Του Χρήστου Μπολώση
Ο Τσάρλι Τσάπλιν ή Σαρλό είχε γυρίσει μία ταινία με τίτλο «Μοντέρνοι καιροί», με την οποία σατίριζε την αυτοματοποίηση της βιομηχανίας.
Εμείς τώρα τι βλέπουμε; Τους μοντέρνους πολέμους.
Βέβαια και σ’ αυτό οι Έλληνες και συγκεκριμένα οι Χιώτες είμαστε πρωτοπόροι, αφού κάθε Πάσχα μαίνεται ο ρουκετοπόλεμος στο Βροντάδο της Μυροβόλου.
Ελπίζω να μην τον ξαναδούμε το προσεχές Πάσχα.
Οι αντίπαλοι εκεί είναι οι ενορίες δύο εκκλησιών, της Παναγίας της Ερυθιανής και του Αγίου Μάρκου.
Εκεί τον ρόλο του Ντόναλντ Τραμπ και του Νετανιάχου από τη μία και του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ από την άλλη παίζουν οι ιερείς και οι ψαλτάδες.
Το «Χριστός Ανέστη» είναι το άτυπο «Πυρ», αφού τότε αρχίζει η εκτόξευση πυραύλων εδάφους – εδάφους και καίγεται το πελεκούδι.
Όμως μαζί με το πελεκούδι έχουμε, όπως είναι φυσικό, και απώλειες.
Πέντε δάχτυλα μείον για τους Παναγιωερυθιανούς, τα δύο λόγω πρόωρης εκπυρσοκρότησης των φίλιων πυραύλων, που οφείλονται ή σε ατζαμοσύνη ή σε αστοχία υλικού, ενώ οι Αγιομαρκίτες μετρούν ένα μάτι βγαλμένο, δύο κεφάλια καμένα, ευτυχώς μόνο τα μαλλιά, ένα δάχτυλο και κατεβασμένες τις βιτρίνες σε δύο μαγαζιά.
Είμαστε λοιπόν πρωτοπόροι ή όχι;
