Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Και μόνο το γεγονός ότι από χθες κυκλοφορούν σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ διαρροές κατευθείαν από το Μέγαρο Μαξίμου, οι οποίες εμφανίζουν τον Κ. Μητσοτάκη να απορρίπτει το ενδεχόμενο αιφνιδιαστικών εκλογών, αποδεικνύει ότι η «συζήτηση» για πρόωρες κάλπες έχει ανοίξει για τα καλά και μέσα στο ίδιο το κυβερνητικό επιτελείο. Το Μαξίμου, προφανώς σε έντονο προβληματισμό και αγωνία, προσπαθεί να στείλει μήνυμα «σταθερότητας» για να μη φανεί ότι φοβάται μήπως χάσει τον έλεγχο.
Είναι αυτονόητο ότι σε αυτή τη φάση, με την απόλυτη αβεβαιότητα που επικρατεί, δεν μπορεί να ληφθεί καμία οριστική απόφαση. Το μόνο που καταφέρνει η κυβέρνηση είναι να επιχαίρει «τεχνητά» και να πανηγυρίζει για το 1,6%-2,5% που δείχνουν ανεβασμένη τη Ν.Δ. οι νέες δημοσκοπήσεις μέσα στη σκιά του πολέμου. Μια άνοδος που άπαντες καταλαβαίνουν ότι οφείλεται αποκλειστικά σε συσπείρωση φόβου και σε επικοινωνιακά παιχνίδια, όπως η φιέστα στην Κύπρο μαζί με τον Μακρόν, και όχι σε πραγματική στήριξη της πολιτικής της.
Οι ίδιες οι εξελίξεις των επόμενων εβδομάδων είναι που θα γείρουν οριστικά την πλάστιγγα. Ο κ. Μητσοτάκης αναγκάζεται να δίνει αυτές τις διαβεβαιώσεις αναφορικά με τις εκλογές, ενώ είναι πλέον πρόδηλο ότι τα δεδομένα στο πολεμικό πεδίο -που επηρεάζουν άμεσα οικονομία, ενέργεια και τουρισμό- αλλάζουν όχι μόνο μέρα με τη μέρα, αλλά σχεδόν ώρα με την ώρα. Κι όλοι συμφωνούν ότι οι προσεχείς ημέρες είναι απολύτως καθοριστικές για να υπάρξουν σαφείς εκτιμήσεις για την πορεία και τη διάρκεια των συγκρούσεων.
Προς το παρόν, ύστερα από δέκα μέρες πολέμου, οι αρχικές προσδοκίες για «γρήγορη νίκη» έχουν διαψευσθεί. Η αποσαφήνιση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη εξαιτίας των συνεχών αναθεωρήσεων του Τραμπ, ο οποίος από το «τέσσερις εβδομάδες ή λιγότερο» για τη λήξη του πολέμου έφτασε χθες να λέει ότι «θα αποφασίσω την κατάλληλη στιγμή», ενώ ο υπουργός Άμυνας του δηλώνει ότι οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν «όσο χρειαστεί».
Οι αρχές Απριλίου προσδιορίζονται ως το κρίσιμο χρονικό διάστημα που θα ληφθούν οι αποφάσεις για το θέμα των εκλογών. Αν μέχρι τότε η κατάσταση στο Ιράν έχει έστω ηρεμήσει, το χρονοδιάγραμμα για εξάντληση της τετραετίας μπορεί να μείνει όρθιο. Διότι μέχρι το τέλος του Μαρτίου κλείνουν και τα μεγάλα τουριστικά πακέτα από το εξωτερικό, που καθορίζουν την καλοκαιρινή σεζόν και σε σημαντικό βαθμό τα έσοδα της χώρας, λόγω της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού.
Αντίθετα, αν ο πόλεμος τραβήξει κι άλλο, τα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα κινδυνεύουν να γίνουν εκρηκτικά, η ακρίβεια και η ενεργειακή κρίση ανεξέλεγκτες και η κατάσταση να μην είναι πλέον ούτε επικοινωνιακά διαχειρίσιμη. Και καθώς τα χειρότερα θα είναι πράγματι μπροστά, θα πρέπει τότε (και όχι σήμερα) ο κ. Μητσοτάκης να πάρει τα ρίσκα του.
Το παράθυρο ευκαιρίας που του έχει ανοίξει δεν θα το ξαναβρεί. Κανονικά πρέπει να ανάβει λαμπάδα στον Τραμπ που ξεκίνησε το σφαγείο και αυτό έφερε την Κύπρο στη θέση “της πολύφερνης και προστατευόμενης ακριβής νύφης” συσπειρώνοντας όλη την Ευρώπη στο πλευρό της. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει.
Ο Μητσοτάκης είναι στην εξουσία 6,5 χρόνια πια, που σημαίνει προϊούσα σήψη για κάθε εξουσιαστή, έτσι αν δεν αδράξει την ευκαιρία θα είναι ηλίθιος.
Δεν έχει κανένα νόημα να σέρνεται ως το 2027.
Από δεξιά τους ‘καθαρίζει’ πλέον όλους.
Έχω ένα ερωτηματικό για το τι θα γίνει με τα ελαφρυντικά στο εφετείο. Η απόφαση καθυστερεί διότι “ζυγίζεται”.
Αν οι ποινές παραμείνουν ως έχουν και δεν αλλάξει το στάτους των αποφυλακισθέντων, αθωωθέντων λόγω μετεφηβικής ηλικίας και των εγκλείστων όπου ίσως αποφυλακισθεί ο Κασιδιάρης, αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται δεκανίκι. Διότι είναι και οι ψευτοσπαρτιάτες που αυτομόλησαν ένας ένας προς ΝΔ. Φαινόταν αυτό άλλωστε από την αρχή, όταν έχεις έναν Κατσιβαρδά να κάνει κουμάντο στον Κασιδιάρη.
Εάν όμως τους επιδικαστούν βαρύτερες ποινές από το πρωτόδικο, τότε πάει ολοταχώς για εκλογές. Δεν τους χρειάζεται άλλο.
Η μόνη απειλή είναι πλέον ο Τσίπρας, λόγω εμπειρίας στη διακυβέρνηση, ο οποίος ας μη γελιόμαστε, μπορεί να συστήσει το κόμμα τάχιστα.
Στην εξουσία μέχρι τον Μάρτιο του 2027 ή απώλεια εξουσίας νωρίτερα; Δεν θέλει και πολύ σκέψη για να αποφασίσει κάποιος. Εκτός και εάν έχει (αυτός ο κάποιος) ως δεδομένο πως δεν θα απωλέσει την εξουσία.