Πολιτική κουζίνα ξαναζεσταμένης – εθνομηδενιστικής σούπας

Αυτό που μας σερβίρουν οι μάγειροι της υποτέλειας, δεν αρέσει ούτε σε λιμασμένους

Του Παναγιώτη Λιάκου

Βλέπεις ειδήσεις και το θέαμα σου προκαλεί περισσότερη και εντονότερη ανία κι από τον τελικό του Μουντιάλ. Η ξαναζεσταμένη σούπα της ευρωμπανανίας, που μας τη σερβίρουν οι μάγειροι της υποτέλειας, δεν αρέσει ούτε σε λιμασμένους. Ό,τι περίσσεψε από το αντιπροχθές και το πρόπερσι το πετάνε στο μπλέντερ, του αλλάζουν ταμπέλα και το πασάρουν ως το νέο όραμα για τον τόπο, πάντα βέβαια με την έγκριση των ξένων προστατών μας. Παίρνετε λοιπόν τα απομεινάρια του παλιού, καλού ΣΥΡΙΖΑ που έμειναν στο βάθος του ψυγείου από το 2015 και έχουν πιάσει μια ελαφριά κρούστα αυταπάτης. Τα βάζετε σε μια κατσαρόλα, προσθέτετε άφθονο νερό από το Πηγάδι των Ψευδαισθήσεων και το ονομάζετε ΕΛΑΣ, έτσι για να ακούγεται δήθεν πατριωτικό ή αριστερίστικο στα όρια του κατσαπλιαδισμού. Για να δέσει η σάλτσα, ρίχνετε μέσα και το κόμμα Τσίπρα, όχι ολόκληρο, αλλά ως άρωμα, μια υποψία ηγεσίας παλιάς αλλά κάπως αλλιώς, ένα σώμα ρωμαλέο που ξέρει τι θέλει αλλά και συνάμα φάντασμα που πλανάται πάνω από το τσουκάλι για να θυμίζει τις ένδοξες μέρες που θα σκίζαμε τα Μνημόνια με ένα άρθρο, προτού υποκλιθούμε στους δανειστές.

Μετά προσθέτετε το Νέο ΠΑΣΟΚ. Παίρνετε το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη για τη σοβαρότητα των γκρίζων λογιστικών βιβλίων και το ανακατεύετε με το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου για το πράσινο Open Gov και το λεφτά υπάρχουν που ακόμα ψάχνουμε στις τσέπες μας. Το σερβίρετε σε πιάτο με πράσινο ήλιο και το ονομάζετε απλά ΠΑΣΟΚ, μια γεύση που σου θυμίζει ταυτόχρονα και εκσυγχρονιστικό real estate και ποδήλατο στη θάλασσα, πάντα με το βλέμμα στραμμένο στις υποδείξεις των Βρυξελλών. Το σοτάρετε με την αφόρητη κοινοτοπία και κραυγαλέα αμηχανία Ανδρουλάκη και είναι έτοιμο για κατανάλωση.

Για τους βίγκαν της πολιτικής, τους ιδεολογικά καθαρούς που δεν θέλουν να λερώσουν τα χέρια τους με την εξουσία αλλά μια χαρά βολεύονται στο σύστημα, έχουμε το ΚΚΕ, έναν κομμουνισμό από σόγια χωρίς λιπαρά. Του αφαιρείτε όλα τα λιπαρά της κυβερνητικής ευθύνης και φτιάχνετε ένα προϊόν 100% φυτικό που δεν αλλοιώνει τις ισορροπίες, δεν κυβερνά ποτέ, αλλά κρατάει το πόπολο σε μια διαρκή ηθική εγρήγορση χωρίς να ενοχλεί τους ξένους επενδυτές – πάντα σε συνεννόηση με το σύστημα το οποίο υποτίθεται ότι πολεμά.

Τέλος, βάζετε στο τραπέζι το γκουρμέ πιάτο, ένα κόμμα που το λένε Δούρου – ΣΥΡΙΖΑ. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν έχει καθόλου ψηφοφόρους, έχει όμως εκατοντάδες στελέχη (παραμένοντες, που δεν πρόλαβαν ακόμα να πάνε στον Τσίπρα). Έχει και γραμματείς και φαρισαίους. Ένα κόμμα αφρός, όπου κοιτάς και βλέπεις μόνο γραβάτες και ταγέρ στα τηλεοράσεις, αλλά από κάτω, στην κάλπη, το απόλυτο κενό.

Ανακατεύετε όλα τα παραπάνω σε ένα μεγάλο τηλεοπτικό πάνελ και αφήνετε το μείγμα να σιγοβράσει στην επικαιρότητα. Το μεγάλο μυστικό της συνταγής όμως, αυτό που δεν σας λένε οι σεφ των think tanks, είναι ότι όλο αυτό το ανακάτεμα γίνεται για το θεαθήναι. Όπως και να τα ονομάσεις, όποιο λογότυπο κι αν του κολλήσεις, η ουσία παραμένει η ίδια. Πρόκειται για την ίδια παλιά, καλή ξενοκρατία, το ίδιο δηλητήριο, σερβιρισμένο απλώς σε άλλο πιάτο. Οι μάγειροι αλλάζουν, τα ονόματα αλλάζουν, αλλά οι εντολές έρχονται πάντα μεταφρασμένες από τα ίδια ξένα κέντρα εξουσίας, αφήνοντας στον Έλληνα πολίτη μόνο τον λογαριασμό για ένα φαγητό που ποτέ δεν επέλεξε.

Πηγή: dimokratia.gr