Ο Κέινς, ο Χόμπσον και ο Μαρξ «εξηγούν» την σημερινή κρίση, σε μια ανάλυση του γνωστού οικονομολόγου Ρόμπερτ Σκιντέλσκι.
Θα πρέπει να στραφούμε στις λάθος ιδέες των οικονομολόγων ή στα συμφέροντα όσων κατέχουν την εξουσία για να εξηγήσουμε την «Μεγάλη Συρρίκνωση» του 2008-2009; Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς πίστευε ότι η Μεγάλη Ύφεση του 1929-1932 προκλήθηκε από τη λανθασμένη θεωρία για το πώς η οικονομία λειτούργησε στο μυαλό των πολιτικών – η θεραπεία για την οποία ήταν να τους εξοπλίσει με τη σωστή θεωρία. Αλλά αυτό αγνοεί ένα πράγμα: ότι οι επικρατούσες ιδέες είναι, τις περισσότερες φορές, το προϊόν των κυρίαρχων δομών εξουσίας. Γι’ αυτό τα οικονομικά θα πρέπει να συμπληρώνονται από την πολιτική οικονομία – τη μελέτη του πώς η εξουσία επηρεάζει την επιλογή των ιδεών και των πολιτικών και την κατανομή του εισοδήματος. Με λίγα λόγια, ο Κέινς μαζί με τον Τζον Χόμπσον και τον Καρλ Μαρξ.
Ο Κέινς εξήγησε πώς η αβεβαιότητα συντρίβει τις οικονομίες. Ο Χόμπσον εξήγησε πώς η άνιση κατανομή του εισοδήματος κάνει τις κρίσεις πιο πιθανές και την ανάκαμψη πιο δύσκολη. Ο Μαρξ εξήγησε πώς αυτή η ανισότητα είναι εγγενής στη δομή της εξουσίας του καπιταλιστικού συστήματος. Όλοι έχουν ρόλο στην εξήγηση της κρίσης και την κατάρρευση του 2008.
Ας εξετάσουμε πρώτα απ ‘όλα την υπόθεση της «κλειστής» οικονομίας – το τι συμβαίνει σε μια οικονομία χωρίς εξωτερικό εμπόριο.
Η κλειστή οικονομία
Το ηχηρό μήνυμα της Γενικής Θεωρίας του Κέινς είναι ότι οι επενδύσεις είναι το απείθαρχο στοιχείο σε μια αποκεντρωμένη οικονομία της αγοράς, λόγω της ύπαρξης αμείωτης αβεβαιότητας. Για κάποιους λόγους, οι επιχειρηματίες χάνουν την εμπιστοσύνη στο μέλλον και σταματούν να επενδύουν με τον ίδιο ρυθμό όπως και πριν. Έτσι αρχίζουν οι συρρικνώσεις και οι υφέσεις.
Στη θεωρία του Κέινς δεν υπάρχει αυτόματος μηχανισμός ανάκαμψης, έτσι ώστε, σε περίπτωση απουσίας ενός εξωτερικού ερεθίσματος, μία οικονομία που έχει καταρρεύσει να μπορεί να κολλήσει σε μια κατάσταση «ισορροπίας υποαπασχόλησης». Η παρούσα κρίση παρουσιάζει την αλήθεια και στα δύο μέρη αυτής της ανάλυσης: υπήρξε μια κατάρρευση με «ζωικά πνεύματα» το 2007-2008 και έκτοτε ο ανεπτυγμένος κόσμος βρίσκεται σε ημι-ύφεση.
Ο Χόμπσον, σχεδόν σύγχρονος του Κέινς, ισχυρίστηκε ότι λόγω της άνισης κατανομής του πλούτου και του εισοδήματος, μεγάλο μέρος του εθνικού εισοδήματος αποταμιεύεται, ενώ καταναλώνεται πολύ λίγο. Αυτό οδηγεί σε περισσότερες επενδύσεις που παράγουν περισσότερα αγαθά από ό,τι μπορεί να αγοράσει η υπόλοιπη κοινότητα σε τιμές επικερδείς για τους παραγωγούς. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν περιοδικές κρίσεις
