Του Strange Attractor
Στην ιστορικά ξακουστή Δημοκρατία της Γρεκίας, μια χώρα ευλογημένη με ήλιο, θάλασσα, και λογαριασμούς που προκαλούν ίλιγγο, κυβερνά εδώ και επτά χρόνια ο περίφημος «σμιλεμένος γόνος».
Όχι οποιοσδήποτε γόνος. Γόνος πολιτικής δυναστείας, από εκείνες που εμφανίζονται στην ιστορία της χώρας συχνότερα απ’ ό,τι εμφανίζεται ο… κομήτης του Χάλεϊ.
Ο εν λόγω γόνος είχε εκλεγεί υποσχόμενος ανάπτυξη, ευημερία, και μεταρρυθμίσεις, με τον προηγούμενο «αριστερό» σωτήρα τον οποίο διαδέχθηκε να έχει παραλίγο στείλει τη χώρα στα συσσίτια…
Τελικά όμως, ο φέρελπις γόνος το μόνο που κατάφερε είναι να φέρει πληθωρισμό, ακρίβεια, φτώχεια, και μεταρρυθμίσεις από τις οποίες ευημερούσαν κυρίως οι φίλοι του «κρατικοδίαιτοι» δήθεν επιχειρηματίες, και κυρίως ο ίδιος, που μάλλον σε μεσαιωνικό φεουδάρχη παραπέμπει το Πόθεν Έσχες του παρά σε μισθωτό πολιτικό.
Οι μελανιασμένοι πολίτες, που πίστεψαν τις φανφάρες του, παρακολουθούν το κόστος ζωής να ανεβαίνει ταχύτερα κι από πύραυλο του Μασκ.
Το ψωμί έγινε επένδυση.
Το γάλα χρηματιστηριακό προϊόν.
Τα ενοίκια στις συνοικίες της πρωτεύουσας και άλλων πόλεων έφτασαν στα ύψη, θυμίζοντας Μονακό, την ίδια ώρα που οι μισθοί έμειναν καθηλωμένοι… για να μη μιλήσουμε και για το κόστος της ενέργειας, ή των καυσίμων.
Μάλιστα, η χώρα κατέκτησε και την… τελευταία θέση στην Ευρώπη σε αγοραστική δύναμη και επίπεδο διαβίωσης. Τόσο καλά…
Ο γόνος όμως παρέμενε αισιόδοξος.
«Η οικονομία απογειώνεται», δήλωνε, «έχουμε σταθερότητα».
Οι πολίτες συμφωνούσαν ότι κάτι απογειώνεται. Απλώς δεν ήταν βέβαιοι ότι επρόκειτο για την οικονομία.
Την ίδια στιγμή, ένα περίεργο φαινόμενο παρατηρούνταν στην αγορά ακινήτων. Όπου υπήρχε οικόπεδο φιλέτο, εμφανιζόταν κάποιος φίλος του γόνου.
Όπου υπήρχε παραλία προς εκμετάλλευση, εμφανιζόταν κάποιος κουμπάρος του γόνου.
Όπου υπήρχε βουνό, δάσος, ή πεζοδρόμιο, κάποιος γνωστός του είχε ήδη αγοράσει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης…
Το ίδιο με κάθε δημόσια υποδομή, όπως αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομος, τηλεπικοινωνίες, κλπ.
Οι φίλοι του περιγράφονταν από τα αντικειμενικά και αδέκαστα ΜΜΕ ως «επιτυχημένοι επιχειρηματίες», μιας και τα περισσότερα ανήκαν σε αυτούς, ενώ τα υπόλοιπα επιδοτούνταν από τον γόνο (με κρατικό χρήμα πάντα).
Πράγματι, οι εν λόγω επιχειρηματίες είναι εντυπωσιακά επιτυχημένοι.
Κάθε φορά που η κυβέρνηση ψηφίζει έναν νόμο, οι περιουσίες τους αυξάνονται με ταχύτητα που θα ζήλευαν ακόμη και ο πιλότοι της Φόρμουλα 1…
Οι κακοπροαίρετοι ισχυρίζονται ότι ο γόνος νομοθετεί σαν μεσάζοντας συμφερόντων.
Οι υποστηρικτές του εξοργίζονται.
«Τι άδικη κατηγορία!», λένε… «Δεν είναι μεσάζοντας. Είναι απλά συντονιστής επενδύσεων προς όφελος της χώρας».
Όμως ο μεγαλύτερος θρίαμβος του γόνου δεν είναι η οικονομία, ούτε τα ακίνητα, που τα μαζεύει όπως άλλοι μαζεύουν γραμματόσημα..
Είναι η αντιπολίτευση!
Διότι ενώ η κυβέρνηση κυβερνάει, οι αντίπαλοί της ασχολούνται με το σπουδαιότερο εθνικό άθλημα μετά το ποδόσφαιρο: τις εσωτερικές διασπάσεις, και τις κομματικές ζυμώσεις.
Πρώην πανίσχυρα κόμματα διασπώντων σε δύο.
Τα δύο γίνονταν τέσσερα.
Τα τέσσερα γίνονταν οκτώ… κ.ο.κ.
Σε λίγο κάθε μέλος της αντιπολίτευσης είχε ιδρύσει δικό του πολιτικό φορέα, και αναζητούσε ψηφοφόρους ανάμεσα στους συγγενείς πρώτου βαθμού.
Σύμφωνα όμως με τους κακοπροαίρετους που λέγαμε, ο γόνος είχε συνεννοηθεί παρασκηνιακά με έναν άλλον παλιό πολιτικάντη. Έναν πρώην πρωθυπουργό, που αυτοπροσδιοριζόταν ως επαναστάτης των σαλονιών, και αριστερός των… δεξιώσεων.
Οι κολλητοί του, οι σύντροφοί του δηλαδή τον αποκαλούσαν «το γελαστό παιδί».
Ο λαός τον αποκαλούσε απλώς «ο Απατεώνας».
Ο Απατεώνας λοιπόν είχε ανακαλύψει τη μοναδική πολιτική ιδεολογία που συνδύαζε τα πάντα: επανάσταση στα λόγια, καριέρα στην πράξη, μεγαλειώδεις κυβιστήσεις στα πάντα όλα, και κυρίως ευελιξία στις συνεργασίες…
Οι φήμες λένε ότι οι δυο τους καταλάβαιναν πολύ καλά ο ένας τον άλλον… ανέκαθεν.
Ο πρώτος ήθελε να κυβερνά.
Ο δεύτερος ήθελε να παραμένει σχετικός, με το αζημίωτο.
Και η διαλυμένη αντιπολίτευση εξυπηρετεί άριστα και τους δύο.
Έτσι ο γόνος κοιμόταν ήσυχος.
Ή μάλλον σχεδόν ήσυχος…
Γιατί υπήρχε ένα πρόβλημα.
Ένας Ψηλός.
Κυριολεκτικά, και μεταφορικά.
Παλαιός πρωθυπουργός, μη γόνος, με φήμη ανθρώπου που δεν πλούτισε μυστηριωδώς, δεν απέκτησε στρατιά ολιγαρχών φίλων, και δεν χρειάζεται δώδεκα πανάκριβους Αμερικανούς συμβούλους επικοινωνίας για να ολοκληρώσει μια πρόταση, η για να γράψει χωρίς ορθογραφικά λάθη το όνομά του.
Ο Ψηλός περπατούσε στους δρόμους, και άκουγε τους πολίτες.
Και οι πολίτες, κουρασμένοι από τις ίδιες οικογένειες, τους ίδιους μηχανισμούς, και τις ίδιες δικαιολογίες, άρχισαν να τον κοιτούν με ενδιαφέρον.
Οι δημοσκόποι, παρά το ότι ήταν σε διατεταγμένη αποστολή εκ μέρους του γόνου, βλέποντας τις κανονικές δημοσκοπήσεις, που δεν βγαίνουν προς τα έξω, παρατήρησαν ένα περίεργο φαινόμενο. Ο γόνος πάθαινε κρίσεις πανικού, ενώ κάθε φορά που ακουγόταν ακόμη και το όνομά του ψηλού, στο πρωθυπουργικό μέγαρο οι βαστάζοι του επιστράτευαν φιάλες οξυγόνου, και μπόλικες βαλεριάνες για να τον συνεφέρουν.
Με κάθε άκουσμα περί ψηλού, στο πρωθυπουργικό γραφείο ανέβαινε η πίεση. Όχι μόνο η πολιτική, αλλά και η αρτηριακή!
Οι σύμβουλοι του γόνου άρχισαν να χάνουν τον ύπνο τους.
«Κι αν ιδρύσει κόμμα;» ρωτούσαν.
«Κι αν ενώσει δυσαρεστημένους ψηφοφόρους;»
«Κι αν ο κόσμος πάψει να πιστεύει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική;»
Οι πιο ψύχραιμοι τούς καθησύχαζαν.
«Μην ανησυχείτε. Θα βρούμε κάποια δημοσκόπηση να μας ηρεμήσει. Εξάλλου δεν κινδυνεύουμε, έχουμε τον Απατεώνα που θα μας στηρίξει».
Αλλά οι δημοσκοπήσεις που έφταναν στα χέρια τους, τους διέψευδαν.
Και έτσι ο γόνος άρχισε να χάνει τον ύπνο του, και όταν κατάφερνε να κοιμηθεί (συνήθως όρθιος) έβλεπε εφιάλτες.
Τι εφιάλτες; Εκτός από τον ψηλό, που τον κυνηγούσε ημίγυμνος, με ένα σπαθί μέσα στην έρημο, έβλεπε πολίτες που επιτέλους μπορούσαν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.
Έβλεπε ενοίκια, που δεν απαιτούσαν δάνειο.
Και έβλεπε αγορές με χαμογελαστούς πελάτες, χωρίς καρδιακά επεισόδια στο ταμείο.
Και, το χειρότερο απ’ όλα, έβλεπε πολιτικούς να κυβερνούν, που όμως δεν ανήκαν σε οικογενειακά… κληροδοτήματα, ούτε κυβερνούσαν με σκοπό να αυξήσουν τις περιουσίες τους.
Ήταν κάτι το τρομακτικό.
Διότι ολόκληρο το σύστημα που οικοδόμησε ο γόνος (παρέα με τον Απατεώνα), είχε στηριχθεί στην ιδέα ότι τίποτα δεν αλλάζει πραγματικά, και ότι εν πάση περιπτώσει γιατί να νομοθετείς αν δεν πέφτει η μίζα;
Ένα σικέ σύστημα, όπου οι ίδιοι άνθρωποι θα εναλλάσσονται στις ίδιες καρέκλες, με διαφορετική ιδεολογική ρητορική ο καθένας, και θα μιλούν για τις ίδιες μεταρρυθμίσεις, με επίκεντρο τον άνθρωπο, ενώ θα πλουτίζουν με τις ίδιες πολιτικές «συμπτώσεις», και με τον αδαή λαό να μην έχει καμιά εναλλακτική λύση.
Αν ο Ψηλός τελικά δικαιώσει τις προσδοκίες όσων τον βλέπουν ως τη μόνη πραγματική εναλλακτική λύση, και κάνει κόμμα, κανείς δεν το γνωρίζει.
Στην πολιτική, οι σωτήρες των αφισών συχνά αποδεικνύονται κοινοί θνητοί όταν έρθει η ώρα της διακυβέρνησης.
Αυτό όμως που γνωρίζει πλέον ο λαός της Γρεκίας είναι απλούστατο:
Όταν μια χώρα αρχίζει να πιστεύει ότι ένας ηγέτης θα κυβερνά αιώνια, το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο ηγέτης.
Είναι ότι η δημοκρατία έχει αρχίσει να μοιάζει με οικογενειακή επιχείρηση.
Και καμία οικογενειακή επιχείρηση δεν παραδίδει εύκολα τα κλειδιά…
Οπότε τι χρειάζεται; Έναν ψηλό… διαρρήκτη!
