Του Χρήστου Μπολώση
Αυτόν τον καιρό, και χωρίς φωτιά βέβαια δεν υπάρχει καπνός, διαβάζουμε για διάφορα «στραβοπατήματα» αστυνομικών και μερικοί -αφορμή γυρεύουν- βρίσκουν ευκαιρία να ρίξουν το φαρμάκι τους.
Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος.
Στη «δημοκρατία» διαβάζω όσα είπε παραμονές της δίκης για τον δολοφονηθέντα γιο της αστυνομικό Γιώργο Λυγγερίδη η μητέρα του: «Η δική μου η ανησυχία ήταν πάντα μεγάλη. Τον παρακαλούσα να με πάρει τηλέφωνο μετά την υπηρεσία για να μου πει ότι είναι όλα καλά».
Και κατέληγε: «…από δω και πέρα περιμένουμε τους εισαγγελείς και τους δικαστές να πράξουν αυτά που έχουν ορκιστεί και ο Θεός να τους φωτίσει να δικάσουν δίκαια».
Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς.
Το ότι φεύγει ο γιος για το μεροκάματο (και σιγά το μεροκάματο…) και τον περιμένει με αγωνία να γυρίσει ζωντανός λες και πάει στο μέτωπο;
Και μήπως στο μέτωπο δεν πάνε κάθε μέρα οι αστυνομικοί;
Να επισημάνουμε όμως και την επιθυμία της χαροκαμένης μάνας για δίκαιη δίκη. Λες και κάτι τη βασανίζει. Λες και κάτι ψυλλιάζεται.
Συμμεριζόμαστε την αγωνία της, διότι πολλά έχουμε δει στις μέρες μας και πιστεύουμε ότι η ελληνική Δικαιοσύνη θα σταθεί ακόμα μια φορά στο ύψος της.
