Του Μανώλη Κοττάκη
Έπρεπε να βομβαρδιστούν με drones δύο τάνκερ του Γιώργου Προκοπίου και του Γιάννη Αλαφούζου που μετέφεραν «νόμιμο ρωσικό πετρέλαιο» από το Καζακστάν στην Ευρώπη μέσω του αγωγού της Μόσχας για να ξεσηκωθεί η φιλοκυβερνητική αρθρογραφία και να ζητεί να αλλάξει η Ελλάδα στάση απέναντι στην «αχάριστη» Ουκρανία.
Έπρεπε να βομβαρδιστεί το τάνκερ του κ. Αλαφούζου για να δούμε να γράφεται και να αναμεταδίδεται από τους διαύλους του ένα άρθρο που λέει (καθυστερημένα, αλλά σωστά) ότι, ενώ εμείς στηρίξαμε την Ουκρανία λόγω της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, εκείνη έχει δώσει ρεσιτάλ φιλοτουρκισμού στο παρασκήνιο και έφθασε στο σημείο να απαιτεί τα drones που θα συμπαράγουμε να μην έχουν ποτέ στόχο τη φίλη της την Τουρκία.
Έπρεπε να τεθεί σε διακινδύνευση η ακεραιότητα περιουσιών και ανθρώπων, ναυτικών μας, για να βάλει βέτο, από τις σπάνιες φορές, η ελληνική κυβέρνηση στην Κομισιόν κατά της επιβολής ρωσικών κυρώσεων – οι αγρότες μας στη βόρεια Ελλάδα που πωλούσαν κάποτε ροδάκινα στη Ρωσία και οι γουνέμποροι της Καστοριάς που καταστράφηκαν δεν αξιώθηκαν ποτέ τέτοιες δόξες.
Και βεβαίως έπρεπε να φθάσει το θέμα στο μη παρέκει για να ομολογήσουν δημοσίως ορισμένοι δίαυλοι που πωλούν αντιρωσισμό από το πρωί μέχρι το βράδυ εδώ και τέσσερα χρόνια ότι οι ιδιοκτήτες τους μεταφέρουν και πωλούν πετρέλαιο του Πούτιν «νομίμως». Ο αμερικανικός Τύπος έχει ισχυριστεί ότι το κάνουν και παρανόμως, αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό.
Το μέγα θέμα είναι ο γεωπολιτικός λαϊκισμός εις βάρος των εθνικών συμφερόντων και η ναυτιλία μας ευρύτερα. Διότι είτε νόμιμο ρωσικό πετρέλαιο διακινείς είτε παράνομο, τον Πούτιν και τη ρωσική οικονομία ενισχύεις.
Ιδού γιατί εμείς, όταν δεχόμασταν επιθέσεις αυτά τα τέσσερα δραματικά χρόνια για «φιλορωσισμό», τους λέγαμε ότι δεν είναι δυνατόν να καταγγέλλετε τον Πούτιν το πρωί από τα μικρόφωνά σας και το βράδυ να μεταφέρετε το πετρέλαιό του από τη Ρωσία, να το βαφτίζετε ελληνικό στα διεθνή ύδατα και μετά όλα καλά, πάμε να κάνουμε και καμιά μεταγραφή. Σχιζοειδές!
Έρχεται η ώρα που ο γεωπολιτικός λαϊκισμός καταρρίπτεται και που οι εκφραστές του δι-α-σύ-ρο-νται. Αυτή η ώρα ήρθε χθες.
Και για να μην εκτεθούν ορισμένοι με τα ίδια τους τα λόγια ανέγνωσαν χωρίς ντροπή κείμενα συναδέλφων που έλεγαν αυτά που δεν τολμούσαν να «υπογράψουν» οι ίδιοι. Η διαφορά μας μαζί τους είναι μια απλή έννοια που συνιστά τη λεπτή διαχωριστική γραμμή: Ονομάζεται «εθνικό συμφέρον».
Εμείς δεν λέμε ότι είναι λάθος να μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο από εμπόλεμες περιοχές οι εφοπλιστές μας ούτε να μεταφέρουν αμερικανικό για τον ανεφοδιασμό του στόλου των ΗΠΑ στον πόλεμο του Περσικού Κόλπου (όπως συνέβη το 1991) άλλοι εφοπλιστές μας. Σωστό είναι. Καλά κάνουν και ο κ. Προκοπίου και ο κ. Αλαφούζος και όποιος άλλος. Και οι λόγοι είναι δύο.
Ο πρώτος: Η ναυτιλία μας και ο πειρατικός τρόπος που καμιά φορά λειτουργεί έχει μεν ως στόχος το κέρδος, αλλά αποτελεί και ένα τεράστιο εθνικό πλεονέκτημα προς αξιοποίηση. Οι σωστοί εφοπλιστές μπορούν, αν έχουν μια έξυπνη πατριωτική κυβέρνηση σύμμαχό τους, να είναι έκαστος ο σκιώδης υπουργός Εξωτερικών της χώρας.
Με τόση δύναμη στην Κίνα όπου ναυπηγούν τα σκαριά τους, στη Μόσχα, στη Γερμανία (τερματικοί σταθμοί LNG), ακόμη και στον Βόρειο Πόλο που έχουν παρουσία, όπως ο Προκοπίου, στη μεταφορά του αμερικανικού LNG από τον Νότο στον Βορρά, όπως ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος, είναι ένα ανεκτίμητο κεφάλαιο για την πατρίδα, για την Ελλάδα.
Και τούτο για έναν απλό λόγο: διότι με τη ναυτιλία η Ελλάδα έχει κάτι που δεν έχει και μάλλον δεν θα αποκτήσει ποτέ η Τουρκία. Εκτόπισμα στους ωκεανούς. Ο συσχετισμός είναι «εκατό-μηδέν» υπέρ ημών.
Για να αξιοποιήσει όμως ένα κράτος τη ναυτιλία του, απαιτείται μια αμφίδρομη σχέση: Να αντιλαμβάνεται ως προέκταση της εξωτερικής πολιτικής τη ναυτιλία το κράτος και να κάνει τα πάντα για να της εξασφαλίζει τον ζωτικό θαλάσσιο χώρο της Μεσογείου και του Αιγαίου που είναι προαιώνια ελληνικοί για να αναπτύσσεται. Όχι να τους «πουλά» μπιρ παρά στη διαπραγμάτευση κάθε μέρα.
Αλλά η ελληνική πολιτική έχει στον νου της πώς θα παίζει μπουνιές με εφοπλιστές, πώς θα μετέχει αφανώς στα μετοχικά του κεφάλαια για να ξασπρίζει το σκοτεινό μαύρο της πρόσωπο, πώς θα ακούει τα τηλέφωνά τους και πώς θα γλεντά αγκαλιασμένη μαζί της σε παρακμιακά γκαλά και σε ξελιγωμένες δεξιώσεις.
Το αυτό πρέπει όμως να κάνει και η ναυτιλία, ειδικώς όταν έχει μέσα ενημέρωσης. Να δίνει μάχες για τα εθνικά δίκαια, αντί να μετατρέπονται τα μικρόφωνά της σε «διαφημιστικό περιβάλλον» για την υπερπροβολή των παράνομων αξιώσεων της γείτονος εις βάρος της πατρίδας. Και να μην έχει καβούρια στην τσέπη, όταν καλείται να ενισχύσει τους προμαχώνες του έθνους από τον φόβο μην τυχόν την παρεξηγήσει κάθε περαστική ορντινάντσα της δυτικής διπλωματίας από την Αθήνα.
Έτσι έχει νόημα. Αλλιώς… προκοπή δεν κάνουμε.
Ο κόσμος της ναυτιλίας έχει ισχύ, αλλά πριν και πάνω από όλα πρέπει να σέβεται τον εαυτό του. Οι ξένοι διπλωμάτες πρέπει να κάνουν κυβιστήσεις στη θέα της ισχύος του και όχι εκείνος στην όποια ισχύ των συνομιλητών του. Παράκλητοι είμαστε «εμείς» των άλλων, όχι οι άλλοι ημών.
Ο δεύτερος λόγος: Θεωρούμε σωστό που μεταφέρει η ναυτιλία μας νομίμως ή παρανόμως ρωσικό ή άλλο πετρέλαιο, γιατί, αν έλειπε αυτή η πηγή προμήθειας από το καλάθι της ενεργειακής αγοράς, τότε εμείς και όλη η Δύση θα πληρώναμε πιθανώς 3 ευρώ το λίτρο τη βενζίνη γι’ αυτόν τον βλαμμένο πόλεμο του Βορρά που καταστρέφει οικονομίες στην Ευρώπη (πόσοι Γερμανοί τουρίστες θα έρθουν φέτος στην Ελλάδα;) και αφαιρεί χιλιάδες ζωές στα μέτωπα.
Και αν κάποιοι ξύπνησαν τώρα και ζητούν μέτρα εις βάρος της Ουκρανίας, που με την παρεμπόδιση της μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου εκτοξεύει τις τιμές του πετρελαίου στον Θεό, περιμένουμε να κάνουν κάτι ακόμη πιο θαρραλέο.
Να πουν δυνατά το ίδιο σε όσες χώρες από τη γειτονιά της Μεσογείου παρατείνουν λόγω των εμμονών τους και των συμφερόντων των ηγεσιών τους τον πόλεμο με το Ιράν. Να τους πουν να σταματήσουν. Αυτός είναι ο ορισμός του εθνικού συμφέροντος. Αλλιώς δεν θα γλιτώσουμε στο μέλλον τα 3 ευρώ το λίτρο τη βενζίνη με τα μυαλά που κουβαλάνε.
Δεν θα διαλύσουμε τον πλανήτη για να γλιτώσει τα δικαστήρια και την ενδεχόμενη φυλακή ένας ή για να πουλά πανάκριβο πετρέλαιο και να μειώνει τα ελλείμματά του ένας άλλος. Ο κόσμος υπάρχει εκείθεν του Ατλαντικού και των συμμαχιών του. Δεν σταματά στο Άγαλμα της Ελευθερίας ή στην Κόκκινη Πλατεία.
Ελπίζω να μη φθάσουμε στο σημείο να βομβαρδίσουν ελληνικά πλοία στα Στενά του Ορμούζ για να αναγκαστούν οι πεφωτισμένοι μας να αναγνωρίσουν ότι, πλην Ουκρανίας -και εκεί λόγω του αδιέξοδου πολέμου-, έχουμε αντικειμενικό πρόβλημα με σύμμαχες χώρες.
