Του Γιώργου Κ. Στράτου
Τα περιστατικά βίας, ακόμη και θανατηφόρας δυστυχώς, με δράστες μετανάστες, κυρίως δεύτερης γενιάς, προερχόμενους από πρώην αποικίες ευρωπαϊκών χωρών, πολλαπλασιάζονται πλέον σε τόπους και εις βάρος ατόμων που κανείς δεν θα περίμενε. Διευκρινίζουμε ότι δεν θα μας απασχολήσει το ποσοστό ευθύνης των μεταναστών στην κοινή εγκληματικότητα αλλά η συμμετοχή τους σε γενικευμένες συμπεριφορές καταστροφής, οι οποίες διεκδικούν τον χαρακτηρισμό τους «κοινωνικές εκρήξεις» και οι οποίες, συμφώνως με όσους το υποστηρίζουν αυτό, οφείλονται στην αδυναμία των κοινωνιών των γηγενών να τους ενσωματώσουν αποτελεσματικά. Πρόσφατο παράδειγμα, το χάος που δημιουργήθηκε στο Παρίσι, με αφορμή τους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ από την Παρί Σεν Ζερμέν, ιδιοκτησίας του Καταριανού Νασέρ αλ-Κελαϊφί, που προεδρεύει επίσης της κρατικής Qatar Sports Investments, και δημοφιλέστατη ομάδα μεταξύ όσων πρωτοστάτησαν σε αυτές τις εκρήξεις «καταστροφικής χαράς»!
Η «ενσωμάτωση» των μεταναστών θα μας απασχολήσει σήμερα. Πώς και γιατί προέκυψε; Είναι ειλικρινής ή εμπεριέχει και υποκρισία; Γιατί αποτυγχάνει; Πώς γιατρεύεται; Η Ιστορία αποκαλύπτει τα πάντα, όπως πάντα! Η αποικιοκρατία ξεκινά με την ανακάλυψη της Αμερικής τον 15ο αι. και θα συνεχιστεί για πεντακόσια (!) χρόνια, μέχρι και τα μέσα του 20ού αι.! Σκεφτείτε μόνο ότι στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1945), στην Αφρική υπήρχαν μόνο τρία (!) ανεξάρτητα κράτη: η Αιθιοπία, η Λιβερία και η Αίγυπτος! Η ασύδοτη εκμετάλλευση των πόρων των αποικιών επέτρεψε στα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη καταρχάς τη συγκέντρωση τεράστιου πλούτου από το εμπόριο και στη συνέχεια φθηνές πρώτες ύλες για τη Βιομηχανική Επανάσταση που ακολούθησε. Έτσι εξασφαλίστηκαν η οικονομική υπεροχή της γηραιάς ηπείρου και η ευημερία των πολιτών της. Η λεηλασία ιδεολογικά βασίστηκε: στον εκχριστιανισμό των κατακτημένων, στην υποτιθέμενη πνευματική υπεροχή του πολιτισμού μας έναντι του δικού τους και τη στρατιωτική ισχύ. Άφησε πίσω της ρημαγμένους τόπους, κατεστραμμένες κοινωνίες, αλλοτριωμένους πολιτιστικά τους αυτόχθονες, συν την αυθαίρετη χάραξη συνόρων κρατών, κατά τα συμφέροντα των αποχωρούντων αποικιοκρατών, η οποία προκαλεί συγκρούσεις μέχρι σήμερα. Η μετανάστευση έγινε μονόδρομος.
Η Ευρώπη βγήκε από την τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου με τεράστιες τύψεις για την αποικιοκρατική συμπεριφορά της. Για να διασκεδάσει τις ενοχές της, αποφάσισε να λειτουργήσει απέναντι στους λαούς που καταδίκασε στη φτώχεια κατά τρόπο συνεπέστερο με τον πολιτισμό και τις αξίες της. Να τα μοιραστεί και με τους «απολίτιστους». Βεβαίως χρειαζόταν κι εργατικό δυναμικό. Για μία γενιά, η αυταπάτη της λειτούργησε. Τα γκέτο παρήγαγαν καλούς πολίτες, υπάκουους, εργατικούς, φιλοπρόοδους που αναδείχτηκαν με την αξία τους στις κοινωνίες των ντόπιων. Η νέα απληστία που επελαύνει όμως από την αρχή του αιώνα, καθώς επαναφέρει τα γκέτο στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις» απελπισίας, ήρθε να θυμίσει στα εγγόνια των πρώτων μεταναστών το ανεπούλωτο τραύμα της αρχικής θηριωδίας εις βάρος τους. Εξ ου οι κραυγές για εκδίκηση και η μανία καταστροφής. Διότι είναι παράλογο να με αφήνεις ανάπηρο και να περιμένεις να σου χρωστάω και χάρη για τα πρόσθετα μέλη που μου δώρισες…
