Του Γιώργου Χαρβαλιά
Την περασμένη Τετάρτη, ο Θανάσης Πλεύρης, ακόμα ένας προπετής Μαυρογιαλούρος του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη, είχε το θράσος να αναρτήσει δημόσια την… πικρία του επειδή τα κόμματα της αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να ψηφίσουν το νέο «αυστηροποιημένο» νομοσχέδιο για τη μετανάστευση και το άσυλο, που μεταξύ άλλων στοχοθετεί τη φαντασιακή προοπτική δημιουργίας κέντρων κράτησης απελαθέντων σε «πρόθυμα» τριτοκοσμικά κράτη.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη ένας υπουργός αρμόδιος για τη λαθρομετανάστευση που ασχολείται με σχέδια επί χάρτου την ίδια ώρα που κάτω από τη μύτη του αποβιβάζεται μία πλήρως επανδρωμένη ταξιαρχία απρόσκλητων μουσαφιραίων (όπως συνέβη την τελευταία εβδομάδα στη Κρήτη) θα είχε πάει σπίτι του με συνοπτικές διαδικασίες. Κατά την ίδια έννοια, σε μια νορμάλ χώρα ο αρμόδιος υπουργός θα κυκλοφορούσε στους δρόμους με κουδούνια αν είχε προαναγγείλει την απέλαση ενός ξένου αλλόθρησκου και αλλογενούς ταραξία, υποκινητή φυλετικού μίσους στις τάξεις των ομοεθνών του, αλλά ο κύριος αυτός παρέμενε στη θέση του έπειτα από ολόκληρους μήνες χωρίς να έχει στενοχωρηθεί καθόλου από τις υπουργικές μπουρδολογίες.
Ο Θανασάκης ο Πλεύρης, λοιπόν, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα ήταν ήδη στην παραλία για να παίζει με τα κουβαδάκια του. Στο σύγχρονο βασίλειο του Μωυσή, όμως, είναι απλώς μια συνηθισμένη Κυριακή.
Αλλά ας πάμε και λίγο στην ουσία των πραγμάτων, γιατί όσα συμβαίνουν δεν είναι για γέλια, είναι για κλάματα και μάλιστα γοερά. Δεν θα μπω στον κόπο να αναλύσω τους ευσεβείς πόθους περί δημιουργίας κέντρων κράτησης σε τριτοκοσμικούς προορισμούς, αφού η συνταγή έχει αποτύχει πριν καν εφαρμοστεί. Πρόκειται για ακόμα μία επινόηση προκειμένου να ξοδεύονται χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων και να τα «παντελονιάζουν» διάφοροι «μεσάζοντες», χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα. Πρόθυμα κορόιδα δεν υπάρχουν πολλά σε αυτή την οικουμένη και όσοι συζητούν να δεχτούν κέντρα κράτησης «ανεπιθύμητων» σε τρίτες χώρες παζαρεύουν σκληρά. Στο τέλος ξοδεύονται κάποια εκατομμύρια και η «μπίζνα» μένει μετέωρη, όπως στην Αλβανία του… ευπατρίδη Έντι Ράμα, όπου κατασκευάστηκαν δύο κέντρα κράτησης με ιδιαίτερα φιλόδοξες προοπτικές, αλλά δεν λειτουργούν μέχρι σήμερα. Μικρή λεπτομέρεια: Κόστισαν μόλις…75 εκατ. ευρώ αποκλειστικά από την τσέπη του Ιταλού φορολογουμένου, καθόσον η Ε.Ε. απέφυγε να τα χρηματοδοτήσει γιατί δεν… ταίριαζαν στη φιλοσοφία της. Τα κέντρα κράτησης που είχε στο μυαλό της η Μελόνι θα ήταν σταθμοί αυτόματης μεταφοράς μεταναστών, κατευθείαν μετά τον εντοπισμό τους στα σαπιοκάραβα των μεταναστών. Εκεί θα γίνονταν η υποδοχή και η διαλογή, αλλά με ιταλικό προσωπικό και διαδικασίες υπαγόμενες στο ιταλικό δίκαιο. Οι κρατούμενοι θα υπέβαλλαν τα αιτήματα ασύλου και θα παρέμεναν έγκλειστοι για όσο διάστημα αυτά εξετάζονταν από τις ιταλικές Αρχές. Προοπτική, δηλαδή, καθόλου ευχάριστη σε σχέση με την Ελλάδα, όπου με το που πατάς το πόδι σου στην ακτή υποβάλλεις αίτημα ασύλου και μέχρι αυτό να εκδικασθεί, γυρνοβολάς ελεύθερος σε όλη την επικράτεια ή και απλά… εξαφανίζεσαι αν νιώθεις ότι υπάρχει η εξαιρετικά σπάνια πιθανότητα να απορριφθεί.
Και εδώ έγκειται η διαφορά με τα περιβόητα return hubs που οραματίζεται ο Πλεύρης και τα διάφορα αρπακτικά των Βρυξελλών, αυτά που μοναδική έγνοια έχουν πώς θα στήσουν νέα κυκλώματα λεηλασίας χρήματος. Τα κέντρα υποδοχής, λοιπόν, που αναφέρονται στο «αυστηροποιημένο νομοσχέδιο» αφορούν μόνο όσους από τους λαθροεποίκους έχουν έρθει αντιμέτωποι με τελεσίδικη απόρριψη του αιτήματος για χορήγηση ασύλου. Και εδώ γεννάται το πρώτο ερώτημα: Τι ποσοστό αποτελούν αυτοί στη μεγαλόψυχη Ελλάδα; Μόλις το 15% όλων όσοι εντοπίζονται σε ελληνικό έδαφος και υποβάλλουν σχετικό αίτημα στις ελληνικές υπηρεσίες κρίνονται στο τέλος υποψήφιοι προς απέλαση. Δεύτερο ερώτημα: Και αφού απορρίπτεται το αίτημα, γιατί δεν τους στέλνουμε κακήν κακώς στο σπιτάκι τους, αλλά θέλουμε να τους πληρώνουμε τη φιλοξενία σε κέντρα κράτησης; Μήπως γίνει πόλεμος στη χώρα τους και εγκριθεί το αίτημά τους σε δεύτερο χρόνο;
Φανταστείτε, λοιπόν, μια απίθανη φαρσοκωμωδία από το μέλλον. Το ορμητήριο αυτών που καταφθάνουν κατά κύματα στην Κρήτη, δηλαδή η Λιβύη, είναι θεωρητικά μία από τις υποψήφιες χώρες για να στηθεί μια τέτοια υποδομή. Υποθέστε ότι συμφωνούν οι ευρωπαϊκές χώρες να γίνει κέντρο φιλοξενίας… απορριφθέντων με τη νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης. Σπεύδει και ο Γεραπετρίτης στη Βεγγάζη, που την ξέρει σαν την τσέπη του, αφού έχει πάει βόλτα καμιά δεκαριά φορές γυρνώντας με άδειες τσέπες, στέλνει και ο πολύς Χαφτάρ τα… Χαφταράκια στην Αθήνα και η συμφωνία κλειδώνει με ένα απαράμιλλο τσιμπούσι στα Βλάχικα της Βάρης, εκεί όπου οι αδελφοί Χαφτάρ στήνουν τις μεγάλες δουλειές με τους Έλληνες κρατικούς λειτουργούς για να βουλιάζει από λαθραίους η Κρήτη. Στη συνέχεια, συνεχίζουν τα Χαφταράκια να μας στέλνουν τις ορδές, αλλά στέλνουμε κι εμείς πίσω σε δόσεις κάποιους λίγους, τους περιβόητους απορριφθέντες.
Σιγά σιγά το κέντρο γεμίζει και οι μερίδες φαγητού που μοιράζει η ΜΚΟ με τα δικά μας λεφτά εξαντλούνται και δημιουργούνται συνθήκες συνωστισμού. Η οικογένεια Χαφτάρ συνεδριάζει και αποφασίζει… αποσυμφόρηση. Μας τους ξαναστέλνουν πίσω στην Κρήτη με τα γνωστά σαπιοκάραβα και… πάλι από την αρχή! Τρενάκι του τρόμου.
Νομίζετε ίσως ότι αυτή η γλαφυρή υπόθεση εργασίας είναι σχήμα λόγου. Σενάριο τραβηγμένο από τα μαλλιά. Αμ, δεν είναι. Αν δείτε στιγμιότυπα από «επιχειρήσεις σκούπα» που μας στέλνουν οι Λίβυοι για να μασουλάνε τα ευρώ της κοινοτικής βοήθειας, θα βάλετε τα γέλια. Κακοστημένα σκετσάκια παντομίμας με ψευτοκυνηγητό από ατσαλάκωτους ενστόλους κάποιων βαλτών κομπάρσων που θυμίζουν στην καλύτερη περίπτωση σκηνές από… χοντρό λιγνό.
Μόνο που το πρόβλημα δεν έχει και τόση πλάκα γιατί σε λίγο θα αφορά μόνο την Ελλάδα. Τα περασμένα χρόνια ο κύριος όγκος των ροών από τις ακτές της Βόρειας Αφρικής κατευθυνόταν στον λεγόμενο διάδρομο της Κεντρικής Μεσογείου προς την Ιταλία. Εσχάτως, όμως, τα νούμερα έχουν ανατραπεί. Το 2026 η Ελλάδα για πρώτη φορά ξεπερνά την Ιταλία σε αφίξεις, μια ιστορική μεταβολή που καθιστά τη χώρα μας κύρια πύλη εισόδου μέσω του Νότιου Κρητικού Πελάγους.
Αυτό ακριβώς συνιστά την επιτομή της αποτυχίας στη μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η Ιταλία, παίρνοντας σκληρά μέτρα και καθιστώντας δυσάρεστες τις συνθήκες διαβίωσης των επίδοξων μεταναστών, έχει γίνει λιγότερο ελκυστική από την Ελλάδα της ασυδοσίας, των επιδομάτων και της ελεύθερης διακίνησης. Γι’ αυτό μόνο το 2025 αποβιβάστηκαν στη Γαύδο και τις κρητικές ακτές περισσότεροι από 25.000 λαθροέποικοι, οι οποίοι ήδη έχουν καταθέσει αιτήσεις για χορήγηση ασύλου. Από αυτές που εγκρίνονται αθρόα.
Είναι απόλυτα χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα έχει λιγότερες επιστροφές στις χώρες προέλευσης των εισβολέων ακόμη και από τη μικροσκοπική Κύπρο. Όχι σε ποσοστό. Σε απόλυτο αριθμό! Κι αντί να χτυπήσει συναγερμός για να σοβαρευτούμε, υπήρξαν κόμματα της Αριστεράς, ξέρετε αυτά τα περιτρίμματα που θα περιέλθουν στο μόρφωμα του Τσίπρα, τα οποία καταψήφισαν το νομοσχέδιο Πλεύρη επειδή το θεώρησαν πολύ… αυστηροποιημένο. Ότι καταπατά και καλά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τα δικά μας ανθρώπινα δικαιώματα μάλλον θα τα σκεφτούν κάποια άλλη στιγμή, ίσως όταν έρθει η ώρα που κάποιος ισλαμοκανίβαλος θα περιφέρει το κομμένο κεφάλι ενός Έλληνα στην πλατεία Βάθη.
