Από τον Κωνσταντίνο Σχοινά
Ζούμε στη χώρα όπου ένας ουκ ευκαταφρόνητος αριθμός ανθρώπων είχε συνηθίσει επί μακρά σειρά ετών να διαλέγει φανατικά πλευρά στη μεσανατολική σύγκρουση, με κριτήρια κυρίως συναισθηματικά.
Πιθανόν πολλοί να εξεπλάγησαν περισσότερο από το κανονικό τώρα που ανακάλυψαν πως η κορύφωση μια μακροχρόνιας σύγκρουσης, υπό περιρρέουσες συνθήκες εξαιρετικά ανοίκειες σε όλους εμάς, είναι ένα φρικτό θρίλερ, στο οποίο αδυνατείς να βρεις αγαπημένο πρωταγωνιστή.
Σκηνή θεάτρου
Στη χώρα, επίσης, όπου για κάποιον περίεργο λόγο η Ουκρανία ταυτίστηκε με το απαύγασμα της δημοκρατίας που δίνει υπέρλαμπρη ιδεολογική μάχη ενάντια στον πουτινικό αυταρχισμό.
Δυο χώρες στην πραγματικότητα με παρόμοια επίπεδα εκτεταμένης και διάχυτης διαφθοράς, με περίπλοκη ιστορία και ευρισκόμενες να γειτονεύουν επάνω ακριβώς στο επίκεντρο παγκόσμιου γεωπολιτικού ανταγωνισμού.
Αδιάφορα αυτά για τους αφοσιωμένους οπαδούς της «κεντρώας» -άλλοτε «πράσινης» και άλλοτε «γαλάζιας»- κανονικότητας, που κάπως οφείλουν να κουκουλώσουν τις αποστολές όπλων και εκατομμυρίων σε ένα ξοφλημένο κράτος, όμοιο με σκηνή θεάτρου σκιών.
Πελώριο ποτάμι
Κι ακόμα, στη χώρα όπου ακόμη μερικοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι παράλογο να επιζητείται η αναγνώριση κυβερνητικής ευθύνης για 57 θανάτους!
Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι (οι λίγοι, ευτυχώς) που κάνουν τον μετέωρο συλλογισμό πως ο σταθμάρχης δεν πρέπει να υποστεί καμία ποινή.
Αν, πάντως, είναι να συγκρουστούν μεταξύ τους λίγοι ακραίοι που οι μεν θέλουν να υπερασπιστούν με νύχια και με δόντια τον τελευταίο (πλην κρίσιμο) τροχό της αμάξης και οι δε τον επικεφαλής της πιο επικίνδυνης κυβέρνησης της σύγχρονης Ιστορίας μας, ας είμαστε όλοι οι υπόλοιποι ένα πελώριο ποτάμι που θα τους επισκιάσει στις 28 Φεβρουαρίου!
