Ποιος θα μας προστατέψει;

Το ατόπημα της Προέδρου της Δημοκρατίας εις βάρος του μητροπολίτη Ιωαννίνων – Αλλο η κυρα-Φροσύνη και άλλο η κυρά Αφροσύνη

Του Μανώλη  Κοττάκη

Μόλις άνοιξα το κινητό μου χθες το πρωί, αίφνης «προσγειώθηκε» στην οθόνη του ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον μήνυμα. Αποστολέας του ένας πρέσβης μας, ο οποίος υπηρετεί κάπου στον κόσμο. Χρησιμοποιώ το ρήμα «προσγειώθηκε», γιατί με τα μηνύματα φίλων που έρχονται από το εξωτερικό φτιάχνω εικόνες με το μυαλό μου. Φαντάζομαι τις λέξεις να «απογειώνονται» από τη Νέα Υόρκη, να πετούν πάνω από τον Ατλαντικό, να διατρέχουν την Ευρώπη και μέσω Βαλκανίων να «προσγειώνονται» στη συσκευή μου. Η φαντασία «νοστιμεύει» την πεζή καθημερινότητα. Οι λέξεις και οι σκέψεις του πρέσβη που «υποδέχθηκα» ήταν οι εξής:

«To 1910, ο γέρος αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ συναντήθηκε με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Θεόδωρο Ρούσβελτ στο ανάκτορο του Χόφμπουργκ στη Βιέννη. Όταν ο πρώην πρόεδρος και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης ζήτησε από τον αυτοκράτορα να του εξηγήσει ποια ήταν ακριβώς η δουλειά του -υπονοώντας, υποψιάζομαι, ότι τα εκλεγμένα Κοινοβούλια και οι κυβερνήσεις έκαναν τον ρόλο του αυτοκράτορα έναν περιττό αναχρονισμό-, ο αυτοκράτορας απλά απάντησε: “O ρόλος μου είναι να προστατεύω τον λαό μου από τους πολιτικούς του”. Αλήθεια, ποιος προστατεύει τους ψηφοφόρους από τους πολιτικούς σήμερα;».

Θα ήθελα να απαντήσω στον κορυφαίο διπλωμάτη μας, ο οποίος γνώρισε πολλούς Έλληνες πολιτικούς αλλά και ξένους ηγέτες στην πολυκύμαντη σταδιοδρομία του, ότι τον ρόλο αυτόν στην Ελλάδα τον έχει ο/η Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και ότι τον επιτελεί άριστα. Καθώς, στο παρελθόν, οι Πρόεδροι που είχαμε πράγματι προστάτεψαν πολλές φορές τον λαό από τους πολιτικούς μας με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο – παρασκηνιακώς. Τους καλούσαν στο Προεδρικό Μέγαρο και τους ορμήνευαν όταν έβλεπαν ότι κάτι δεν πάει καλά. Διέθεταν το κύρος για να το κάνουν.

Πρώτος και καλύτερος ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Έπονται τα πολιτικά του τέκνα Κωστής Στεφανόπουλος και Προκόπης Παυλόπουλος, υπουργός Προεδρίας του ο πρώτος, νομικός του σύμβουλος ο δεύτερος. Είναι, εν πολλοίς, άγνωστα όλα όσα έχουν κάνει για τον τόπο ως Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Ο Παυλόπουλος απέτρεψε την ύστατη ώρα τη χρεοκοπία της χώρας, όταν δυνάμεις εμμονικές επιχείρησαν, χαράματα Αυγούστου του 2015, να ακυρώσουν με διαδικαστικά τερτίπια την απόφαση του Κοινοβουλίου για το τρίτο Μνημόνιο και τη συνέχεια της χρηματοδότησης της καθημαγμένης χώρας. Και ο Κάρολος Παπούλιας, με το δικό του ταμπεραμέντο, επίσης παρενέβαινε διακριτικά όποτε χρειαζόταν.

Η μοίρα το έφερε να τους έχω κουβεντιάσει και τους τρεις από κοντά (τον Στεφανόπουλο μετά την αφυπηρέτησή του στο γραφείο της Βαλαωρίτου, μαζί με τους πιστούς γραμματείς και φύλακες Δρόσου – Ορλώφ), και, όσο να ‘ναι, όλο και κάτι ξέρω. Μπαρουτοκαπνισμένοι και οι τρεις μέσα στο Κοινοβούλιο, γνώριζαν πώς να μιλήσουν στους πολιτικούς. Πώς να τους «επαναφέρουν».

Όπως εξελίσσονται πλέον τα πράγματα, όμως, το αληθές ερώτημα δεν είναι ποιος θα μας προστατέψει από τους πολιτικούς. Σε αυτό, αν υπήρχε απάντηση, θα είχε ήδη δοθεί. Και δεν θα ακούγαμε τον υπουργό Ναυτιλίας Χρήστο Στυλιανίδη να ανακοινώνει με πάσα επισημότητα από το βήμα του Κοινοβουλίου μας ότι η μισή Κύπρος είναι τουρκική. Δήλωση που είχε στόχο να δείξει ότι «αφού οι Κύπριοι, που υπέστησαν εισβολή, δεν σηκώνουν κεφάλι και συμβιβάζονται με τη μοίρα τους, τότε γιατί να σηκώσουν οι  Ελλαδίτες;».

Αν υπήρχε απάντηση, δεν θα πληροφορούμασταν ότι το όνειρο του αρχηγού ενός ελληνικού πολιτικού κόμματος, όπως ο κύριος Κασσελάκης, είναι να μετατρέψει την αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου (τον τρίτο κατά σειρά σε πολιτειακή τάξη θεσμό) σε franchise του Δημοκρατικού Κόμματος του Μπάιντεν στην πατρίδα μας. Λες και τα κόμματα είναι αλυσίδες μπέργκερ.  Κάποιος θα του είχε τραβήξει εγκαίρως το αυτί και δεν θα έδειχνε τόσο «δούλος» στις δημόσιες εμφανίσεις του. Το αληθές ερώτημα, λοιπόν, είναι ποιος θα μας προστατέψει και από τους ρυθμιστές του πολιτεύματος. Από τους Έλληνες «αυτοκράτορες»  και τις Ελληνίδες «αυτοκράτειρες».

Εξηγούμαι: Μόλις είχα ολοκληρώσει την ανάγνωση του μηνύματος του πρέσβη, ήχησε το τηλέφωνο. Ανταπόκριση από Ιωάννινα! Από την εύανδρο Ήπειρο, που γράφει και ο φίλος μου ο Γιώργος στα «Νέα», ρισκάροντας να του κάνουν μάθημα πολιτικής ορθότητας.

Χθες, τα Ιωάννινα γιόρταζαν την επέτειο της απελευθέρωσής τους. Ακριβέστερα, τη μάχη του Μπιζανίου. Ήταν η σημαντικότερη μάχη μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο ηπειρωτικό μέτωπο κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου (1912-1913), και στο τέλος αυτής οι ηττημένες  οθωμανικές δυνάμεις παραδόθηκαν στον επικεφαλής του Στρατού, διάδοχο Κωνσταντίνο. Στις χθεσινές επετειακές εκδηλώσεις προσεκλήθη και αυτονοήτως παρέστη η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Θα περίμενε κανείς ότι η Πρόεδρος θα αντιλαμβανόταν πού πήγαινε. Και ποια ιστορική φόρτιση συνοδεύει τη συγκεκριμένη επέτειο, αλλά και το τυπικό της. Φευ! Το μυαλό της Προέδρου είχε μείνει στο εξαιρετικό μπαρ Βy the glass της Φιλελλήνων, όπου γιόρτασε μαζί με τον Αλέξη Πατέλη και τον Άκη Σκέρτσο τα επινίκια για την ψήφιση του γάμου των ομοφύλων. Πού καιρός για Ιστορία;

Ποιο είναι το νέο κατόρθωμα της Προέδρου; «Έστησε» επί μισή ώρα τον μητροπολίτη Μάξιμο, τους πολιτικούς αρχηγούς και τις τοπικές Αρχές, που είχαν εξέλθει του ναού για να την υποδεχθούν με το βυζαντινό τυπικό και να την οδηγήσουν στον ναό για την τέλεση της δοξολογίας. Δικαιολογίες για την αργοπορία δεν υπάρχουν. Οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας ακολουθούν αυστηρά το πρωτόκολλο και τηρούν τους χρόνους. Είναι ζήτημα ουσίας και σεβασμού προς τις Αρχές, όχι τυπολατρία.

Το θέαμα του τοπικού ιεράρχη Μαξίμου να περιμένει με την ποιμαντορική ράβδο στο χέρι και τη μίτρα στο κεφάλι την αρχηγό του κράτους να φανεί για να της αποδώσει τις τιμές που απέδιδε στο Βυζάντιο ο Πατριάρχης στον αυτοκράτορα στην Αγία Σοφία ήταν απογοητευτικό. Η Πρόεδρος δεν σέβεται τίποτε. Και, πάντως, όπως απέδειξε και στο παρελθόν σε ανάλογη περίπτωση με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, δεν σέβεται ούτε την Εκκλησία ούτε την Ορθοδοξία.

Θα ανέμενε κανείς ότι η συναναστροφή της με τον άψογο πρόεδρο του Κοινοβουλίου Κωνσταντίνο Τασούλα θα την είχε βοηθήσει να μυηθεί κάπως στους κώδικες του Ελληνισμού, αλλά σιγά… Δεν το έχει.

Ευτυχώς, ο καιρός πλησιάζει. Και για τις ευρωεκλογές (όπου η κυβέρνηση θα «λουστεί», εκτός από τα δικά της λάθη, και τα λάθη της Προέδρου), αλλά και για την επανεκλογή της. Εάν, παρ’ ελπίδα, η κυβέρνηση θελήσει να στηρίξει εκ νέου την υποψηφιότητά της, τότε ο αριθμός «52», που κατεγράφη στους κόλπους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. στην ψηφοφορία για τον γάμο, θα μοιάζει πολιτικό πταίσμα μπροστά σε αυτό που θα συμβεί τη δήλη ημέρα.

Η υποψηφιότητά της δεν περνά στο εξής από τους -απελευθερωμένους πλέον- βουλευτές της Ν.Δ. Θα συναντήσει ισχυρότατες αντιστάσεις. Άλλο η κυρα-Φροσύνη και άλλο η κυρά Αφροσύνη…

  1. Η δουλοπρεπεια σε όλο το μεγαλείο της. Επειδή αυτοί προσκυνησαν, νομίζουν ότι προσκυνησαν και οι ελληνες(όσοι αισθάνονται βέβαια έτσι).

  2. Τον κ Κοττάκη τον παρακολουθώ. Θα περιγράψω κάτι που έζησα το 2015 μόνο και μόνο για να το διαβάσει μαζί και οι αναγνώστες σας και θα πω που καταλήγω.
    Τη χρονιά εκείνη Ανοιξη ηταν αν θυμάμαι καλά είχε έλθει στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Πλακα η θαυματουργή Εικόνα της Παναγιας της Ιεροσολυμίτισσας συνοδευόμενη από Αγιοταφίτες μοναχούς. Πολύς κόσμος προσήλθε στο μεγάλο αυτό προσκύνημα μεταξύ αυτών και εγώ. Ήδη στις Βρυξέλλες συντελουντο τα γνωστά, πρώτα με το Βαρουφακη και μετά με τον Τσιπρα και τον Σοιμπλε που μας πριμοδοτούσε κιόλας για να φύγουμε από την ΕΕ, κοινώς μας πετούσε έξω στη πείνα και την ανασφάλεια…
    Την ημέρα που είχε προγραμματιστεί να αποχωρησει η Εικόνα για τα Ιεροσόλυμα οι Αγιοταφίτες διαπίστωσαν με τρόμο ότι είχε βαρύνει τόσο πολύ που δεν μπορούσαν να την μετακινήσουν ούτε χιλιοστό! Θορυβημένοι σφράγισαν την εκκλησία και φώναξαν Αγιορείτες μοναχούς για βοήθεια. Αγρυπνίες, παρακλήσεις, Λειτουργίες, προσευχές και η Εικόνα παρέμενε ακούνητη, βαριά σαν χίλια κανόνια όπως ελέχθη. Όταν επιτέλους τελείωσαν οι διαπραγματεύσεις και η Ελλάδα παρέμεινε εντός ΕΕ, η θαυματουργή Εικόνα απέκτησε το συνηθισμενο της βάρος, η καρδιά των μοναχών πήγε στη θέση της και άρον άρον αποχώρησαν! Λίγοι παροικούντες αντιλήφθηκαν ο,τι συνέβη και ένα μόνο μπλοκ το κατέγραψε και αμέσως το κατέβασε. Αψευδείς μάρτυρες οι μοναχοί.
    Τους άρχοντες των λαών και της πατρίδας μας ανάλογα με τη συμπεριφορά τους τους ακούει ο Θεός, η Παναγία μας που έχουμε εδώ και το Περιβόλι Της. Αν κάνουν κι ένα Σταυρό. Και έχω τη βεβαιότητα ότι ο Πρόεδρος κ Παυλόπουλος τον έκανε αυτό τον Σταυρό τότε αλλά και πολλοί Έλληνες που είχαν αντιληφθεί τι παιζόταν…. Οι έχοντες ώτα ακούειν, ακουέτωσαν.
    ΥΓ Πολύ αργότερα μάθαμε ποιος ετριξε τα δόντια τότε στη Γερμανία εκ στόματος Ομπάμα.

  3. Εντάξει, συμφωνούμε πως η σημερινή ΠτΔ έχει επιλεχθεί με βασικό προσόν πως έψαχναν ένα πρόσωπο που δίπλα του να φαίνεται ο πρωθυπουργός ως πολιτικό μέγεθος.

    Και από ότι φαίνεται δεν χρειάστηκε να ψάξουν πολύ, βρέθηκε στον ευρύτερο κύκλο της “οικογένειας”.

    Ομως αυτή η αναφορά στον Πρόεδρο της Βουλής τι προσέφερε?

    Άψογος αυτός ο οποίος διπλωσε την χώρα σε μια κόλλα χαρτί και την άφησε στα χέρια ενός Αμερικανού γερουσιαστή μόνο και μόνο για δείξει την προθυμία του?

    Άψογος αυτός ο οποίος δέχθηκε να τον “απαλλάξει” από τα καθήκοντά του ο πρωθυπουργός κηρύσσοντας (ο πρωθυπουργός ,όχι ο πρόεδρος) το τέλος της κοινοβουλευτικής συνεδρίασης για μικρόπολιτικές σκοπιμότητες?

    Άψογος αυτός ο οποίος επανειλημμένως έχει αποδειχθεί κομματικός προεδρεύων, ως μη ώφειλε?

    Και εν τέλει μήπως η ΠτΔ προσπαθεί να μιμηθεί τον ΠτΒ καθώς και αυτή έχει φανεί πρόθυμη μπροστά στον πρέσβη Παιατ αλλά στον πρωθυπουργό.

  4. Μνήμες-Να θυμάμαι -Δεν ξεχνώ- Να μην ξεχνώ.
    Στις 22 Ιανουαρίου 2020 διεξήχθη η πρώτη έμμεση ψηφοφορία για την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Εξελέγη η Κατερίνα Σακελλαροπούλου με 261 ψήφους.
    Την Τετάρτη 15 Ιανουαρίου ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την υποστήριξη της υποψηφιότητας της προέδρου του ΣτΕ Κατερίνας Σακελλαροπούλου.
    Την επόμενη μέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ υποστήριξαν την υποψηφιότητά της.
    Το ΜέΡΑ25 ανακοίνωσε ότι δεν θα στηρίξει τη Σακελλαροπούλου.
    Αυτά το έτος 2020. Πόσο απέχει από το σήμερα έτος 2024?
    Ασφαλώς κάποιοι παίζουν με την νοημοσύνη μας, την σκέψη μας, την λογική μας.
    Το αποτέλεσμα το έδωσαν οι κάλπες δυο φορές.
    Το αποτέλεσμα το βιώνουμε καθημερινά, μια κοινωνία βαθιά τραυματισμένη, αποπροσανατολισμένη.
    Δεν της παρέχεται ουδεμία ένδειξη ότι κάτι μπορεί να προκύψει ώστε να απαλλαγεί, μια κοινωνία που έχει χάσει το βηματισμό της και κάθε ελπίδα να σταθεί τα πόδια της.
    Και ωραία κατοχυρώθηκε ο γάμος, όπως ψήφισαν όλα τα κόμματα ώστε να μην υπάρχουν δυσαρέσκειες από τους εντολοδόχους.
    Πιθανόν θεωρηθεί και ως μορφή κάθαρσης των κομμάτων.
    Επόμενο βήμα, πως, που βαραίνει η ζυγαριά?
    Η συντηρητική πτέρυγα παραμένει σιωπηλή, περιμένει υπομονετικά, ελπίζει ότι μυρίζει κάτι διαφορετικό,
    ουέ εάν προκύψει απογοήτευση.
    Όσοι πραγματικά νοιάζονται για το αύριο των παιδιών μας ας τρέξουν το χρόνο με άλλους ρυθμούς.
    Παρατεταμένη σήψη, εξαθλίωση στα μαζικά κοινωνικά στρώματα, ανέχεια, καθημερινή επιδρομή με ειδήσεις που προκαλούν θλίψη, τρομοκρατούν, σπέρνουν ανασφάλεια, αβεβαιότητα είναι αδύνατον να συγκρατήσουν υγιές το λαικό αίσθημα.
    Έχει περάσει ξεκάθαρα το μήνυμα ότι η κατηγορία των ανθρώπων που στηρίζει το σημερινό σύστημα εξουσίας, ουδεμία έχει επαφή με την πραγματική εικόνα του συνόλου που βιώνει ο λαός.
    Τα φαινόμενα βίας τρομοκρατούν, εκφράζουν παθητική ανοχή, όμως το πόσο μπορεί να υπάρχει διάρκεια σε αυτό παραμένει το άγνωστο για το σήμερα.
    Η παντοδυναμία, η αλαζονεία, η υπεροχή πάνω από όλα εγώ, πέρα από όρια ανοχής παραπέμπει σε συνθήκες
    εκτός ελέγχου.
    Ούτε η χώρα στέρεψε από ικανά ηγετικά στελέχη, ούτε και προκύπτει αδυναμία για το πως θα περάσουμε σε μετάβαση.
    Οι δυνάμεις που απαιτούνται για να μας προστατέψουν ούτε έπαψαν να υπάρχουν, ούτε και έχουν περάσει στην αδράνεια.
    Το περισσότερο πιθανόν που μας εμπνέει και ελπίδα παραμένει ο σύμμαχος χρόνος, μέχρι εκείνη την κατάλληλη χρονική στιγμή, που πολλά θα έχουν ολοκληρώσει την διαδρομή τους έτσι ώστε το ώριμο φρούτο να πέσει από το δένδρο.
    Και ασφαλώς καλά κρατεί για την ώρα ο χορός της παραπληροφόρησης.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Τελευταία άρθρα

Μπροστά στην απόλυτη τουρκική αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινδυνεύει να πνιγεί μέσα στο θαλάσσιο πάρκο στις Κυκλάδες, εντός των χωρικών υδάτων, που έχει κάθε...

Η κορυφή και το παγόβουνο της παρακμής

Η περίπτωση του Δημήτρη Παπανώτα, με αφορμή τον αποκλεισμό του από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, επαναφέρει -έστω εμμέσως- και...

Η Ελλάδα, η Τουρκία και η απειλή των drones

Η χρήση των τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Μπαϊρακτάρ στη Λιβύη, στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και, στα αρχικά του στάδια, στον πόλεμο...

Οι αληθινοί χριστιανοί και πατριώτες δεν κουνάν το δάχτυλο

Θα ήθελα πολύ να πάρω στα σοβαρά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ κύριο Κασσελάκη, αλλά λυπάμαι. Δεν δύναμαι. Εκεί που...