Του Χρήστου Μπολώση
Στην αρχή διάβασα το σχετικό ρεπορτάζ, που μιλούσε για την αποβίβαση περίπου 500 λαθρομεταναστών (συνολικά πάνω από 800 αυτές τις ημέρες!) στην τουριστική τοποθεσία της Αγίας Γαλήνης στην Κρήτη, οι οποίοι είχαν ταλαιπωρηθεί στοιβαγμένοι σ’ ένα μικρό πλοιάριο και προσέγγισαν την πολυσύχναστη τουριστική παραλία, κραυγάζοντας από λαχτάρα για να βγουν στην ακτή.
Στη συνέχεια έτυχε να παρακολουθήσω ένα σχετικό βίντεο (έχουν και μερικά καλά τα αναθεματισμένα τα κινητά…), το οποίο ωστόσο άλλα έλεγε.
Από το πλοιάριο ξεπετάγονταν, καθόλου ταλαιπωρημένοι, άνθρωποι με μέσο όρο ηλικίας το πολύ τα τριάντα χρόνια (θυμηθείτε τις εικόνες με τους δικούς μας πραγματικούς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία), που πήδαγαν στην ακτή με στιλ που θα ζήλευε και ο Τεντόγλου. Θύμιζαν περισσότερο τους Αμερικανούς πεζοναύτες που έβγαιναν πετώντας στις ακτές της Νορμανδίας, παρά «ταλαιπωρημένους» ανθρώπους.
Και το έχουμε χιλιοειπεί. Οι δικοί μας έγιναν πρόσφυγες στην πατρίδα τους, που ήταν δίπλα και όχι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, υπό την απειλή του τούρκικου χαντζαριού. Οι μουσαφίρηδές μας από ποιον απειλήθηκαν;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορεί να δοθεί αν γνωρίζουμε την εθνικότητά τους, αλλά αυτοί είναι, κυριολεκτικά, ό,τι δηλώσουν.
Μην έχοντας κάτι άλλο να κάνουμε, τους ευχόμεθα το «ως ευ παρέστητε» και την ταχεία εγγραφή τους στις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ…
