Είχαμε άδικο, γιατί είχαμε δίκιο πολύ νωρίς

Του Μανώλη Κοττάκη

Διαβάζω την κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού για τον απολογισμό στο κυβερνητικό έργο, αλλά παραμονές της εορτής του Αγίου πνεύματος καμία αναφορά σε αυτήν.

Δεν εντυπωσιάζομαι, δεν εντυπωσιαζόμαστε. Το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος είναι για τον πρωθυπουργό ένα απλό weekend, για να το πούμε στα άψογα αγγλικά του. Καμία βαθύτερη σχέση με την Ορθοδοξία, κατά βάθος χαμένη υπόθεση γι’ αυτήν ο κύριος Μητσοτάκης. Αν έβλεπε πόσες χιλιάδες άνθρωποι επισκέφτηκαν και προσκύνησαν χθες το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα, όπου και η ομώνυμη εκκλησία της Αγίας Τριάδος -ειδικά πόσα νέα παιδιά, με το σακίδιο στην πλάτη-, θα εντυπωσιαζόταν, και δεν θα θυμόταν να φωτογραφηθεί με τον Αρχιεπίσκοπο και να επικαλεστεί και πάλι την Ορθοδοξία παραμονές εκλογών. Και να κατηγορεί όσους εμπνέονται από αυτήν ότι τάχα την εργαλειοποιούν. Είπαμε, ως προς αυτό τουλάχιστον, ο πρωθυπουργός είναι χαμένη υπόθεση. Γιατί σε άλλα, όπως τα επιδόματα, είναι πράγματι μία κερδισμένη υπόθεση.

Ωστόσο, επειδή διαμαρτύρονται πολύ από το Μαξίμου τι είναι αυτό που ενοχλεί δεκάδες δημοκράτες και απομακρύνονται από το κόμμα, θα αναφερθώ σήμερα σε μία ακόμα υπόθεση που υπέπεσε στην αντίληψή μας το Σαββατοκύριακο. Αφορά τον θεσμό της οικογένειας.

Η Νέα Δημοκρατία σε αυτήν την επταετία έκανε δύο επεμβάσεις στο οικογενειακό δίκαιο, ακολουθώντας απλώς τη μόδα των καιρών. Ξεχνώντας ότι είναι ένα συντηρητικό κόμμα των αξιών – της παράδοσης. Μαγεύτηκε από τις υποτιθέμενες μεταρρυθμίσεις.

Οι περισσότεροι Έλληνες θυμούνται ως πλήγμα στον θεσμό της οικογένειας τον περίφημο γάμο και ιδιαίτερα τη νομιμοποίηση της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. Να μεγαλώνεις με δύο πατέρες ή δύο μητέρες. Για να ικανοποιηθεί ο εγωισμός κάποιων, που έκαναν τις ιδεοληψίες τους πολιτική ατζέντα.

Και όμως! Δεν είναι το μοναδικό πλήγμα στην οικογένεια. Το 2021 η Νέα Δημοκρατία νομοθέτησε τη συνεπιμέλεια τέκνων μεταξύ γονέων σε περίπτωση διαζυγίου. Τον ισομερή χρόνο παραμονής των τέκνων και με τον έναν σύζυγο και με τον άλλο. Συγγραφείς του σχετικού νόμου ήταν ακριβώς οι ίδιες καθηγήτριες που συνέγραψαν και τον νόμο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Τότε η εφημερίδα μας, μαζί με μερικούς άλλους, ήταν η μόνη που αντέδρασε σε αυτό τον νομοθέτημα, προειδοποιώντας για τις συνέπειές του. Διότι γνωρίζαμε πολύ καλά ότι ο νόμος αυτός δεν βασιζόταν σε κανένα κοινωνικό δεδομένο παρά μόνο σε μια παραγγελία που είχαν δώσει κάποιοι εγωίσταροι σε φίλους τους στο Μέγαρο Μαξίμου να περάσουν τον νόμο και να εκδικηθούν τις συζύγους τους. Και πιθανόν και κάποιοι επιχειρηματίες που, με βάση το νόμο για την συνεπιμέλεια, ήθελαν να επαναδιαπραγματευτούν με τις συζύγους τους το υψηλότατο ποσό διατροφής που τους κατέβαλλαν. Κανένας δεν σκέφτηκε τα παιδιά. (Ηγετικό στέλεχος γυναικείας οργάνωσης που έκανε κριτική στον νόμο τρόμαξε μόλις άκουσε ποια επώνυμα ισχυρών οικογενειών εμπλέκονταν τότε και έκανε πίσω.)

Γράψαμε και ξαναγράψαμε ότι το παιδί δεν μπορεί να μεγαλώσει σωστά με μία βαλίτσα στο χέρι, τη μία εβδομάδα στον έναν γονέα και την άλλη εβδομάδα στον άλλον, σε διαφορετικό αξιακό περιβάλλον. Πειθαρχία τη μία εβδομάδα, χαλαρότητα την άλλη. Άλλη διατροφική μέθοδο τη μία εβδομάδα, άλλη την άλλη. Και σίγουρα το παιδί, όπως είχαμε γράψει τότε, δεν είναι ένα μπαλάκι του τένις για να το πετάει ο ένας στον άλλο σε σερβίς.

Οι προοδευτικοί μεταρρυθμιστές μάς χλεύασαν, ως συνήθως. Εμάς την «παλιά» Ν.Δ. Απέρριψαν μέχρι και το πόρισμα επιστημονικής ομάδος υπό τον τέως Πρόεδρο του Αρείου Πάγου κύριο Τέντε, που πρότεινε σύσταση ad hoc οικογενειακών δικαστηρίων χωρίς δεσμευτικό κανόνα.

Αλλά ένα θαύμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις. Χθες, πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου και την εφαρμογή του στην πράξη, η εφημερίδα «Καθημερινή» δημοσιεύει ολοσέλιδο αφιέρωμα στον νόμο για τη συνεπιμέλεια στο οποίο μιλούν ψυχίατροι, επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα που εισφέραμε τότε στον δημόσιο διάλογο με παραδείγματα -και από δικαστικές αποφάσεις αυτή τη φορά-, και ουσιαστικά εκπέμπουν SOS για τις συνέπειες που έχει αυτός ο νόμος για τη συνεπιμέλεια στην ψυχική υγεία των παιδιών.

Το να μεγαλώνει η μητέρα το παιδί και να το βλέπει ο πατέρας σε τακτά χρονικά διαστήματα θεωρήθηκε «συντήρηση» και «οπισθοδρόμηση». Το να έχουν διαλυθεί οι ζωές των παιδιών που έχουν καταστεί σάκος του μποξ μεταξύ γονέων που στέλνει ο ένας την αστυνομία στον άλλον κάθε φορά που το παιδί καθυστερεί να αλλάξει κατοικία είναι «πρόοδος». Το να φτάνουν δικαστές να απορρίπτουν αίτημα για συνεπιμέλεια είναι «νίκη» της μεταρρύθμισης. Το να απορούν δικαστές όταν γίνεται διαμάχη για τη συνεπιμέλεια ενός μωρού οκτώ μηνών και να ρωτούν ποιος θα το θηλάζει όταν βρίσκεται στο σπίτι του πατέρα είναι «πρόοδος».

Και όλο αυτό ονομάζεται Νέα Δημοκρατία. Μακριά από την Ορθοδοξία, μακριά από την πραγματική οικογένεια, μακριά από τις αξίες.

Όπως έλεγε και ένας φίλος, ό,τι κι αν έχεις στη ζωή σου, μα είναι γάμος, μα είναι φιλία, μα είναι σχέση, χρειάζεται συντήρηση. Χωρίς συντήρηση δεν πάμε πουθενά. Χωρίς συντήρηση σαπίζουν όλα. Όχι μόνο τα τρόφιμα.

ΥΓ.: Υιοθετημένα παιδιά ΛΟΑΤΚΙ οικογενειών με τραύματα, επειδή δεν γνώρισαν ποτέ τον πατέρα τους, διηγήθηκαν προσφάτως δημοσίως το κενό που ένιωθαν σε όλη τους τη ζωή μέχρι να τον ανακαλύψουν και να σταθούν απέναντί του…