Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Επτά χρόνια πέρασαν από τότε που η Ελλάδα «βγήκε από τα Μνημόνια». Η 20ή Αυγούστου 2018 ήταν ημερομηνία-ορόσημο στα κυβερνητικά non papers της εποχής, βαφτίστηκε «τέλος εποχής» και συνοδεύτηκε από το διαβόητο διάγγελμα από την Ιθάκη, με τον Αλέξη Τσίπρα να ανακοινώνει πως «η χώρα αφήνει πίσω της την “οδύσσεια” της επιτροπείας».
Κι όμως, χθες, 20 Αυγούστου 2025, κανείς δεν θυμήθηκε την επέτειο. Ούτε η κυβέρνηση ούτε η αντιπολίτευση ούτε τα περισσότερα media. Ούτε ένα ξερό «σαν σήμερα». Και αυτό δεν έγινε από αμέλεια, αλλά επειδή «πονάει». Είναι μια επέτειος που δεν βολεύει κανέναν μέσα στο μνημονιακό τόξο…
Επτά χρόνια μετά, μπορεί να φύγαμε από τα «προγράμματα», αλλά τα Μνημόνια είναι ακόμα εδώ. Όχι με την ταμπέλα της τρόικας, αλλά με το καθημερινό τους αποτύπωμα, που έχει ενσωματωθεί ως «κανονικότητα» στην κοινωνία. Το δημόσιο χρέος, που θα αποπληρώνεται σχεδόν μέχρι τα τέλη του αιώνα, παραμένει το υψηλότερο στην ευρωζώνη. Οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται, η φτωχοποίηση βαθαίνει και τα νοικοκυριά δεν ξέρουν πώς θα βγάλουν τον μήνα. Οι μισθοί σέρνονται, η νέα γενιά παλεύει να επιβιώσει και το brain drain συνεχίζεται χωρίς σταματημό. Και το ΕΣΥ παραπαίει, όπως επιβεβαιώνει η χθεσινή έκθεση-κόλαφος της Eurostat…
Η σιωπή της πολιτικής τάξης είναι εύγλωττη. Ο ΣΥΡΙΖΑ (που για την τιμή των όπλων έβγαλε αργά χθες μια βιαστική ανακοίνωση ) τι να θυμηθεί; Μια «αποδέσμευση» που δεν άλλαξε τη ζωή των πολιτών, αφού οι ρίζες των προβλημάτων έμειναν ανέγγιχτες, αν δεν βάθυναν κιόλας; Και η Ν.Δ., ως «μεταμνημονιακός» διάδοχος, χρεώνεται την ολισθηρότητα της τελευταίας εξαετίας. Για τους απολογητές της κανονικότητας, αυτή η επέτειος ξύνει πληγές που τους βολεύει να μένουν θαμμένες…
Η «έξοδος από τα Μνημόνια» είναι πλέον μια άβολη ανάμνηση, σαν εκείνες τις ημερομηνίες που κανείς δεν θέλει να γράψει στο ημερολόγιο, γιατί φέρνουν ερωτήματα αντί για απαντήσεις. Και το χειρότερο: είναι υπενθύμιση του πόσο μακριά βρίσκεται η πραγματική ανάκαμψη, όχι το success story-βιτρίνα του κ. Μητσοτάκη…
Η Ιθάκη δεν ήρθε ποτέ – ή, αν ήρθε, ήταν άδεια. Και το ταξίδι, που τόσο πανηγυρικά αναγγέλθηκε ότι τελείωσε, τελικά ήταν μόνο το πρώτο μισό. Οι πολίτες δεν περιμένουν πια διαγγέλματα ή μεγαλόστομες εξαγγελίες, αλλά να μειωθεί το ρεύμα, να βρουν ραντεβού με γιατρό, να πληρώσουν το ενοίκιο χωρίς να τους κόψει τα φτερά. Γι’ αυτό και κανείς δεν βγήκε στους δρόμους να πανηγυρίσει για την επέτειο. Ούτε το 2018 ούτε καμιά χρονιά από τότε.
Η επέτειος θάφτηκε σιωπηλά, γιατί δεν υπάρχει πολιτικό κεφάλαιο να κερδηθεί από μια «έξοδο» που δεν οδήγησε πουθενά. Και, κάπως έτσι, το «τέλος» της «οδύσσειας» αποδείχτηκε απλώς μια στάση σε ένα εφιαλτικό και επώδυνο ταξίδι που συνεχίζεται. Χωρίς Ιθάκη. Χωρίς Πηνελόπη. Και χωρίς κανέναν να θέλει να θυμηθεί πού και πότε ξεκίνησε το μπάρκο…
Αν το καλοκαίρι του 2019 ο Ελληνικός λαός δεν διέπραττε το απονενοημένο διάβημα, τώρα θα ήμασταν στο 2025 (με τα πολλά προβλήματα του) και όχι στο 1950. Κατά συνέπεια, ναι θα νιώθαμε την έξοδο από τα μνημόνια.
Δεν ξέρω αν τα μάθατε, αλλά οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στην Κύπρο θα αυξηθούν στις 100 χιλιάδες και ο Τζολάνι είναι έτοιμος για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδος – ΑΟΖ με την Τουρκία και το ψευδοκράτος. Τόσο μπατριωτισμό έχουμε να ζήσουμε από την εποχή του νεκροθάφτη!
Πότε βγήκαμε από τα μνημόνια ;
Μα ακόμα νομοθετούν ακριβώς με το πνεύμα και τον χαρακτήρα των μνημονίων βλέπε εργασιακούς – ασφαλιστικούς νόμους, ξεπούλημα κρατικής περιουσίας, ΕΣΥ, ΤΑΙΠΕΔ είναι μεγάλο ψέμα να λένε οτι τελείωσαν τα μνημόνια, μόνο όταν με ένα νόμο που έλεγε άλλος ένας ανεπαρκείς πολιτικός, καταργηθούν όλα όσα ψήφισαν στη βουλή τα κόμματα που μας …. έσωσαν…. που απορύθμισαν και κατέστρεψαν πλήρως και για πάντα κάθε λειτουργία και θεσμό του κράτους μας από το 2011 μέχρι και σήμερα τότε θα ξαναεπανέλθουμε σ αυτό που ήμασταν μεχρι τότε ας το βουλώσουν οι γελοίοι πολιτικοί μας και να μη λέει κανένας πως τελείωσαν τα μνημόνια.
΄Οσο είμαστε στο ευρώ και με τέτοια διακυβερνηση απο παρανοικούς ηγέτες στις Βρυξέλλες μνημόνια θα έχουμε μέχρι να σβήσει ο ήλιος
Θα διαφωνήσω με τον αρθρογράφο.
Το 18 έγινε μια ρύθμιση ώστε να μπορέσει η οικονομία να λειτουργεί ξανα, φυσικά με μεγάλους περιορισμούς.
Το αν τα τελευταία 6 χρόνια οι πολίτες δεν είδαν καμία βελτίωση, οφείλεται αποκλειστικά στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και στον τρόπο που μοιράζει το δημόσιο χρήμα σε γαλάζιες τσέπες και όχι σε πολιτικές που θα ευνοήσουν το σύνολο.
Επίσης ο αρθρογράφος ξέχασε το σημαντικότερο στην επέτειο της εξόδου από τα μνημόνια.
Για να βγούμε πάει να πει ότι μπήκαμε, και για να μπήκαμε κάποιοι πτώχευσαν την χώρα.
Και αυτοί οι κάποιοι συνεχίζουν τις ίδιες πρακτικές που θα μας ξαναπάνε στην πτώχευση.
Τέλος, η έξοδος από τα μνημόνια στην ούγια γράφει Τσίπρας και αυτός είναι ο βασικός λόγος που όλοι έκαναν πως ξέχασαν.