Του Γιώργου Χαρβαλιά
Πρέπει να είσαι στ’ αλήθεια πολύ ξετσίπωτος όταν στην προσπάθειά σου να πλήξεις την Μαρία Καρυστιανού φτάνεις να ειρωνεύεσαι και να υποτιμάς μια άλλη γυναίκα-σύμβολο, την πρώτη Ελληνίδα πρύτανη που είχε η χώρα στη νεότερη Ιστορία της και που χάρη σ’ αυτήν (και στον Στέλιο Παπαθεμελή, για να είμαστε δίκαιοι) ιδρύθηκε το σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη, η «ερίτιμος κυρία της Θεσσαλονίκης», δεν είναι «μία καθηγήτρια» όπως θέλουν να την εμφανίζουν τα καθεστωτικά μέσα που εν χορώ τη λοιδορούν. Είναι μία εμβληματική προσωπικότητα με τεράστια ακαδημαϊκή παρακαταθήκη. Μία οικονομολόγος διεθνούς εκτοπίσματος, που, όπως έγραφα παλαιότερα, «επιμένει να στέκεται μόνη της σαν θαλασσοδαρμένο άλμπουρο στην καταιγίδα της… ευρωπληξίας».
Τα πληρωμένα πιστόλια που θέλουν να την αποδομήσουν την ανεβοκατεβάζουν «δραχμίστρια». Ε, μακάρι να είχαμε πολλές τέτοιες… δραχμίστριες! Το βιογραφικό της, σας βεβαιώνω, θα γέμιζε την εφημερίδα. Συνοπτικά αναφέρω: Υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης με διδακτορικό από το πανεπιστήμιο της Σορβόννης, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο London School of Economics και στο καλιφορνέζικο Berkeley, αργότερα καθηγήτρια Οικονομικών στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, την οποία κατάφερε να αναβαθμίσει σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να εκλεγεί πρύτανης τρεις συνεχόμενες φορές!
Πρόκειται για μια γυναίκα που δίδαξε και γαλούχησε γενιές Ελλήνων, όπως άλλωστε και ο αείμνηστος σύζυγός της, ο ευπατρίδης Δημήτριος Δελιβάνης. Οι τιμητικές διακρίσεις και τα βραβεία στο πρόσωπό της, αμέτρητα. Από το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και τα τέσσερα χρυσά μετάλλια της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, μέχρι το ανώτατο γαλλικό παράσημο του εθνικού τάγματος των ιπποτών (Λεγεώνα της Τιμής) που της απονεμήθηκε με απόφαση του πρώην Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί.
Αυτή λοιπόν τη γυναίκα τόλμησαν να πιάσουν στο στόμα τους οι αγράμματοι λακέδες του καθεστώτος Μητσοτάκη. Για να αμφισβητήσουν το επιστημονικό της κύρος.
Με πάθος έφηβης
Σήμερα, στα 93 της χρόνια, η Μαρία γράφει με πάθος έφηβης, πατριωτική θέρμη και συγκρότηση διανοουμένου με πανεπιστημιακές περγαμηνές. Γράφει για την υποτέλεια των πολιτικών, την ξένη εξάρτηση και την ευρωπληξία που είναι η κατάρα του δημόσιου βίου. Γι’ αυτό δεν θα διαβάσετε ποτέ άρθρο της στις επιφυλλίδες της «Καθημερινής» και του «Βήματος». Η Μαρία ποτέ δεν άρεσε στους κύκλους της ελληνικής αστικής τάξης. Γιατί χαλάει τη μανέστρα. Αναπτύσσει «αιρετικές» για το σύστημα απόψεις, πλην όμως είναι τέτοια η επιστημονική της κατάρτιση, που δεν μπορούν να την αντικρούσουν, κατατάσσοντάς τη στη χορεία των «ψεκ». Γι’ αυτό προτιμούν να την αγνοούν.
Ευτυχώς η Μαρία «δεν αγνοείται» στο εξωτερικό. Επισκέπτρια καθηγήτρια πολλών πανεπιστημιακών κοινοτήτων και μέλος της Ρουμανικής Ακαδημίας Επιστημών, η κυρία Δελιβάνη προσκαλείται ακόμα και τώρα για διαλέξεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ποτέ όμως η Μαρία Δελιβάνη δεν μαγεύτηκε από τις Σειρήνες και τους… πειρασμούς της Εσπερίας. Ούτε ξεστράτισε στην κοσμοθεωρία της κολακευμένη από τα βραβεία και τις διακρίσεις. Πάντα έλεγε ότι η Ελλάδα πρέπει να κοιτάει και προς την Ανατολή. Γιατί από εκεί και ειδικότερα από το Βυζάντιο αντλεί ένα μεγάλο μέρος της παράδοσης και του πολιτισμού της.
Η αγάπη της για την πατρίδα την υποχρέωσε την εποχή που η Γιάννα Αγγελοπούλου παρουσίασε με τις κυβερνητικές ευλογίες το ανοσιούργημα του «Ελλάδα 2021» να αντιδράσει καταγγέλλοντας ότι το εγχείρημα και οι ιστορικοί που το συνδράμουν προωθούν εθνομηδενιστικές δοξασίες και δεν αποβλέπει στον εορτασμό, αλλά στην αποδόμηση της Επανάστασης μέσω της αναθεώρησης της Ιστορίας.
Η ίδια μάλιστα αντέδρασε έμπρακτα προχωρώντας στη σύσταση αντίρροπου σχήματος, της επιτροπής «Τιμή στο ’21», που με ελάχιστα μέσα επανέφερε τους επετειακούς εορτασμούς για τα 200 χρόνια στη σωστή τους διάσταση, συγκεντρώνοντας στο διαδίκτυο περισσότερους από 70.000 υποστηρικτές, απλούς Έλληνες πολίτες που είχαν αγανακτήσει με τους αυτοσχεδιασμούς και τα καραγκιοζιλίκια της Αγγελοπούλου.
Και μόνον αυτή της η πρωτοβουλία αντιλαμβάνεστε ότι άναψε τα «λαμπάκια συναγερμού» του συστήματος για πιθανή συμπόρευσή της με τη Μαρία Καρυστιανού.
Ενοχλεί γενικότερα
Αλλά η παρουσία της Δελιβάνη ενοχλεί γενικότερα. Σήμερα πρωτοστατεί στον αγώνα για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και δεν διστάζει να εκφράζει με θάρρος τη θέση της σε επίμαχα ζητήματα, όπως η εθνικά επιζήμια στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο ζήτημα της Ουκρανίας. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι ως οικονομολόγος διεθνούς κύρους αμφισβήτησε την «αναγκαιότητα» των Μνημονίων ,προβλέποντας ότι θα καταστρέψουν την οικονομία, και τόλμησε πρώτη να ανοίξει την «απαγορευμένη συζήτηση» για συντεταγμένη μετάβαση σε διπλό νόμισμα. Φυσικά, κανείς δεν είχε το σθένος να την αντικρούσει. Απλώς οι απόψεις της αποσιωπήθηκαν εντέχνως και δεν αναμεταδόθηκαν ποτέ από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.
Σήμερα τα ίδια αυτά μέσα την εμφανίζουν ως «δραχμίστρια»! Σε μία περίοδο που τα οφέλη από τη συμμετοχή στην ευρωζώνη για τις ασθενέστερες χώρες γίνονται αντικείμενο αμφισβήτησης από την Τσεχία (όπου η νέα κυβέρνηση θέλει να κατοχυρώσει συνταγματικά την κορόνα ως εθνικό νόμισμα), έως τη γειτονική μας Βουλγαρία που μπήκε στο ευρώ με πολύ… κρύα καρδιά, η συζήτηση για τη δραχμή εξακολουθεί να θεωρείται στην Ελλάδα έγκλημα καθοσιώσεως! Το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου παραμένει το μείζον πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, αλλά κατά τα άλλα δοξάζουμε το ευρώ και ρίχνουμε στη πυρά όποιον τολμήσει να το αμφισβητήσει.
Δεν είναι τυχαίο αυτό το κυνήγι μαγισσών στην Ελλάδα. Μία ολόκληρη ελίτ και ένας στρατός μισθοφόρων σε πολλά επίπεδα, από τα μέσα ενημέρωσης μέχρι την πανεπιστημιακή κοινότητα, σιτίζονται από τους μηχανισμούς της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ζουν και πλουτίζουν ροκανίζοντας ευρωπαϊκά κονδύλια. Ε, στο πλαίσιο της αποστολής τους είναι και η δαιμονοποίηση της αντίθετης άποψης. Αν οι θέσεις της Δελιβάνη «νομιμοποιηθούν» και πάρουν μαζική διάσταση μέσα από ένα κίνημα όπως αυτό των Τεμπών, όλοι τούτοι θα χάσουν μονομιάς τον ύπνο τους. Γι’ αυτό προτιμούν να της αποδίδουν υποτιμητικά την ταμπέλα της «δραχμίστριας», σαν να αναφέρονται στον Αρτέμιο Σώρρα…
Ελληνίδα πατριώτισσα
Α, ξέχασα! Εκτός από δραχμίστρια η Δελιβάνη είναι και ακροδεξιά! Φασίστρια, αυτή που κυνηγάει τους σύγχρονους ναζί για τις αποζημιώσεις. Ε, εδώ γελάμε. Η Δελιβάνη ούτε δεξιά δεν είναι. Στις προηγούμενες εκλογές τής είχε προταθεί η τιμητική τελευταία θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας από κόμμα… εντελώς αριστερό!
Προσωπικά, επειδή τυχαίνει και την ξέρω καλά, κεντρώα θα την έλεγα, αλλά πάνω απ’ όλα Ελληνίδα πατριώτισσα που δεν προσκύνησε πρεσβείες και δεν φίλησε λερωμένες ποδιές όπως όλοι αυτοί που σήμερα εργολαβικά την επικρίνουν. Γι’ αυτό ενοχλεί και πρέπει πάση θυσία να σπιλωθεί…
Έτυχε σήμερα ένας τέτοια τύπος που αποκάλεσε την κυρία καρυστιανου … νέο γιουσουφάκι!!!! Η αθλιότητα τους ισούται με τα επίπεδα φόβου. Τρέμουν οι άθλιοι.
Βεβαίως. Είναι γνωστές οι θέσεις της υπέρ της Ευρασίας (αυτό σημαίνει να στραφεί η Ελλάδα στην ανατολή).
Μάλιστα η κα Νεγρεπόντη-Δελιβάνη έχει στενή συνεργασία με το κρατικό πανεπιστήμιο του ΑΛΤΑΪ, στη ΣΙΒΗΡΙΑ (ρωσική Άπω Ανατολή).
Το σιβηριανό εκπαιδευτικό ίδρυμα απένειμε στην κα Νεγρεπόντη-Δελιβάνη τον τίτλο της επιτίμου διδάκτορος του οικονομικού τμήματος του Αλτάϊ.
Επίσης μετέφρασαν στα ρωσικά το βιβλίο της “Η συνωμοτική παγκοσμιοποίηση”.
Όλα αυτά υπάρχουν δημόσια στον τοίχο της πρυτάνεως, ημερομηνία Νοέμβριος 2020, με φωτογραφία της Ρωσίδας κοσμήτορος του οικονομικού τμήματος του Αλτάϊ μαζί με την κα Νεγρεπόντη-Δελιβάνη.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ !!!
Δυστυχώς, ξεβρακώθηκαν και πολλοί (σχεδόν όλοι) οι “φίλοι” …
Όσοι έχουν διαβάσει στην δημόσια σφαίρα όσα γράφει η κ. Νεγρεπόντη Δελιβάνη, και όχι μόνο όσα γράφουν οι άλλοι για αυτήν, ανεξαρτήτως από το αν συμφωνούν ή διαφωνούν σε κάποιες επιμέρους θέσεις της, δεν μπορούν παρά να συμφωνήσουν πως πρόκειται για μια σοβαρή φωνή που αξίζει να διαβάζεται με προσοχή και να αντιμετωπίζεται με τον ανάλογο σεβασμό.
Μη δίνετε σημασία στα γουρούνια. Η δουλειά τους είναι να κυλιουνται στη λάσπη και να σκουζουν.
Και σήμερα, μεσημέρι Κυριακής, νέο κρούσμα. Κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας σε εκπομπή του αναφέρθηκε με απαράδεκτο τρόπο σε δήθεν συνεργάτες της Καρυστιανού παρουσιάζοντάς την ως οπισθοδρομική “θεούσα”, χωρίς να είναι παρούσα η ίδια, και έπιασε στο στόμα του πάλι την κ. Δελιβάνη με τα γνωστά υπονοούμενα. Η κατάντια της δημοσιογραφίας…
Διαφήμιση κάνουν και μάλιστα τσάμπα, ήδη οι χορηγοί επικοινωνίας εκτινάξαν τις πωλήσεις εισιτηρίων στην ταινία «Καποδίστριας».
Οι περισπούδαστοι κριτικοί ταινιών τη βαθμολόγησαν με το ισχνό 1,5 στα 5.
Τα δε έντυπα από τα οποία πληρώνονται έχουν κυκλοφορία από 950 έως 24.200 φύλλα (4/1/2026).
Η δε συνολική κυκλοφορία σε τέσσερα κυριακάτικα φύλλα ήταν 31.690 φύλλα.
Το ερώτημα παραμένει, πως καλύπτουν τα έξοδα τους ; Πως βγαίνει ο μισθός αυτών των κονδυλοφόρων ;
Μη μου πείτε οι διαφημίσεις, γιατί ποιος θα πέταγε πολλά λεφτά για να περάσει το μήνυμα τους σε τόσο λίγους ανθρώπους ;
Το φτωχό μου μυαλό δίνει μια εξήγηση, κάποιος πληρώνει για την προπαγάνδα που κάνουν.
Αν υπάρχει άλλη πιθανή προέλευση πόρων, ας διαφωτίσει και εμένα.
Σε πείσμα όλων η ταινία ξεπέρασε ήδη τα 700 χιλ εισιτήρια και προχωρά.
Ίδια είναι η συμπεριφορά αυτών των κέντρων και στο φαινόμενο Καρυστιανού, το οποίο οι ίδιοι δημιούργησαν και γιγάντωσαν με τον συνεχή και άδικο πόλεμο που κάνουν.
Προσπαθούν να αποδομήσουν και την κ. Δεληβάνη, όμως θα πετύχουν πάλι αντίθετα αποτελέσματα, όπως και με τον πόλεμο στην ταινία.
Η ανηθικότητα και το ψεύδος δεν μπορούν να σταθούν με αξιώσεις απέναντι στο δίκαιο, την αλήθεια και το φως.
Υπενθυμίζω τι σημαίνει σκότος : είναι η έλλειψη φωτός.
Άρα, μια ακτίνα φωτός, φτάνει να διαλύσει το σκοτάδι.
Η κ Δεληβάνη, όπως και η κ. Καρυστιανού, έχουν περίσσια φωτός και αλήθειας για να διαλύσουν οποιοδήποτε σκοτάδι.
Αναμείνατε, η συνέχεια θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον.
Απέραντη θλίψη για το γελοίο επίπεδο, στο οποίο κινούνται ορισμένα (ευτυχώς όχι όλα) ελληνικά ΜΜΕ. Και τούτο, όχι επειδή με “κρίνουν”, αυτό τους το χαρίζω για λόγους που δεν απαιτούν εξήγηση, αλλά επειδή κινδυνεύουν να συμπαρασύρουν στο δικό τους επίπεδο και τμήμα του λαού μας.