Οι γυρολόγοι (ιδεολόγοι) της πολιτικής…

Του Strange Attractor

Ένα από τα «κουφά» της πρόσφατης πολιτικής μας σκηνής είναι και οι μεταγραφές πολιτικών από κόμμα σε κόμμα.

Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα με τίτλο «Αλλαγή Κόμματος Άνευ Τύψεων», η χώρα μας θα διεκδικούσε χρυσό μετάλλιο σε κάθε διοργάνωση.

Εδώ δεν αλλάζουν μόνο οι κυβερνήσεις,  αλλάζουν και οι πολιτικοί, συχνά με ταχύτητα που θα ζήλευε ακόμη και οδηγός της Φόρμουλα 1.

Για παράδειγμα, η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει στους κόλπους της όχι μόνο παλιούς (προβεβλημένους) Πασόκους, που έφαγαν τα νιάτα τους να παλεύουν για τον σοσιαλισμό, και να πλακώνονται με τις μπατανόβουρτσες με τους νεοδημοκράτες, αλλά και παλιούς… κομμουνιστές!

Όπως π.χ. εκείνον τον υπουργό, που εκτός από υπουργεία, αλλάζει και πολιτική ιδεολογία κατά το δοκούν, μιας και χρημάτισε Γ.Γ. της ΚΝΕ στα νιάτα του!

Όχι ένα απλό μέλος της, που ως άμυαλος έφηβος παρασύρθηκε από τη φλόγα για επανάσταση, αλλά μετά είδε το φως, αλλά Γενικός Γραμματέας παρακαλώ… ένα – δυο κλικ, πριν από την ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ!

Θυμόσαστε τη Ραχήλ; Την πασιονάρια της Ελλάδας, που πριν καταλήξει να παίζει στο ΣΑΡΒΑΙΒΟΡ μαζί με άλλους μαϊντανούς, πέρασε (ως βουλευτίνα) τόσο από τη «ριζοσπαστική» αριστερά του Σύριζα, όσο και από τους «ακροδεξιούς» ΑνΕλ;

Τι να λέμε;

Ορισμένοι άλλοι πολιτικάντηδες ξεκινούν ως φλογεροί υπερασπιστές της Δεξιάς, συνεχίζουν ως κεντρώοι μεταρρυθμιστές, περνούν μια περίοδο προοδευτικής ευαισθησίας, και καταλήγουν ξανά στη συντηρητική παράταξη, χωρίς να έχουν αλλάξει ούτε μια παράγραφο από τις παλιές τους ομιλίες.

Το μόνο που αλλάζει είναι το κομματικό λογότυπο πίσω από το βήμα από το οποίο αμολάνε τις φανφάρες τους.

Ο μέσος ψηφοφόρος, που δεν είναι εξίσου επιτήδειος, που διατηρεί μια αγνότητα,  παρακολουθεί έκπληκτος. «Μα δεν έλεγε τα ακριβώς αντίθετα πριν πέντε χρόνια;» αναρωτιέται.

Και τότε εμφανίζεται ο πολιτικός με ύφος καθηγητή φιλοσοφίας για να εξηγήσει ότι δεν πρόκειται για κωλοτούμπα, αλλά για «πολιτική ωρίμανση», για «νέα σύνθεση ιδεών», για «υπέρβαση διαχωριστικών γραμμών» ή, στην πιο ειλικρινή εκδοχή, «εκεί βρήκα καλύτερες πιθανότητες εκλογής, και άρα καρέκλας».

Το παράδοξο είναι ότι πολλοί από αυτούς όχι μόνο δεν τιμωρούνται εκλογικά, αλλά επανεκλέγονται με άνεση. Φαίνεται πως στην ελληνική πολιτική αγορά η ιδεολογική συνέπεια θεωρείται συχνά προαιρετικός εξοπλισμός, όπως ο εφεδρικός τροχός στα καινούργια αυτοκίνητα.

Κι αν μιλάμε για αποστασίες, μετακινήσεις και πολιτικές μεταμορφώσεις, η ιστορία συνήθως επιστρέφει στο καλοκαίρι του 1965, και στα γεγονότα που έμειναν γνωστά ως «Αποστασία».

Στο επίκεντρο βρέθηκε ο μπαμπάς Μητσοτάκης, τότε σημαίνον στέλεχος της παράταξης του Κέντρου, και στενός συνεργάτης (δεξί χέρι) του Γ. Παπανδρέου, ή αλλιώς του «γέρου της δημοκρατίας», που μαζί πολεμούσαν την «κακή» δεξιά που κρατούσε τη χώρα γονατισμένη… μέχρι που ο πρώτος «πούλησε» τον δεύτερο, and the rest is history, που λένε και οι Πορτογάλοι.

Για τους πολιτικούς του αντιπάλους, και για πολλούς οπαδούς του Κέντρου, ο Μητσοτάκης ταυτίστηκε με την αποστασία, και απέκτησε το προσωνύμιο «Εφιάλτης», ένας χαρακτηρισμός που τον ακολουθούσε για δεκαετίες.

Οι υποστηρικτές του, αντίθετα, υποστήριζαν ότι οι επιλογές του υπαγορεύονταν από τις πολιτικές συνθήκες της εποχής, και όχι από προσωπικό καιροσκοπισμό… χα χα χα.

Είναι οι ίδιοι ιδεολόγοι βέβαια, που σήμερα στηρίζουν τη ΝΔ του Κυριάκου, αλλά επί ΝΔ του Σαμαρά είχαν σπεύσει να ενταχθούν στις τάξεις των ΑνΕλ, και λίγο μετά στο Ποτάμι!

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, το αρχέτυπο της πολιτικής κωλοτούμπας, που ξεκίνησε από τον χώρο του Κέντρου, κατέληξε αργότερα να γίνει… ηγετική φυσιογνωμία της ελληνικής Δεξιάς, και μάλιστα πρωθυπουργός με τη Νέα Δημοκρατία του «Εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή!

Τον οποίο στόλιζε κανονικά, όταν μετά τη χούντα ίδρυσε δικό του κόμμα (Φιλελεύθεροι), το οποίο όμως πάτωσε, και έτσι, ποιος ξέρει πώς και γιατί, μετά τις εκλογές του 1977 ο Εθνάρχης τον πήρε κοντά του, κάνοντάς τον μάλιστα και υπουργό Συντονισμού!

Σήμερα, αρκετοί υποστηρικτές των παιδιών του, της Ντόρας (που και αυτή ίδρυσε κόμμα πολεμώντας τη ΝΔ του Σαμαρά) και του Κυριάκου, σημερινού πρωθυπουργού, τον παρουσιάζουν ως μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της σύγχρονης Ελλάδας(!) και «ψυχή» της παράταξής τους.

Οι επικριτές του, βέβαια, εξακολουθούν να θυμούνται το 1965 με πολύ διαφορετικό τρόπο, κι όταν ακούνε Μητσοτάκης φτύνουν τον κόρφο τους…

Αλλά το φαινόμενο δεν αφορά μόνο ένα πρόσωπο, ούτε μία εποχή.

Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, η πολιτική σκηνή έχει γνωρίσει δεκάδες περιπτώσεις βουλευτών που εγκατέλειψαν κόμματα, ίδρυσαν νέα, προσχώρησαν σε αντίπαλα, ή επέστρεψαν στους αρχικούς τους χώρους σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.

Δείτε τι συμβαίνει σήμερα με τον Σύριζα, που έχει γίνει χίλια κομμάτια, με συνολικό δημοσκοπικό ποσοστό όσο αυτό που θα έπαιρνα κι εγώ αν έκανα κόμμα…

Ίσως γι’ αυτό θα έπρεπε να καθιερωθεί ένα νέο είδος πολιτικού βιογραφικού.

Αντί για το συνηθισμένο «διετέλεσε βουλευτής και υπουργός», να αναγράφεται: «Ξεκίνησε από εδώ, πέρασε από εκεί, έκανε μια στάση παραπέρα, και τελικά κατέληξε αλλού». Κάτι σαν χάρτης δρομολογίων του ΟΑΣΘ…

Στο τέλος, ο πολίτης μένει με την απορία: είναι οι ιδεολογίες που αλλάζουν, ή οι πολιτικοί που αλλάζουν ιδεολογίες ανάλογα με το πού φυσά ο άνεμος; Η απάντηση διαφέρει ανάλογα με το ποιον ρωτάς. Εκείνο που παραμένει σταθερό είναι ότι στην Ελλάδα οι κομματικές μετακινήσεις αντιμετωπίζονται συχνά όχι ως εξαίρεση, αλλά ως μέρος της πολιτικής παράδοσης.

Να μην ξεχνάμε πως οι πλέον διάσημοι και πετυχημένοι τηλεοπτικοί μας δημοσιογράφοι, και προβεβλημένοι αρθρογράφοι, οι κήνσορες δηλαδή, οι ακριβοπληρωμένοι opinion makers, που σήμερα λιβανίζουν τη ΝΔ του Κυριάκου (και του Πέτσα), ξεκίνησαν από τον… Ρήγα Φεραίο, το ΕΚΚΕ, και κλασικά την ΚΝΕ!

Και έτσι ο γυρολόγος της πολιτικής συνεχίζει το όμορφο ταξίδι του. Με μια βαλίτσα γεμάτη αρχές, τις οποίες ανοίγει ή κλείνει ανάλογα με την εκλογική περιφέρεια, το κοινό και -κυρίως- τις πιθανότητες να βρεθεί ξανά στα έδρανα της Βουλής.

Γιατί στην πολιτική, όπως φαίνεται, κάποιοι αλλάζουν κόμμα όπως πουκάμισο. Και το εντυπωσιακό δεν είναι ότι το κάνουν, τόσοι είναι… είναι ότι συχνά το κοινό τους χειροκροτεί κιόλας… με πάθος!

Βρίσκουν δηλαδή και παίζουν… με αριστερό ή δεξιό πρόσημο, ανάλογα με τις συγκυρίες, και με επίκεντρο την προσφορά για την προκοπή του τόπου!

ΥΓ- Όταν ο κομμουνιστής Μίκης Θεοδωράκης είχε γίνει υπουργός του μπαμπά Μητσοτάκη, με πάρα πολλούς να απορούν πώς και γιατί, είχε πει το σοφό «εγώ δεν άλλαξα ποτέ ιδεολογία, τα κόμματα αλλάζουν, και έρχονται στη δική μου», ή κάπως έτσι…