Του Strange Attractor
«Ο Σαμαράς είναι ακροδεξιός»! Μάλιστα…
Ποιος το είπε; Ο Υφ. Εξωτερικών Θεοχάρης.
Ο κατέχων δηλαδή ένα σημαντικό αξίωμα ανάλογο εκείνου που κατείχε ο Τέρενς Σπένσερ Κουίκ επί Αλέξη!
Θεοχάρης: Ένα ακόμη πουλέν του Κυριάκου, ο οποίος διετέλεσε ΓΓ Δημοσίων Εσόδων επί Σαμαρά, αλλά λίγο μετά πολέμησε τη ΝΔ ως βουλευτής του κόμματος Ποτάμι, συντελώντας κι αυτός στον ερχομό των «τσιπροκαμμένων», ενώ στη συνέχεια συνίδρυσε και το κόμμα Δημοκρατική Ευθύνη, από το οποίο όμως διεγράφη το 2016 λόγω «αρχηγικών τάσεων», και «υπονομεύσεων»! Χα χα χα…
Και ως συνεπής ιδεολόγος, επανεντάχθηκε σούμπιτο στη ΝΔ του Κυριάκου!
Αυτά περί Θεοχάρη, που όπως λένε οι κακότροποι: «Ε, αφού τα λέει αυτός, τότε δεν έχουν καμία σημασία»…
Πάμε τώρα στον Σαμαρά, ο οποίος αν και νεοδημοκράτης από τα εφηβικά του χρόνια, και βουλευτής της ΝΔ από τα 26 του, σήμερα θεωρείται από τα ρετάλια του εν λόγω κόμματος ως ξένο σώμα, ενώ ο γιος του πάλαι ποτέ σκληροπυρηνικού παπανδρεϊκού, γνωστού ως «αποστάτη», που τον πρόλαβα στις εκλογές του 1977 να καθυβρίζει τη ΝΔ του Καραμανλή ως αρχηγός κόμματος, θεωρείται η «ψυχή της παράταξης»!
Τουρλουμπούκι δηλαδή… τα ύστερα του κόσμου!
Πάντως, η αλήθεια να λέγεται, ο Σαμαράς όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ, όντως δεν έχει καμία μα καμία σχέση με αυτό που πολλοί σαν κι εμένα ταυτίζουν σήμερα με τη Νέα Δημοκρατία.
Ένα κόμμα κουρελού, αποτελούμενο από πασόκους, ποταμίσιους, και γενικά βολεμένους, που απλά εξυπηρετεί ως μεσάζων τα συμφέροντα κρατικοδίαιτων δήθεν επιχειρηματιών, ελέγχοντας δικαιοσύνη και ΜΜΕ, μοιράζοντας χάντρες και καθρεφτάκια (εν είδει πας, κι επιδομάτων) στο μελανιασμένο πόπολο.
Με μοναδική συγκολλητική ουσία όλων των παραπάνω την εξουσία… και τα τρόπαιά (λάφυρα) της.
Αν αυτή χαθεί, τότε τη βλέπω τη ΝΔ να γίνεται σκόνη στον άνεμο, όπως συνέβη με το Πασόκ του 44%, που αμέσως μετά πήγε στο 6%, και τον σημερινό Σύριζα, που πιάνει δεν πιάνει το 1%.
Όσο για τον Σαμαρά, τι να πούμε;
Κατ’ αρχήν δεν είναι ντιντής.
Δεν είναι δήθεν.
Δεν είναι πεινασμένος.
Δεν είναι γόνος.
Δεν είναι μιζαδόρος.
Δεν είναι μονολιθικός…
Μάλιστα, παίρνω την ευθύνη να πω πως δεν είναι ούτε Νέα Δημοκρατία, όπως δεν είναι Πασόκ, δεν είναι Σύριζα, δεν είναι ΚΚΕ, και δεν είναι Χρυσή Αυγή.
Τι είναι;
Προσωπικά πιστεύω πως είναι όλα αυτά μαζί, και συγχρόνως τίποτα από όλα.
Όμως πάνω απ’ όλα είναι άνθρωπος, και κυρίως πατριώτης… διαχρονικά.
Μια ιδιότητα που σήμερα, στην εποχή της πολιτικής ορθότητας, ή αλλιώς του φασισμού του 21ου αιώνα, είναι ντεμοντέ, δίνοντας το άλλοθι σε τυχάρπαστους γυρολόγους στυλ Θεοχαράκη να τον χαρακτηρίζουν ακροδεξιό!
Ποιον; Εκείνον που μπουζούριασε τη Χρυσή Αυγή!
Τέλος πάντων…
Πώς γίνεται όμως να είναι λίγο απ’ όλα;
Και όμως γίνεται.
Και το πιστεύω αυτό, διότι μεταξύ 2011-2014, εκείνα τα μαύρα χρόνια που αντικρίσαμε την άβυσσο… είδα στην πολιτική του, αλλά και στον χαρακτήρα του (στον βαθμό που μπορώ εξ αποστάσεως) να διαθέτει εκείνο ακριβώς το χάρισμα που τον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους επαγγελματίες πολιτικούς και πολιτικάντηδες.
Παίρνει δηλαδή τα καλά στοιχεία από κάθε ιδεολογία, και τα συνθέτει, παράγοντας ένα δικό του μίγμα πολιτικής.
Όπως παίρνει ανθρώπους, ασχέτως πολιτικής προέλευσης, και τους ακούει. Αρκεί να έχουν όντως κάτι να πουν, και όχι να είναι γυρολόγοι, καρεκλοθήρες, και επαγγελματίες γλείφτες.
Αυτό ονομάζεται πολιτικό αισθητήριο, και αποτελεί πολιτικό μεγαλείο.
Και για να μπορέσει κάποιος να το κάνει αυτό, χρειάζεται να έχει ξεφύγει από τις διάφορες παρωπίδες, και από τους κομματικούς μικροπολιτικούς εναγκαλισμούς και αγκυλώσεις.
Χρειάζεται να έχει διαβάσει, να έχει καταλάβει, και να έχει τριφτεί στην πραγματική πολιτική, και όχι μόνο σε αυτήν της εσωκομματικής λοβιτούρας.
Αλλιώς θα μπορούσε να τη βγάζει με φρούδες υποσχέσεις, γενικολογίες, τσιτάτα, και αφορισμούς.
Χρειάζεται επίσης να έχει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα, κάτι που δυστυχώς σπανίζει στην πολιτική μας σκηνή.
Ο Σαμαράς, κυβέρνησε κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Έχοντας να δώσει λόγο για το παραμικρό στον Μπένι, και στον κυρ Φώτη τον Κουβέλη (που χάθηκε αυτός; Ακόμη με το κόμμα των Κυνηγών συνεργάζεται;).
Χώρια τον πόλεμο από τα κατεστημένα συμφέροντα, και τη δραχμολάγνα αντιπολίτευση της άρνησης για την άρνηση, με αρχηγό τους τον Τσε Παπάρα της Ελλάδας.
Και αυτές ακριβώς οι εξαρτήσεις από άλλους συγκυβερνώντες και μη, είναι ο λόγος που ο Σαμαράς που είδαμε τότε δεν ήταν ο Σαμαράς που θα μπορούσε να είναι αν είχε τα χέρια του ελεύθερα να κυβερνήσει απερίσπαστος, όσο και αν ήταν νομοτελειακά αναπόφευκτη η έλευση του τσίρκου του Αλέξη.
Ένας Αλέξης που τελικά ολοκλήρωσε το έργο του, να απαξιώσει δηλαδή την έννοια «αριστερά» στην Ελλάδα, και να την κατακερματίσει στα σημερινά χίλια κομμάτια της, επανερχόμενος σήμερα για να την αποτελειώσει.
Στην όλη του πολιτική διαδρομή ο Σαμαράς απέδειξε όμως ότι και στα δύσκολα, όταν χάνει έδαφος μπορεί να ετοιμάζει την επόμενη νίκη. Γιατί κι αυτό είναι ηγετική αρετή.
Τα πράγματα δεν σου έρχονται πάντα όπως τα θέλεις. Μέσα στη ζωή υπάρχουν οι νίκες, υπάρχουν οι επιτυχίες, αλλά υπάρχουν και οι ήττες. Κάποιες φορές μάλιστα, αναπόφευκτες…
Στις ήττες όμως πρέπει να μένεις όρθιος! Κι αυτό έκανε και κάνει ο ψηλός.
Το 2009 κέρδισε την ηγεσία της ΝΔ, ενώ τα προγνωστικά ήταν εναντίον του. Ήταν μακρινό outsider… με τη Ντόρα φαβορί.
Ναι, εκείνη που αμέσως μετά έφυγε από τη ΝΔ ιδρύοντας δικό της κόμμα!
Ο Σαμαράς κέρδισε μιλώντας για όσα δεν μίλαγε κανείς έως τότε, αμφισβητώντας μάλιστα την κυρίαρχη από τότε «πολιτική ορθότητα». Μίλησε για την «πατρίδα», την ψευδεπίγραφη «προοδευτικότητα», τις αριστερές ιδεοληψίες, και όλα εκείνα τα αυτονόητα που δυστυχώς στη μπανανία μας αποτελούσαν την κυρίαρχη κουλτούρα σε έναν μαλθακό λαό, καλομαθημένο από τα χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας, που από τις ξεκλείδωτες Καγιέν ξαφνικά κλήθηκε να αντιμετωπίσει τη… χρεοκοπία.
Με μόνο εφόδιό του τις διδαχές της Ρούλας Κορομηλά, της Μενεγάκη, του Πετράν του Κωστόπουλου, και άλλων τέτοιων ογκόλιθων που διαμόρφωσαν μια-δυο γενιές νεοελλήνων… χώρια του Ντάουν Τάουν, κουτσομπολίστικων εφημερίδων, του ΝΙΤΡΟ, και της νεολαίας του «ουάου, περνάμε υπέροχα, κι αυτό βγαίνει προς τα έξω»!
Και που είμαστε σήμερα;
Μετά από μια επταετία (τυχαίο;) «υπαρκτού μητσοτακισμού», που το μόνο που κατάφερε είναι να παντρεύονται και να τεκνοθετούν οι γκέηδες, να ταΐζει τα αχόρταγα funds, να είμαστε πρώτοι στην ευρωζώνη σε ακρίβεια και τελευταίοι σε αγοραστική δύναμη, και οσονούπω σε βιοτικό επίπεδο;
Είμαστε πάνω από τον γκρεμό, διασχίζοντας το τρίχινο γεφύρι…
Και ποια είναι η λύση;
Να φύγει επιτέλους ο ανέμελος γόνος, ο μεσάζων των συμφερόντων που μας πνίγουν από παντού.
Και πώς θα γίνει αυτό;
Με το «κουτσό» Πασόκ;
Με τον ανερυθρίαστο αμετανόητο Τσε Παπάρα;
Με τον συνομιλητή του… Ιησού;
Με τη Ζωζώκα;
Με τις ίδιες κασέτες από το 1917 του Κουτσούμπα;
Με τον Κεν Κάσελ;
Με τον Δρα Μπαρουφάκη;
Με την Καρυστιανού;
Με τον Χαρίτση;
Με ποιον;
Απαντήστε και κερδίστε πλούσια δώρα… όπως π.χ. το τελευταίο άλμπουμ του Τζον Τίκι, και μια αφίσα του… Τέρι Χρυσού!
Καλό βέβαια θα ήταν ο συγκεκριμένος να προσδιορίσει ακριβώς τι εννοεί με τον όρο ακροδεξιός. Να υποθέσουμε προφανώς ότι όσοι δεν αποδέχονται την διεστραμμένη, αντιανθρώπινη και παρακμιακή ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα, χάριν ενός ψευδεπίγραφου δικαιωματισμού τίθενται “αυτοδικαίως” εκτός πολιτικής ορθότητας. Ασφαλώς όμως η πολιτική νομιμοποίηση αυτής της ατζέντας από ένα πολιτικό κατεστημένο που γενικά έχει την τάση να αναπαράγει την εκφυλισμένη εικόνα του δεν αναιρεί κατά καμία έννοια ότι αυτή σε όλο της το περιεχόμενο αντιτίθεται πλήρως στην βιολογική πραγματικότητα.
Πάντως εαν θέλουμε να μιλήσουμε για την ακροδεξιά ως την πιο ακραία εκδοχή του φιλελεθερισμού μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι η ανάδειξη του αποκρουστικού προσώπου της είναι ίσως και το μοναδικό πεδίο στο οποίο ο Κυριάκος τα χει πάει πραγματικά περίφημα.
Η πλάκα είναι ότι παρότι ιδεολογικά είμαι σε απέναντι εντελώς σημείο από τον ψηλό, και κράζω σε πολλά άρθρα σου, συμφωνώ ότι είναι ο ρυθμιστής, ελπίζω να ισχύουν όσα υποστηρίζεις για την πάρτη του. Εάν ισχύουν, το ξέρεις ότι θα του την φέρουν άσχημα. Το σύστημα τους πολύ ενοχλητικούς τους εξοντώνει. Από όλα όμως τα νέα σχήματα, του τσιπρος δεν είναι βέβαια νέο, είναι αυτό για το οποίο τον κράζουν όσοι τον ξέρουν, το οποίο δεν καθαγιάζει τον ψηλό κατά τη γνώμη μου, αλλά είναι η μόνη ενδιαφέρουσα πρόταση στο νέο σκηνικό. Τι να σου πω, θα δούμε. Γίνεται ενδιαφέρον.