Αν υπάρχει κάτι επείγον δεν είναι η παραπομπή ενός προσώπου στο ειδικό δικαστήριο αλλά η αποξήλωση και η αποκάθαρση όλου του κρατικού μηχανισμού
Του Μανώλη Κοττάκη
Σταχυολογώ ορισμένες απόψεις-σκέψεις που διατύπωσε ο τέως γενικός γραμματέας της κυβέρνησης και ανιψιός του πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης στην εξαιρετική συνέντευξη «Μπεν Χουρ» που παραχώρησε στον Θανάση Λάλα:
– «Η λύση του Δημογραφικού δεν είναι μόνο οι γεννήσεις. Μέρος της λύσης είναι και η φερτοί νέοι μετανάστες, αλλά με ρέγουλα. Σέβομαι και θαυμάζω τον μουσουλμανικό πολιτισμό, αλλά χρειαζόμαστε μουσουλμάνους μετανάστες με ποσόστωση».
– Καθώς το Δημογραφικό συνδέεται και με το Ασφαλιστικό, «θα πρέπει να πάμε σε μία silver economy. Στην παράταση του εργασιακού βίου. Αν θέλει ο εργαζόμενος να μη βγει στη σύνταξη και να συνεχίσει να δουλεύει, θα το κάνει. Στη σύνταξη παθαίνουν κατάθλιψη. Στη Γερμανία το όριο ηλικίας μπήκε στα 70 χρόνια. Ενώ, όπως γνωρίζουμε, αυξάνεται εντυπωσιακά το προσδόκιμο ηλικίας».
– «Το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να καταργηθεί. Πρέπει να λαμβάνονται άμεσα αποφάσεις».
– «Η στέγη είναι πιο σημαντικό πρόβλημα από το σούπερ μάρκετ. Πρέπει να το λύσουμε. Κάτω απ’ το κέλυφος της ιδεολογίας, όλα τα προβλήματα είναι κοινά δεν έχουν σημασία οι ιδεολογίες».
– «Είναι τιμή μου να είμαι μακιαβελικός, γιατί θέλω το καλό της πατρίδας».
– «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Επρεπε να αφήσουμε τα προσωπικά με τον Σαμαρά και τη Λατινοπούλου και να ενωθούμε».
– «Αν τα αποτελέσματα των εκλογών δεν είναι καλά, υπάρχει ο κίνδυνος της διάσπασης».
– «Εφαγα τη σφαίρα για να μείνει ο από πάνω στην εξουσία».
– «Ο Ανδρουλάκης έχει ως στρατηγική να μας βάλει φυλακή. Πώς να συνεργαστεί ο ένα με τον τρία μετά τις εκλογές, όταν ο τρία ζητάει να μπει φυλακή ο ένα;».
– «Δεν πρόδωσα τον Κυριάκο ούτε και θα τον προδώσω».
– «Δεν θα μιλήσω ποτέ για τις υποκλοπές, θα τα πάρω όλα στον τάφο μου» (πρόκειται για απόδοση βασισμένη σε σημειώσεις που δεν παρεκκλίνει από την ουσία, δεν είναι mot à mot απομαγνητοφώνηση).
Παρατηρήσεις επί αυτών:
Οσον αφορά το Δημογραφικό, κάποια στιγμή η παράταξη πρέπει να κάνει την αυτοκριτική της γιατί την ώρα που η χώρα έχει οξύ πρόβλημα υπογεννητικότητας και σύμφωνα με τον κύριο Δημητριάδη οι προβολές δείχνουν στο μέλλον πληθυσμό 5-7 εκατομμυρίων ανθρώπων, η πολιτική απάντηση που έδωσε η Νέα Δημοκρατία ήταν ο γάμος μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών.
Συμπολιτών μας που εκ της φύσεώς τους αντικειμενικά δεν μπορούν να αυξήσουν τον πληθυσμό. Η Νέα Δημοκρατία δεν έδωσε καμία μάχη για την οικογένεια κατά τη διακυβέρνησή της – μολονότι η ηγεσία της προέρχεται από πολύτεκνες οικογένειες. Σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό σύστημα, η Πολιτεία πρέπει να αναγνωρίσει την αποτυχία της:
επειδή δεν δημιουργεί τόσες νέες θέσεις εργασίας που να εγγυηθούν τις συντάξεις, ουσιαστικά ζητά από τους συνταξιούχους να παραμείνουν μίνιμουμ τρία χρόνια στην εργασία για να εγγυηθούν και να χρηματοδοτήσουν με την παραπάνω εργασία τους τις συντάξεις τους. Αν κάτι θλίβει, δεν είναι μόνο το πώς περνάει κανείς στη σύνταξη, αλλά το πώς αποτυγχάνει κανείς να εγγυηθεί τη σύνταξη κάποιου που εργάζεται μια ολόκληρη ζωή.
Το θεώρημα ότι οι ιδεολογίες δεν έχουν καμία σημασία και όλα κρίνονται στην πράξη ακούγεται ενδιαφέρον, αλλά στην ουσία δεν στέκεται. Η Νέα Δημοκρατία έχει εντοπίσει το στεγαστικό πρόβλημα από τις εκλογές του 2023 και δεν μπορεί να το λύσει. Δεν μπορεί να το λύσει, γιατί η νεοεκσυγχρονιστική σημιτική ιδεολογία της δεν της το επιτρέπει. Με τις χρυσές βίζες που δίδει για 250 χιλιάρικα σε «ξένους επενδυτές» ουσιαστικά έχει καταφέρει να βγάλει από τα σπίτια τους τους Ελληνες και να τα παραχωρήσει σε αλλοδαπούς από άλλες χώρες – μικρές και μεγάλες. Ηρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα!
Το τι εφαρμόζεις στην πράξη όταν κυβερνάς καθοδηγείται από την ιδεολογία σου. Και η καινούργια διαχωριστική γραμμή στην εποχή μας είναι πολύ σαφής: θες να υπηρετήσεις τους πολλούς και ψηφοφόρους σου ή τους λίγους που είναι υποστηρικτές και χρηματοδότες σου; Αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Νέα Δημοκρατία σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής της και πάντοτε υπέρ των δεύτερων. Στους πολλούς δίνει πάντοτε τα ρέστα της, όπως το κράτος «πατερούλης» που δίνει ελεημοσύνη στο ζητιάνο. Το ζήτημα της κατάργησης του βέτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε μια στιγμή που η Τουρκία πιέζει να μπει στο πρόγραμμα Safe και ουσιαστικά να ελέγξει όλη την άμυνα της Ευρώπης δεν θα το σχολιάσω, γιατί είναι αυτονόητο το σχόλιο. Οποιος θέλει το καλό της πατρίδας μακιαβελικά πρέπει να επιμένει στη διατήρηση του βέτο. Πολύ δε περισσότερο τώρα που πλησιάζει η λύση του Κυπριακού.
– Πάμε τώρα στα πιο σκληρά. Οπως είπε ο κύριος Δημητριάδης, «αν πάρουμε μικρά ποσοστά, υπάρχει ο κίνδυνος της διάσπασης». Μετάφραση: Αυτό σημαίνει ότι θα αρνηθεί ο κύριος Μητσοτάκης να παραιτηθεί αν συρρικνωθεί το κόμμα υπό την ηγεσία του . Θα ταμπουρωθεί στην ηγεσία για να τη χρησιμοποιήσει ως ασπίδα σε τυχόν ποινικές του περιπέτειες. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όμως, όπως υπενθύμισε και ο ίδιος ο Δημητριάδης στον Λάλα, διακήρυξε πριν από τις εκλογές του 1993 ότι «αν χάσω, θα φύγω». Και αυτός χρειαζόταν ασπίδα, καθώς όπως απεδείχθη επιχειρήθηκε ως ρεβάνς από το ΠΑΣΟΚ να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές και για την ΑΓΕΤ Ηρακλής. Εδώ περίπου ομολογείται το εκβιαστικό δίλημμα: «Ψηφίστε με για να μη σας διασπάσω». Την ίδια απειλή είχε εξαπολύσει ο Κώστας Σημίτης στο συνέδριο του 1996, όπως αποκάλυψε σε βιβλίο του ο Φοίβος Καρζής:
«Αν δεν με εκλέξετε πρόεδρο, θα πάρω τον κόσμο μου και θα φύγω!». Πολύ δημοκρατικό αυτό με τη διάσπαση, αν είναι αυτή η άποψη του πρωθυπουργού και όχι μόνο του κ. Δημητριάδη.
– Ο κ. Δημητριάδης αφιέρωσε τουλάχιστον 20 λεπτά από τη συνέντευξή του για να αναλύσει τη στρατηγική Ανδρουλάκη και να πει ότι «θέλει να βάλει φυλακή τον κύριο Μητσοτάκη». Ο χρόνος που αφιέρωσε στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ είναι δυσανάλογος σε σχέση με την πολιτική σημασία που του δίδει δημοσίως η Νέα Δημοκρατία. Αρα, εδώ αποκαλύπτεται ότι πραγματικός αντίπαλος της Νέας Δημοκρατίας, όσο κι αν αυτό δεν ομολογείται, είναι ο κ. Ανδρουλάκης, γι’ αυτό και τον θέλουν τρίτο.
Αλλά χωρίς τις διακηρύξεις του περί δικαστικής διερεύνησης της υπόθεσης των υποκλοπώ, για να είναι βολικός εταίρος. Από τη διατύπωση του κ. Δημητριάδη φαίνεται ότι ο φόβος της φυλακής δεν ήταν μια ανόητη σκέψη που διακίνησε ο Ανδρέας Δρυμιώτης, αλλά ο απώτερος φόβος της πρωθυπουργικής εξουσίας. Και ο κ. Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στο Liberal εξωτερίκευσε τον κίνδυνο της φυλακής.
– Ο ίδιος ο κ. Δημητριάδης εμφανίστηκε ως «αδικημένος Μητσοτάκης», καθώς «έφαγα τη σφαίρα για να μείνει ο από πάνω στην εξουσία» όπως είπε, με την προσθήκη ότι « δεν πρόδωσα, δεν θα προδώσω». Με τη διακήρυξη ότι «θα πάρω στον τάφο μου όσα ξέρω για τις υποκλοπές και δεν θα μιλήσω ποτέ για αυτές».
Ας συγκεφαλαιώσουμε τις τρεις θεματικές τώρα σε μία: απειλή διάσπασης, φόβος φυλακής, έμμεση ομολογία διάπραξης αδικημάτων για τις υποκλοπές τα οποία δεν αποκαλύπτονται. Η θέση μου είναι αιρετική και αντιδημοφιλής, αλλά βασίζεται στην εμπειρία και σε όσα έχει πει ο Κωσταντίνος Καραμανλής : «Οι πρωθυπουργοί δεν πάνε φυλακή, πάνε σπίτι τους». Αλλά για να μην πάνε φυλακή δεν εκβιάζουν και με διάσπαση μεγάλες παρατάξεις των οποίων έτυχε να ηγηθούν. Εάν ήμουν πεπεισμένος ότι αύριο θα γινόταν μια δίκαιη δίκη και το δικαστήριο θα αποφάσιζε για τις υποκλοπές στη βάση των αποδεικτικών στοιχείων και του εμμάρτυρου υλικού, θα συμφωνούσα απολύτως – όποιος κι αν εμπλεκόταν σε σκάνδαλο. Ομως όσα μάθαμε για το πώς δικάστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου από το Ειδικό Δικαστήριο και πώς αυτό έφτασε σε ετυμηγορία το 1992 μάς αποθαρρύνουν.
Τυχόν Ειδικό Δικαστήριο σημαίνει ότι τα μέλη του θα δεχθούν, όπως και στο Ειδικό Δικαστήριο του Ανδρέα, αφόρητες πιέσεις και απειλές και από τις δύο πλευρές (όποιες κι αν είναι αυτές) και ότι η ετυμηγορία θα ληφθεί με καθαρά πολιτικά και όχι με δικανικά κριτήρια. Με τους συσχετισμούς ισχύος της εποχής!
Θα προσέθετα μάλιστα και το εξής: Επειδή ο κρατικός μηχανισμός (υπό την ευρύτερη έννοια, όπως αυτός ορίζεται από τις δυνάμεις στα σώματα ασφαλείας, από τη Δικαιοσύνη, από άλλους κρατικούς φορείς) συντίθεται από δεκάδες ευεργετημένα σταγονίδια της παρούσας καταστάσεως είμαστε βέβαιοι ότι σε περίπτωση που έφτανε ο τόπος σε μια τέτοια καμπή να δικάζεται πρώην πρωθυπουργός για υποκλοπές, οι προβοκάτσιες από τους ανθρώπους του μέσα στον κρατικό μηχανισμό -και ιδιαίτερα στο βαθύ κράτος- θα ήταν διαρκείς. Μια τέτοια δίκη ίσως και να ήταν καταστροφική για τη χώρα. Αν υπάρχει κάτι επείγον, κατά τη γνώμη μου δεν είναι η παραπομπή ενός προσώπου στο Ειδικό Δικαστήριο αλλά η αποξήλωση και η αποκάθαρση όλου του κρατικού μηχανισμού από τα διάσπαρτα διεφθαρμένα σταγονίδια τα οποία είναι ικανά να προκαλέσουν πάσης φύσεως προβλήματα στην όποια νέα εξουσία. Η αλλαγή που έχει συντελεστεί όλα αυτά τα χρόνια είναι τόσο μεγάλη ώστε, αν η παλαιά εξουσία διατηρήσει τα ερείσματά της μέσα στο βαθύ κράτος ακόμα και ως ασώματος κεφαλή, υπό την έννοια ότι έχει αποκεφαλιστεί ηγεσία της, μπορεί να προκαλέσει τα ίδια και ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στην πατρίδα μας.
Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι το ζήτημα δεν είναι να στηθεί ένα Ειδικό Δικαστήριο εφόσον αυτό δεν μπορεί να καταλήξει σε δίκαιη ετυμηγορία (αν κάποιος μπορεί να το εγγυηθεί, αλλάζει η συζήτηση) αλλά αν θα προχωρήσει η αποχουντοποίηση του κρατικού μηχανισμού. Αυτό είναι το μέγα θέμα – το ειδικό δικαστήριο μέσα στο κράτος.
Από την άλλη, βεβαίως, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η διάσπαση ενός κόμματος ως διαπραγματευτικό χαρτί εν όψει διαγραφόμενων πολιτικών εξελίξεων, γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις τέτοιου είδους διλήμματα αποδεικνύονται καταστροφικά για τους εμπνευστές τους. Οσον αφορά τώρα το τέλος. Ο κ. Δημητριάδης λέει την αλήθεια όταν λέει ότι «δεν πρόδωσα και δεν θα προδώσω». Οτι «έφαγα εγώ τη σφαίρα για τον από πάνω για να μείνει στην εξουσία». Μόνο που λέει τη μισή αλήθεια. Διότι από τις διατυπώσεις του αυτό που συνάγεται είναι ότι «εγώ δεν θα προδώσω ότι ελάμβανα εντολές από τον από πάνω». Ισως και τους γύρω του. Το είπε και στην κατάθεσή του στον εισαγγελέα Ζήση «μισό»: Εγώ διοικούσα την ΕΥΠ «με εντολή υπογραφής». Δήλωση από την οποία συνάγεται το ότι εγώ πλήρωσα ολόκληρο το μάρμαρο για να καθίσει ο Μητσοτάκης στην εξουσία. Αυτό είναι κολακευτικό προφανώς για τον ίδιο εάν συνέβη, αλλά δεν είναι καθόλου κολακευτικό για τον πρωθυπουργό και για το αφήγημα της Νέας Δημοκρατίας για τις υποκλοπές. Και σε κάθε περίπτωση δεν είναι καθόλου θετικό σε όλους τους δημοκράτες πολίτες οι οποίοι διακρίνουν στη ρητορεία του κ. Δημητριάδη έναν ωραιότατο κώδικα τιμής ο οποίος όμως εκτός από τη μέρα έχει εφαρμογή και τη νύχτα. Και αυτός ο κώδικας μπορεί να είναι διαδεδομένος μέσα σε κυβερνητικά κλιμάκια, αλλά είναι ξένος προς τον μέσο νεοδημοκράτη.
Καταλήγω: Ο πυρήνας αυτής της εξαιρετικά ενδιαφέρουσας συνέντευξης είναι ο απροσδόκητα μεγάλης έκτασης φόβος που εξέπεμψε με τη μεγάλη διάρκεια της απάντησής του για τον κ. Ανδρουλάκη ο κ. Δημητριάδης, ο φόβος των ποινικών περιπλοκών. Αυτός ο φόβος ορίζει και τη στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία επίσης θέλει να συσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της με τον φόβο. Με τα γκαζάκια και με τους ξεχασμένους τρομοκράτες. Περίεργο να εμφανίζονται οι αναρχικοί κάθε φορά που μία κυβέρνηση αντιμετωπίζει πρόβλημα. Θυμίζω ότι οι νεκροί της Marfin στη διαδήλωση που έγινε για το πρώτο Μνημόνιο είχαν ως αποτέλεσμα να περιοριστεί δραματικά η συμμετοχή του κόσμου στις διαδηλώσεις την εποχή εκείνη.
Πηγή: dimokratia.gr
