Του Ανδρέα Καψαμπέλη
(Ανανεωμένο) Υπάρχουν φορές που μια φαινομενικά αυθόρμητη παρομοίωση αποκαλύπτει περισσότερα από μια ολόκληρη πολιτική ομιλία. Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραλλήλισε την κυβέρνησή του με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία. «Έχουμε την κατοχή της μπάλας» είπε. «Όταν έχεις τη μπάλα, εσύ βάζεις γκολ»…
Η σύγκριση θα μπορούσε να είναι ευφυής, αν δεν ερχόταν μόλις λίγες ημέρες μετά τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και σε μια συνεδρίαση όπου ο πρωθυπουργός δεν βρήκε ούτε μία λέξη ουσιαστικής αυτοκριτικής. Αντί να εξηγήσει γιατί η κυβέρνησή του βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με ένα μείζον πολιτικό ζήτημα και γιατί τέσσερις βουλευτές της παραπέμπονται, επέλεξε το γενικό ξέπλυμα των εμπλεκομένων και μίλησε για… κατοχή μπάλας, φυσική κατάσταση, μαραθώνιο μέχρι τις εκλογές και ποδοσφαιρικές τακτικές. Σαν να αρκεί μια εύστοχη μεταφορά για να αλλάξει η πολιτική πραγματικότητα…
Μόνο που στην πολιτική δεν κερδίζει όποιος κρατά περισσότερο τη μπάλα. Κερδίζει όποιος δίνει απαντήσεις. Και, κυρίως, όποιος αναλαμβάνει ευθύνες όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά. Η Ισπανία κατέκτησε τρόπαια γιατί έπειθε μέσα στο γήπεδο. Μια κυβέρνηση δεν κερδίζει επειδή διατηρεί την εξουσία, αλλά επειδή πείθει ότι την ασκεί προς όφελος της κοινωνίας…
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η εικόνα της ίδιας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Κανείς δεν τόλμησε να ζητήσει εξηγήσεις. Κανείς δεν αμφισβήτησε την προσπάθεια να παρουσιαστεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ ως άλλη μία επικοινωνιακή δυσκολία που θα ξεπεραστεί με… περισσότερες πάσες. Οι βουλευτές χειροκρότησαν. Όχι ως εκπρόσωποι των πολιτών που οφείλουν να ελέγχουν την κυβέρνηση, αλλά ως θεατές μιας παράστασης όπου το σενάριο ήταν ήδη γραμμένο και κάθε διαφωνία είχε εξοβελιστεί προτού καν ακουστεί…
Ο πρωθυπουργός είπε ακόμη ότι «οι ομάδες κερδίζουν και όχι οι δήθεν μεμονωμένοι σταρ». Σωστό. Μόνο που οι πραγματικές ομάδες δεν αποτελούνται από παίκτες που χειροκροτούν μηχανικά τον αρχηγό. Αποτελούνται από ανθρώπους που έχουν το θάρρος να του πουν ότι κάνει λάθος όταν οδηγεί την ομάδα σε αδιέξοδο. Διαφορετικά δεν μιλάμε για ομάδα, αλλά για έναν κλειστό μηχανισμό αλληλοεπιβεβαίωσης, όπου η πίστη στον αρχηγό υπερισχύει της ευθύνης απέναντι στην κοινωνία…
Ίσως, τελικά, η ποδοσφαιρική μεταφορά να ήταν η πιο αποκαλυπτική στιγμή της ομιλίας του. Γιατί όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντιμετωπίζει την πολιτική ως παιχνίδι κατοχής της εξουσίας τόσο απομακρύνεται από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες. Από την πολλή ενασχόληση με την κατοχή, δείχνει να έχει χάσει τη μπάλα. Και στην πολιτική, όσο κι αν πιστεύει ότι ελέγχει το παιχνίδι, το τελικό σκορ δεν το γράφουν ούτε ο προπονητής ούτε οι χειροκροτητές του. Το γράφει πάντα η κοινωνία.
ειρωνικό πάντως να λέει ο μητσοτάκης για ομάδα στη νδ όπου τα πισώπλατα μαχαιρώματα είναι στο καθημερινό μενού.