνων, λόγω της και τότε κρίσεως, διοργανώνονταν, σχεδόν πάντοτε, ρεφενέ, ήγουν με συνεισφορά όλων των συμμετεχόντων («κι’ εμείς οι τρεις στον καφενέ. κάνουμε πάρτυ ρεφενέ και δε βαριέσαι και δε βαριέσαι αδελφέ…», τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος). Ένας από εμάς ανελάμβανε να παραχωρήσει το σπίτι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απαλλασσόταν από την συνεισφορά. Κάποιος άλλος να φέρει το πικάπ. Ήταν δε το πικάπ ό προάγγελος των σημερινών CD πλέϊερς. Ένα από τα συνηθέστερα μοντέλα πικάπ (το έχουμε δει και αρκετές παλιές Ελληνικές ταινίες), είναι αυτό που φαίνεται στην κεντρική φωτογραφία και το οποίο έφερε ενσωματωμένο, στο καπάκι του, το ηχείο.

Να πούμε και δυό κουβέντες και για τα περίφημα πάρτυ της εποχής (θυμηθείτε τον Κώστα Βουτσά σε σχετικές ταινίες του σινεμά). Το κύριο μενού, αποτελούσαν οι ξηροί καρποί. Εμβληματικό ποτό, το βερμούτ, το οποίο αγοράζαμε χύμα, που ήταν και φθηνότερο και ενίοτε το νερώναμε και λίγο για «να φτουρήσει». Στο πάρτυ έρχονταν αυστηρώς και μόνον όσοι είχαν προσκληθεί και όχι όπως σήμερα «ρε συ κάνουν ένα πάρτυ στην Κυψέλη πάμε;». Μάλιστα πολλές φορές η επιλογή των προσκληθησομένων και επομένως η παράληψη μερικών, ήταν Casus Belli, στις διάφορες παρέες. Αλλά γι’ αυτά, μπορεί να μας δοθεί ευκαιρία να μιλήσουμε εκτενέστερα σε άλλο σημείωμα.

Μία πιό σπάνια μορφή, ήταν το ραδιοπικάπ, που βλέπετε στην φωτογραφία μας αριστερά.

Ήταν κατά βάση ραδιόφωνο με ενσωματωμένο το πικάπ. Αυτό αποτελούσε «υλικό θέσεως» και δεν μπορούσε να μεταφερθεί εύκολα. Ούτε δύσκολα δηλαδή, διότι αποτελούσε το καμάρι της οικιακής διακοσμήσεως και οιαδήποτε σκέψη για απομάκρυνση συναντούσε την σθεναρή και αποτελεσματική αντίδραση της νοικοκυράς («πρόσεξε κακομοίρη μου γιατί θα το πω στον πατέρα σου, όταν έρθει και ξέρεις εσύ τι έχει να γίνει»).

Βεβαίως το βασικό συμπλήρωμα της (σχεδόν ανύπαρκτης) οικιακής διασκεδάσεως ήταν το ραδιόφωνο.

Ένα κλασικό μοντέλο του, βλέπετε στην φωτογραφία. Το ραδιόφωνο κοσμούσε σχεδόν κάθε μεσοαστικό σπίτι, στολισμένο με τα απαραίτητα σεμεδάκια και το απαραίτητο μπιμπελό πάνω του (συνήθως ήταν εκείνα τα σκυλάκια, που κουνούσαν, εντελώς ανεξέλεγκτα σαν να ήταν ξεκάρφωτο, το κεφάλι τους). Βέβαια το ραδιόφωνο δεν προσφερόταν για γλέντι αφού το πρόγραμμα των τριών – τότε – κρατικών ραδιοσταθμών, τελείωνε ακριβώς τα μεσάνυχτα.

Η περιπλάνηση μας στον κόσμο του χθες και στον τρόπο που διασκεδάζαμε τότε θα κλείσει με την παρουσίαση του μαγνητοφώνου που βλέπετε στην φωτογραφία.

Ήταν ένα μηχάνημα που αποτελούταν από δύο τεράστια καρούλια στα οποία εγγραφότανε ο ήχος. Δύσχρηστο βεβαίως μηχάνημα (βαρύ και ογκώδες), αλλά πρωτοποριακό. Όποιος διέθετε τέτοιο πράγμα (και είχα κάποιον φίλο που διέθετε), είχε εξασφαλίσει πρόσκληση διαρκείας για όλα τα πάρτυ της συνοικίας, με την απαραίτητη προϋπόθεση να φέρει μαζί του και το «κερατόφωνο», όπως το έλεγε ο μεγάλος μας κωμικός Βασίλης Λογοθετίδης στον «Ζηλιαρόγατο».

Αυτά με την διασκέδαση.

Όμως υπήρχαν και άλλα πράγματα που σημάδευαν εκείνη την εποχή.

Εκεί κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’50, στα λεωφορεία της Αθήνας καθιερώθηκαν οι καθιστοί εισπράκτορες και καταργήθηκαν οι… περιφερόμενοι, οι οποίοι συνωθούντο με τους επιβάτες, φωνάζοντας το κλασικό «προχωρείτε παρακαλώ στον διάδρομο για να προκαλέσουν την οργή του Στρατηγού Χαρίλαου Μπάρδα (Ορέστης Μακρής) στην «Θεία απ’ το Σικάγο». Μέσα στο λεωφορείο που θύμιζε μάλλον σαρδελοκούτι, όπου τον ρόλο των σαρδελών έπαιζαν οι ταλαίπωροι επιβάτες που πήγαιναν για μπάνιο και ο επίσης ταλαίπωρος εισπράκτορας φώναζε να προχωρήσουν στον διάδρομο, ο οποίος βέβαια υπήρχε μόνο στη φαντασία του, εξ’ ου και ο σπαρταριστός διάλογος του στρατηγού με συνεπιβάτη του, που προσπαθούσε να προχωρήσει στον… διάδρομο: «Πού προσπαθείς να πας χριστιανέ μου;» «Να προχωρήσω κύριε» «Πού να προχωρήσεις;». «Στον διάδρομο» «Ποιο διάδρομο βλέπεις εσύ κάνα διάδρομο; Πού στο διάολο τον βρήκες τον διάδρομο; Διότι αν εννοείς αυτό εδώ διάδρομο, σε πληροφορώ ότι δεν είναι διάδρομος, αλλά ο σβέρκος μου».

Ο τότε άκρως επιτυχημένος (υπάρχουν και τέτοιοι…) υπουργός συγκοινωνιών Δημήτριος Βρανόπουλος, καθιέρωσε τον «καθιστό» εισπράκτορα, τον οποίο μάλιστα εφοδίασε και με μικρόφωνο για να αναγγέλλει τις στάσεις. Και τότε βέβαια η σχετική πλάκα απογειώθηκε: «Σιγά ρε Καζαντζίδη μας ξεκούφανες» ή «δεν πιάνεις κάνα τραγουδάκι ρε φίλε, να περάσει και η ώρα».

Όμως με αυτά τα μετρά, τζαμπατζήδες δεν υπήρχαν αφού εκτός των άλλων οι εισπράκτορες περιφρουρούσαν τα συμφέροντά τους. Αντιθέτως τώρα, οι τζαμπατζήδες περιφρουρούν τα δικά τους…

Αλλά η περιήγησή μας, στον μαγικό (βέβαια για το «μαγικό» έχω ορισμένες ενστάσεις, αλλά αφού το λένε όλοι το λέω κι’ εγώ) κόσμο του παρελθόντος, θα συνεχιστεί την επόμενη φορά.

Μ. Ντόλκα προς Μ. Καρυστιανού: «Φάτους τα συκώτια πριν φάνε κι άλλους νέους ορεξάτους για ζωή»

«Η Μάρθη και η Αναστασία, μόνες αβοήθητες περίμεναν να πεθάνουν»

24.05.2026 | 12:40

Newsroom | email: info@pronews.gr

Η Μαρία Ντόλκα μητέρα της Αναστασίας Παπαγγελή που βρήκε τραγικό θάνατο στο έγκλημα των Τεμπών, με ανάρτησή της στάθηκε στο πλευρό της Μαρίας Καρυστιανού και όπως χαρακτηριστικά ανέφερε «φάτους τα συκώτια».

Με μια μακροσκελή ανάρτηση, η Μ. Ντόλκα υπενθυμίζει όλα όσα έχουν γίνει από την αποφράδα 28η Φεβρουαρίου του 2023 μέχρι και σήμερα, που έχουμε φτάσει πλέον στην εκδίκαση της υπόθεσης.

Παρά την λυσσαλέα επίθεση που έχει εξαπολύσει μία, η γνωστή, μερίδα εναντίον της κας Καρυστιανού, εγώ αναρτώ την επιστολή της κας Ντόλα, άλλης χαροκαμένης μάνας, των Τεμπών.

Η ανάρτηση της Μαρίας Ντόλκα:

«Ένα χρόνο πριν, βρίσκομαι μαζί σου κ. Καρυστιανού στη Σύρο.

Σε μια πρόσκληση από το σύλλογο γυναικών με αφορμή τη γιορτή της μητέρας, σε μια εκδήλωση, για να τιμήσουν μητέρες που έχασαν τα παιδιά τους στα Τέμπη.

Στην εκδήλωση μια μητέρα που έχασε το παιδί της και για χρόνια ολόκληρα αρνείται να βγει από το σπίτι της στη Σύρο.

Οι ψυχικές μου δυνάμεις μου είπε με έχουν εγκαταλείψει, σήμερα όμως ήρθα για την Μαρία την Καρυστιανού…

Ένα χρόνο μετά στη Θεσσαλονίκη κάνεις ένα βήμα ακόμα μπροστά. Αναφαίρετο δικαίωμά σου σαν Ελληνίδα πολίτης να θέσεις υποψηφιότητα μέσα από ένα νέο φορέα που έχει τη σφραγίδα σου.

Στο Σύνταγμα της Ελλάδας όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Μάθημα στην Αγωγή του Πολίτη, πέμπτη δημοτικού.

Θεωρώ πως χρόνια πριν δεν είχες σκεφτεί, μέσα από την καθημερινότητα σου πως θα έφτανες σε αυτή την επιλογή σου, γιατί πολύ απλά σου δολοφόνησαν το παιδί σου.

Μια γιαγιά από τη Θεσσαλονίκη μου έστειλε μήνυμα πριν από καιρό, αν ζει το εγγόνι μου ζει από τη Μαρία την Καρυστιανού.

Είχες ιατρείο, είχες και είχα μια καθημερινότητα που καμία από τις δύο μας δεν φανταζόταν ποτέ τον όλεθρο. Την απόλυτη καταστροφή, τη συντριβή που φέρνει ο χαμός του παιδιού σου, όταν απλά παίρνει ένα τρένο που δεν διανοήθηκε καμία από τις δύο μας ότι ήταν κινούμενο φέρετρο.

Η μόρφωση σου, η ψυχική σου δύναμη.

Η οργή σου να ανοίξεις τον σκουπιδοτενεκέ που περιέχει όλη τη σαπίλα και να τους ξεσκεπάσεις, σε έφερε στη σκέψη, στη θέση, στην ανάγκη, να προκηρύξεις τη δημιουργία ενός κόμματος, ίσως πια η τελευταία επιλογή μετά από τόσες προσπάθειες να αφυπνίσεις τη συνείδηση του κόσμου, ότι στο τρένο εκείνο έφυγαν νιάτα.

Η Μάρθη και η Αναστασία, μόνες αβοήθητες περίμεναν να πεθάνουν.

Ήξεραν, ήταν νέες, είχαν αντανακλαστικά, έζησαν τις τελευταίες τους στιγμές υποφέροντας γιατί οι σάπιοι που μας κυβερνούν, δεν ήξεραν, δεν φαντάστηκαν, δεν σταμάτησαν τα κινούμενα φέρετρα, γιατί η Hellenic train, δεν θα έκοβε εισιτήρια

Και τι;

Θα χάναμε τόσα εισιτήρια;

Προτιμότερο να χάσουμε παιδιά, μητέρες, πατεράδες στο τρένο, από το να αδειάσουν οι τσέπες.

Εδώ και μέρες η λάσπη τους, ξεχείλισε, το στόμα τους το χέρι τους δεν σταματά.

Ακόμα και τα ρούχα σου τους ενοχλούν

Εμένα βέβαια με ενοχλούν, οι Καραμανλήδες, που κουνούν τα βρωμοδάχτυλά τους, οι ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, που αφαίρεσαν από τα νέα παιδιά τη δυνατότητα να γυρίσουν στον τόπο τους, να αναπτύξουν εκεί στην επαρχία που ερημώνει την γεωργία και την κτηνοτροφία, με ενοχλεί που αυτοκτόνησαν βοσκοί απελπισμένοι, γιατί ξέρω πόσο σκληρά δούλεψαν σε χωριό μεγάλωσα.

Με ενοχλεί που βρέθηκαν τόσοι βουλευτές με τόσα σπίτια στα 7 αυτά τελευταία χρόνια, ενώ άνθρωποι χάνουν το ένα και μοναδικό τους σπίτι.

Με ενοχλεί που ένας σάπιος, δήθεν πολιτικός, ρωτά που βρήκες τα χρήματα για την εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο ίδιος κρατούσε ένα μπακαλόχαρτο για πτυχίο, που η Ντόρα του υπενθύμισε «φύγε έφαγες πολλά μας χαλάς τη μόστρα».

Με ενοχλεί που ενώ ζω όπως μου υπενθυμίζουν, σε ένα ήσυχο διαμέρισμα και που δεν έχω ιδέα για την αλήθεια στα Τέμπη, ότι πάω στη Λάρισα από το προηγούμενο καλοκαίρι και η πρόεδρος του δικαστηρίου για τα βίντεο δεν τολμά να δώσει το κλειδί που φυλάσσονται τα πειστήρια που μεταφέρθηκαν στην Νομαρχία από τον κ Μπατζόπουλο, γιατί δεν χωρούσαν… στον υπολογιστή του σπιτιού του και δεν χρειαζόταν να τα δει ο κ Μπακαίμης.

Με ενοχλεί που στη Λάρισα, οι θέσεις των κατηγορουμένων είναι άδειες, και την Αναστασία, αυτό το υπέροχο μου πλάσμα το τρώνε τα σκουλήκια, γιατί σκουλήκια αποφάσιζαν για τη ζωή της.

Με ανακουφίζει η κα Κωνσταντοπούλου η δικηγόρος μας που τους ξεβρακώνει, και ας την χτυπούν ανελέητα και ας νιώθουν οίκτο κάποιες, που από μικρή θυμάμαι το ίδιο μπλα, μπλα, μπλα στην τηλεόραση με δέκα κιλά τζελ στο μαλλί, που παρουσίαζαν εκπομπές, κάνοντας τον Μπαμπινιώτη για την ορθή χρήση της ελληνικής γλώσσας, όταν η μοίρα τις έφερε να είναι σε ένα χώρο που πατάνε όταν και εφόσον έχουν διάθεση και ο Έλληνας πληρώνει.

Με ενοχλεί, πάντα από το ήσυχο διαμέρισμα μου, που δεν έχω τα αληθινά στοιχεία για τα Τέμπη, να βλέπω στο Κολωνάκι την κυρία, που αντί η θέση της να είναι στις θέσεις τις άδειες στη Λάρισα στην τεράστια… αίθουσα που δεύτερη δεν υπάρχει στον κόσμο, να μπαίνει μπροστά μου στο μαγαζί με τις πανάκριβες τσάντες, ενώ θα έπρεπε να είναι μέσα.

Με ενοχλεί, ότι ο δολοφόνος του παιδιού μου, που ποτέ δεν άνοιξε τον υπολογιστή του, ποτέ δεν διάβασε τις επιστολές, τα εξώδικα, να είναι έξω και να ζει ελεύθερος, γιατί ένα μόνον άρθρο του Συντάγματος τον προστατεύει.

Με ενοχλεί που στη ζαχαρένια χώρα μου… κινδυνεύεις να κυκλοφορήσεις με ασφάλεια και εσύ και τα παιδιά σου.

Και όλοι αυτοί που ευθύνονται άκουσον άκουσον, έχουν το δικαίωμα να μην παρίστανται στις θέσεις τους στη δική.

Ε λοιπόν, ναι Κυρία Καρυστιανού φάτους τα συκώτια, όπως λέει και ένας φίλος μου γιατρός.

Φάτους πριν φάνε κι’ άλλους νέους, τόσο όμορφους, τόσο δροσερούς, τόσο ορεξάτους για ζω, που τους την αφαίρεσαν σε λίγα λεπτά, εκείνο το βράδυ.

Στη Θεσσαλονίκη πια, επειδή εκεί έζησα τις τελευταίες 15μερες με την Αναστασία μου, τις τελευταίες που την άφησαν οι σαπίλες να ζήσει, δεν αντέχω να έρχομαι.

Στην Αθήνα, λοιπόν, θα έρθω εκεί στη θέση που πάντα έρχομαι κα Καρυστιανού, σαν φόρο τιμής στην Αναστασία, στη Μάρθη που μια μητέρα, τολμά να τα βάλει με τη σαπίλα, έχει τσαγανό.

Στην Αθήνα λοιπόν.

Πήγα παντού, άκουσα όλους τους συγγενείς που μίλησαν για τα παιδιά τους, για τους γονείς τους, για τα αδέρφια τους .

Για τα Τέμπη, ο αγώνας με κάθε τρόπο συνεχίζεται, όπως μπορεί καθείς από το δικό του μετερίζι.

Δεν ξέραμε ότι θα ζήσουμε την απόλυτη καταστροφή.

Δεν γεννηθήκαμε πολιτικοί.

Δεν είχαμε καμία διάθεση να διαβάζουμε ατελείωτες ώρες ή να μιλάμε στα κανάλια για την σαπίλα που δολοφόνησε τα παιδιά μας.

Δεν είχα καμία διάθεση να βλέπω την απάθεια ενός άχρηστου και ανίκανου βουτυρομποεμπέ γόνου, να ζει και να κινείται με προστασία, ενώ η Αναστασία δεν αναπνέει.

Δεν ήθελα να τα ζήσω.

Είχα μια υγιή καθημερινότητα και μια ήρεμη ζωή.

Αυτήν την ήρεμη ζωή, ξέσκισαν οι άχρηστοι, ανίκανοι γόνοι, για να γεμίσουν τις τσέπες τους .

Και να μας αδειάσουν τις ψυχές και τα σπίτια.

Μαρία, από το ήρεμο διαμέρισμα μου, από την οδυνηρή καθημερινότητα μου, από την οργή που έχω μέσα μου να μην δουν τον ήλιο ξανά, όπως δεν τον βλέπει και η Αναστασία μου και η Μάρθη σου.

ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ.

ΦΑΤΟΥΣ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ. ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ. ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ. ΟΣΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ. ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙ. ΑΥΤΗ ΔΙΝΕΙ ΠΝΟΗ, ΖΩΗ, ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΣ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΥΚΑΙΝΑ.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ.

Από την μητέρα της Αναστασίας της Παπαγγελή.

Ήταν μόνον 18 χρονών. Ένα δροσερό λουλούδι. Μαζί σου. Με κάθε κόστος.

Άλλωστε έχω μάθει πια. Συνήθισα κι’ εγώ. Συνήθισες κι’ εσύ».

§. Το διάβασα στην ιστοσελίδα του «Πρώτου Θέματος» της 2 Μαΐου και ανατρίχιασα. Έτσι εξηγείται, σκέφτηκα, γιατί αμέσως και «επί τη εμφανίσει», που έλεγαν και τα παλιά χαρτονομίσματα, το κόμμα του συντρόφου Τσίπρα στις δημοσκοπήσεις φαίνεται να διεκδικεί ακόμα και την κυβέρνηση. Διαβάστε κι΄ εσείς αυτό που διάβασα κι’ εγώ: «Η ΕΛΑΣ ξήλωσε τεράστια φυτεία κάνναβης με 1.383 δενδρύλλια στα Καμμένα Βούρλα, πάνω από 2 εκατ. ευρώ τα προσδοκόμενα κέρδη. H συγκομιδή από τα δενδρύλλια θα απέδιδε τουλάχιστον 691 κιλά ακατέργαστης κάνναβης. Η φυτεία εκτεινόταν σε πέντε ειδικά διαμορφωμένα επίπεδα (χαράδρα) με αυτοσχέδια θερμοκήπια και δίκτυο ποτίσματος 4 χιλιομέτρων». Ήμουνα έτοιμος να πάω να γραφτώ στο κόμμα, διότι κατάλαβα ότι αυτό θα μας σώσει από τους κακούς. Όμως, φευ, φίλοι μου και σύντροφοι, είχα κάνει λάθος. Το ρεπορτάζ δεν αφορούσε τους ΕΛΑΣίτες του σ. Τσίπρα, αλλά την Ελληνική Αστυνομία. Είναι φανερό ότι από ‘δω κι΄ εμπρός θα γίνονται πολλές τέτοιες παρεξηγήσεις. Θα διαβάζουμε π.χ. ότι «Η ΕΛΑΣ ξυλοφόρτωσε διαδηλωτές» και θα τα φορτώνουμε στον Τσίπρα ή ότι «Η ΕΛΑΣ πίσω από τις απεργιακές κινητοποιήσεις» και θα κατηγορούμε τον Αρχηγό της Αστυνομίας ότι πολιτικοποιεί το Σώμα. Ας το ονομάσει επί παραδείγματι ΔΑΝΙΑ (Δημοκρατική Ανανεωτική Ιστορική Αριστερά), που έχει και το χρώμα των… αγώνων τους, οπότε τέρμα οι παρεξηγήσεις.

§. Στις 6 Μαρτίου γράφαμε για τους Σοφάδες, που σε τοπική εκδήλωση κι’ ενώπιον των τοπικών αρχών και βουλευτών παρέλασε συγκρότημα από τα Σκόπια κρατώντας πανό με την λέξη «Macedonia». Η οργανωτική επιτροπή δήλωσε ότι… αιφνιδιάστηκε. Εμείς να δείτε! Στις 9 Απριλίου οι «Ριπές» ασχολήθηκαν με την αντιδήμαρχο Ελασσόνας, που υποδέχτηκε τούρκους μαθητές κρατώντας περιχαρής, σημαία με την φωτογραφία του Κεμάλ. Και εδώ ο Δήμος Ελασσόνας, όπως και εκείνος των Σοφάδων, δήλωσε απλώς ότι αιφνιδιάστηκε. Η κα αντιδήμαρχος προφανώς μπέρδεψε τον Κεμάλ με τον Ακύλα… Στις 27 Μαΐου διαβάζω στην «δημοκρατία», ότι η τετράφωνη χορωδία του Δήμου Ορεστιάδος τραγούδησε στο Διεθνές Φεστιβάλ Πολυφωνικών Χορωδιών Σμύρνης και μάλιστα, στο ταξίδι, όχι στο… τραγούδι, την συνόδευσαν δύο αντιδήμαρχοι. Το πέναλτι στο οποίο υπέπεσε η χορωδία είναι ότι η σκηνή, στην οποία τραγούδησε, ήταν διακοσμημένη με μία τουρκική σημαία και ένα τεράστιο πορτραίτο του Κεμάλ. Εφ’ όσον ήταν διεθνής εκδήλωση, θα έπρεπε να έχουν αναρτηθεί οι σημαίες όλων των συμμετεχόντων. Ούτε αυτό το ήξεραν οι αντιδήμαρχοι; Και εν πάσει περιπτώσει δεν τους ενόχλησε το τεράστιο πορτραίτο του Κεμάλ; Ούτε αυτόν τον ήξεραν; Κύριε ΥΠΕΣ, κύριε Λιβάνιε δεν νομίζετε ότι μερικοί Δήμοι το παρακάνουν με την – θέλουμε να πιστεύουμε – ασχετοσύνη τους στα Εθνικά θέματα; Για τραβήξτε κάνα αυτί.

§. Έχω παρατηρήσει τους πολιτικούς, πρωθυπουργού και υπουργών συμπεριλαμβανομένων, όταν πηγαίνουν είτε στη Βουλή, είτε στο Μαξίμου, είτε στα υπουργεία τους, να επιδεικνύουν μία αλαζονεία και μία συμπεριφορά επιεικώς αχαρακτήριστη. Η εικόνα είναι έως αισχρή. Έρχεται ο κ. υπουργός ή ο κ. βουλευτής (το ‘’κύριος’’ τους μάρανε) και ο αστυνομικός τον χαιρετάει στρατιωτικά σε άψογη στάση προσοχής. Ο βλαχοδήμαρχος όμως, περνάει από μπροστά του με ύφος δέκα καρδιναλίων και ούτε καν ένα χαμόγελο καταδέχεται να του χαρίσει, λες και είναι υποτακτικός του. Λες και τον πήραν μπάλα οι σκοτούρες για τον λαό. Πού το είδατε ρε γραμμένο αυτό; Αγωγή από το σπίτι σας δεν έχετε; Δεν σας έχουν μάθει ότι όταν σας χαιρετάει κάποιος ανταποδίδετε τον χαιρετισμό; Η μήπως νομίζετε ότι θα είστε και αύριο αυτό που είστε σήμερα; Και σεις μεν δεν θα είστε τίποτα, αλλά ο αστυνομικός θα είναι ακόμα αστυνομικός μια μπορεί να σας κόψει και καμιά κλήση για παράνομη στάθμευση, που τώρα δεν μπορεί διότι είστε εξουσία. Και κάτι ακόμη για να ξέρετε. Ο αστυνομικός μπορεί να γίνει βουλευτής ή υπουργός. Σεις όμως δεν μπορείτε να γίνετε αστυνομικοί. Αγενέστατοι.