Ή αλλιώς: Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε!
Του Strange Attractor
Στην αρχαία και ιστορική βαλκανική χώρα της Γρεκίας, ένα ιδιαίτερο πολίτευμα άνθιζε επί δεκαετίες: η τηλεοπτική κληρονομική δημοκρατία.
Εκεί οι πολιτικές οικογένειες αναπαράγονταν σαν τηλεοπτικές σειρές των ‘90ς του ΜΕΓΚΑ, και ο ένας γόνος διαδέχονταν τον άλλον στις υψηλές κυβερνητικές θέσεις… με την ψήφο πάντα του πάνσοφου λαού!
Όπως άλλοι κληρονομούσαν ελαιώνες, χωράφια, και παλιά σπίτια, κάποιοι κληρονομούσαν κόμματα, βουλευτικές και υπουργικές έδρες, και το δικαίωμα να μιλούν στη Βουλή και στην τηλεόραση επί πενήντα λεπτά χωρίς να λένε τίποτα, δεχόμενοι καταιγιστικά χειροκροτήματα.
Τη χώρα κυβερνούσε εδώ και επτά χρόνια ένας ακόμη (ανέμελος) γόνος. Ήταν τόσο ανέμελος, ώστε οι στενοί συνεργάτες του συχνά αναρωτιούνταν (σε κλειστούς χώρους) αν γνώριζε ότι ήταν πρωθυπουργός, ή αν απλά πίστευε πως συμμετείχε σε κάποιο τηλεοπτικό ρεάλιτι.
Ήταν όμως πετυχημένος, αφού στα χρόνια της διακυβέρνησής του τα ακίνητά του είχαν αυξηθεί με αξιοθαύμαστο τρόπο. Άλλοι φύτευαν βασιλικό και φύτρωνε βασιλικός, εκείνος αγόραζε ένα διαμέρισμα και φύτρωναν δυο-τρία οικόπεδα, και μπόλικα εξοχικά… ακόμη και στο εξωτερικό!
Παράλληλα, αυτός και οι υπουργοί του είχαν καταφέρει να βγαίνουν αλώβητοι από κάθε σκάνδαλο διαφθοράς, τα οποία σκάνδαλα έπεφταν σαν χαλάζι, με τους πολίτες να μην προλαβαίνουν να τα μετράνε.
Όποτε εμφανιζόταν μια νέα υπόθεση μίζας φερ’ ειπείν, τα φιλικά μέσα ενημέρωσης ανακάλυπταν αμέσως ότι το πραγματικό πρόβλημα ήταν ο καιρός, οι Χούθι, οι μασόνοι, ή κάποια πληρωμένα τρολ της αντιπολίτευσης στο φέσιμπουκ και στο εν γένει διαδίκτυο.
Και η Δικαιοσύνη (χα χα χα) προχωρούσε με τον ρυθμό χελώνας, που είχε μόλις τελειώσει το κυριακάτικο γεύμα της.
Ο ανέμελος πίστευε ότι όλα πήγαιναν περίφημα. Το έδειχναν και οι αντικειμενικές δημοσκοπήσεις.
Μέχρι που έπεσε πάνω στον μοναδικό αντίπαλο που δεν είχε υπολογίσει: έναν ψηλό, έντιμο, πατριώτη, πρώην πρωθυπουργό.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο ψηλός είχε υπάρξει και αρχηγός του κόμματός του. Μάλιστα, ο ίδιος ο ανέμελος τον είχε διαγράψει παλαιότερα, επειδή τον κατέκρινε σε ζητήματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής, για τα οποία πάρα πολλοί, μη εξαρτώμενοι από αυτόν, τον χαρακτήριζαν μέχρι και εθνικό «μειοδότη»!
Είχε θεωρήσει λοιπόν ότι με τη διαγραφή τον είχε ξεφορτωθεί οριστικά, στέλνοντάς τον στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Έλα όμως που στην πολιτική σκηνή της Γρεκίας, οι διαγραφές λειτουργούσαν όπως οι κακοί στις ταινίες… οι διαγραφέντες κακοί πάντα επέστρεφαν στον τόπο της διαγραφής.
Ο ψηλός ίδρυσε λοιπόν δικό του κόμμα, και άρχισε να μιλάει και να προσελκύει ψηφοφόρους.
Ήταν ψύχραιμος, σοβαρός, και το χειρότερο απ’ όλα, έδινε την εντύπωση ότι δεν επιθυμούσε να γίνει πλούσιος μέσα από την πολιτική, ούτε είχε τέτοια προηγούμενα.
Πολλά του καταλόγιζαν οι αντίπαλοί του, αλλά όχι ότι πλούτισε από την πολιτική. Το αντίθετο…
Αυτό, από μόνο του, προκαλούσε μεγάλη σύγχυση στους επαγγελματίες αναλυτές, και στους επαγγελματίες κλακαδόρους.
Έγιναν λοιπόν εκλογές.
Το κόμμα του ανέμελου βγήκε πρώτο, αλλά χωρίς το πολυπόθητο ποσοστό που θα του έδινε αυτοδυναμία.
Στο πρωθυπουργικό γραφείο επικράτησε παγωμάρα. Μερικοί παρατρεχάμενοι έβαλαν πλερέζες, ενώ άλλοι, πιο υποψιασμένοι, γνώστες της τεχνολογίας, πίστεψαν ότι χάλασαν τα κομπιουτεράκια, ή ότι τους πρόδωσαν οι δημοσκόποι που έκαναν τα exit polls.
Ο δε ανέμελος την έβγαλε όλο το βράδυ με κομπρέσες, κονιάκ, και ενέσεις βαλεριάνας…
Η αντιπολίτευση όμως ήταν τόσο κατακερματισμένη, που δεν συνιστούσε απειλή.
Χρειάζονταν πέντε τραπέζια με επτά καρέκλες το καθένα, μόνο για να συναντηθούν οι αρχηγοί των κομμάτων, και να αποφασίσουν ποιος θα μιλήσει πρώτος. Χώρια που ούτε όλοι μαζί δεν συγκέντρωναν ικανό ποσοστό για να αναλάβουν να στήσουν μια κυβέρνηση συνεργασίας.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεύτερος αναδείχθηκε ένας άλλος πρώην πρωθυπουργός της Αριστεράς, γνωστός ως «τσαρλατάνος», ο οποίος είχε επιστρέψει με νέο κόμμα, παλιές ιδεοληψίες, και την αυτοπεποίθηση ενός αδαούς ανθρώπου, που δεν έχει τίποτα να χάσει, πολλά να κερδίσει, και με άφθονο χρόνο για συνεντεύξεις, στις οποίες ξεδίπλωνε το όραμά του για μια Γρεκία ελεύθερη μεν, με κλειστές τράπεζες και συσσίτια δε…
Στο κόμμα του ανέμελου επικρατούσε πανικός.
«Αν δεν κάνουμε κυβέρνηση, μπορεί να κυβερνήσει ξανά ο αριστερός, ημιμαθής, ιδεοληπτικός, τσαρλατάνος!» έλεγαν τα στελέχη με ύφος ανθρώπων που μόλις δέχτηκαν προειδοποίηση στο 112 για… μετεωρίτη.
Υπό την πίεσή τους λοιπόν, ο ανέμελος, υπό την επήρεια ισχυρών αντικαταθλιπτικών, παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος, και το ίδιο βράδυ έφυγε με αεροσκάφος φίλου (κρατικοδίαιτου) επιχειρηματία σε εξοχικό του στην… Τοσκάνη.
Χρησιμοποίησε μάλιστα και ψευδώνυμο, αλλά φήμες που διέρρευσαν στο διαδίκτυο το έκαναν γνωστό: Προκόπης Σκορδοπίπογλου!
Νέος φέρελπις αρχηγός ανέλαβε το κόμμα, και αμέσως σχηματίστηκε συγκυβέρνηση, με το κόμμα του ψηλού, που είχε βγει τρίτο..
Οι πολίτες πίστεψαν ότι θα επικρατούσε επιτέλους ηρεμία.
Τότε είναι όμως, που άρχισαν τα όργανα.
Οι εισαγγελείς, Έλληνες και Ευρωπαίοι, που ξαφνικά έμοιαζαν να έχουν ανακαλύψει τόσο τον ρόλο τους όσο την ύπαρξη ογκωδών φακέλων, και καταγγελιών στα γραφεία τους, ανασήκωσαν τα μανίκια, κι άρχισαν να ασκούν διώξεις.
Πρώην υπουργοί, χωρίς ασυλία πλέον, κλήθηκαν να δώσουν εξηγήσεις για διάφορες υποθέσεις.
Ένας μάλιστα πρώην υπουργός, επίσης γόνος επιφανούς οικογένειας, που κάποτε προορίζονταν ως η διάδοχη κατάσταση στην πρωθυπουργία, βρέθηκε αντιμέτωπος με ποινική κακουργηματική δίωξη για τον άδικο θάνατο πολλών νέων ανθρώπων σε τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα, για το οποίο όχι μόνο ήταν υπεύθυνος με τις παραλείψεις και τα ρουσφέτια του, αλλά είχε προειδοποιηθεί κιόλας, επανειλημμένως, αλλά απλά πετούσε… χαρταετό.
Η σκηνή της προσαγωγής του στον ανακριτή, με χειροπέδες, έγινε viral στο διαδίκτυο.
Άλλοι πρώην υπουργοί άρχισαν να ανακαλύπτουν ξαφνικά ότι οι δικηγόροι είναι πολύ ακριβοί.
Και τέλος έφτασε η σειρά του ίδιου του ανέμελου, ο οποίος ήταν εξαφανισμένος, με τους γνώστες να λένε ότι ναι μεν απολαμβάνει την πισίνα του στην Τοσκάνη, αλλά τρέμει σαν το ψάρι, ψάχνοντας με ομάδες πανάκριβων ξένων δικηγόρων να βρει τρύπα στο σύστημα, προκειμένου να μην εκδοθεί, αν τυχόν του ασκηθούν διώξεις…
Τελικά όμως, και αυτός διώχθηκε, όχι για μίζες, αλλά για το μεγάλο σκάνδαλο των υποκλοπών. Τότε που καθημερινά λάμβανε αναφορές για το τι λέει ο ένας και τι ο άλλος πολιτικός του αντίπαλος, και όχι μόνο… μέχρι και υπουργούς του παρακολουθούσε, μέχρι και στρατηγούς! Χώρια τον ψηλό, για τον οποίον ήξερε μέχρι και τι γεύση πίτσα παραγγέλνει…
Όταν λοιπόν έμαθε ότι τον ψάχνει η Ιντερπόλ, έμεινε αποσβολωμένος.
Χρειάστηκε διπλή δόση ενέσιμης βαλεριάνας για να συνέλθει…
«Μα είναι δυνατόν;» φέρεται να είπε. «Νόμιζα ότι αυτά ανήκουν στο παρελθόν!».
«Πράγματι», του απάντησε ένας παλιός γλείφτ… συνεργάτης του, «δυστυχώς όμως, τώρα ανήκεις κι εσύ στο παρελθόν».
Οι δίκες έγιναν τάχιστα, οι καταδίκες εκδόθηκαν άμεσα, και οι πάλαι ποτέ ισχυροί γόνοι και μη οδηγήθηκαν σιδηροδέσμιοι στις φυλακές.
Τον ανέμελο όμως τον ψάχνουν ακόμη, με φήμες κακοπροαίρετων να λένε ότι λιάζεται κάπου στη μακρινή Παραγουάη… αφού και εκεί διέθετε εξοχικό!
Κάποιοι πολίτες της Γρεκίας δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Άλλοι πάλι υποστήριζαν ότι η χώρα είχε μπει επιτέλους σε νέα εποχή.
Το μόνο βέβαιο ήταν ότι, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι αδέκαστες τηλεοπτικές πολιτικές εκπομπές, και τα «αντικειμενικά» πάνελ, χρειάζονταν καινούριους πρωταγωνιστές (και καινούργιους χρηματοδότες).
Και στη Γρεκία αυτό θεωρούνταν σχεδόν επανάσταση…
