Του Μανώλη Κοττάκη
Το 2012 ο Άκης Τσοχατζόπουλος ήταν τέως υπουργός και τέως βουλευτής. Θεωρούσε ότι όποια αδικήματα του έχουν παραγραφεί με βάση τις αποσβεστικές προθεσμίες του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
Υποτιμούσε εντελώς τον κίνδυνο παραπομπής του στη Δικαιοσύνη για αδίκημα που έφερε άλλη παραγραφή, όπως η εικοσαετής που προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, ενώ φύλασσε ως πανάκριβο μυστικό σε χρηματοκιβώτια που είχε στο πολιτικό του γραφείο στην οδό «Κόμνα Τράκα», στην Κυψέλη, αδιάσειστες αποδείξεις που έκαιγαν και τους «από πάνω» του. Για την προστασία του: Συγκάτοικοι ήταν όλοι στο κόλπο.
Με τη βεβαιότητα αυτή «ξεθάρρεψε» και άρχισε να κάνει επίδειξη πλούτου. Έκανε τον περίφημο γάμο στο χλιδάτο ξενοδοχείο των Παρισίων «Four Season» και αγόρασε ένα πανάκριβο σπίτι στην Οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου, στον πλέον διάσημο δρόμο των Αθηνών κάτω από την Ακρόπολη.
Η εισαγγελέας που του χτύπησε την πόρτα για να τον συλλάβει το 2012 ήταν η Πόπη Παπανδρέου. Ο θρύλος λέει ότι βρέθηκαν μετρητά και κάτω από τα ξύλινα πατώματα τα οποία ξηλώθηκαν. Ο ίδιος θρύλος λέει ότι τα περισσότερα από εκατομμύρια μετρητά που θεωρούνταν μίζες τα έθαψε κάποιος σε ένα βουνό της Κρήτης και ο Τσοχατζόπουλος στο τέλος είχε ξεμείνει από λεφτά. Δεν του τα επέστρεφαν.
Η διαφθορά του Τσοχατζόπουλου ήταν γνωστή στους παροικούντες την κομματική Ιερουσαλήμ του Κινήματος. Όπως και άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Είτε εκείνων που αποδείχθηκε και οδήγησε σε δίκες και σε καταδίκες για τη Siemens και τα εξοπλιστικά (με τμήμα αυτού του ΠΑΣΟΚ συμπορεύεται σήμερα η Ν.Δ.) είτε άλλων που εξαιρετικά προσεκτικοί δεν μπήκαν στον πειρασμό να δώσουν στόχο.
Έτσι, όταν φούντωσε το αντιπολιτικό κλίμα στην Ελλάδα μετά το Καστελόριζο και τα αντιλαϊκά μνημόνια, μία πλέον ώριμη από τις υπαρκτές υποθέσεις διαφθοράς με βάση ευρήματα και μαρτυρικές καταθέσεις ήταν του Άκη. Ο Τσοχατζόπουλος ήταν τότε ο πιο αδύνατος από τους δυνατούς. Ήταν υπουργός, αλλά τέως. Ήταν βουλευτής, αλλά τέως. Ήταν διάσημος, αλλά νυν. Τα δε στοιχεία που φύλασσε στο πολιτικό του γραφείο για να «κρατά» τους συνενόχους του «πέταξαν» ύστερα από περίεργη διάρρηξη για την οποία πολλά θρυλούνται.
Η ιστορία, ευρωπαϊκή αλλά και ελληνική, μας έχει διδάξει τη συμπεριφορά του καπιταλισμού ως συστήματος όταν «ανθίζει» η διαφθορά επί μίας κυβερνήσεως. Το σύστημα -και δεν εννοούμε τη Δικαιοσύνη- πετά «σαβούρα στη θάλασσα» τους πιο αδύνατους θεσμικά από τους δυνατούς παίκτες του, για να γλιτώσει το ίδιο την κεφαλή του και για να αναδιατάξει το σκηνικό.
Η εγκατάσταση της πασοκικής διαφθοράς στις τηλεοράσεις είχε ως αποτέλεσμα τη συντριβή του παλαιού ΠΑΣΟΚ στις διπλές εκλογές και τη γέννηση του διαδόχου του νέου: Του ΣΥΡΙΖΑ, που άντεξε 11 χρόνια, μέχρι το 2023.
Στη θεωρία ο όρος περιγράφεται και ως «δημιουργική καταστροφή». Ανήκει στον οικονομολόγο και πρώην υπουργό Οικονομικών της Δημοκρατίας της Αυστρίας Γιόζεφ Σουμπέτερ, αλλά ήταν και ο αγαπημένος του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ FED Άλαν Γκρίνσπαν στην κρίση του 2008.
Η δημιουργική καταστροφή αφορά πρόσωπα αλλά και επιχειρήσεις που θυσιάζονται ως «Ιφιγένειες» στον βωμό της διάσωσης του συστήματος. Η εταιρία Lehmann Brothers, που αφέθηκε να πτωχεύσει, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Ήταν η πιο αδύνατη από τις δυνατές. Ξεδίψασε η οργή του λαού και το σύστημα πήγε παρακάτω.
Όλα όσα ζούμε και όσα θα ζήσουμε προσεχώς -εκτιμώ- στην πατρίδα μας εντάσσονται στη στρατηγική της δημιουργικής καταστροφής, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι φτάνουν αυτή τη φορά μερικοί «διάσημοι» του πάγκου για να επέλθει η κάθαρση της κορυφής.
Διαβλέπουμε κάτι νέο: Εδώ και δύο χρόνια μοιραζόμαστε με φίλους εκτιμήσεις ότι, σαν έρθει η δύσκολη ώρα, το εν Ελλάδι σύστημα θα αναγκαστεί να θυσιάσει μερικούς αδύνατους από τους δυνατούς που είναι εν ενεργεία αξιωματούχοι και «αποστράτευτοι». Αυτοί θα είναι οι επόμενοι Άκηδες (όχι τέως επίτροποι και τέως ευρωβουλευτές).
Ακόμη και αυτή η εκτίμησή μας είναι, όμως, ελλιπής: Αυτή τη φορά το πράγμα φαντάζει μεγαλύτερο. Η διαφθορά δεν αποτελεί θέμα της ελληνικής πολιτικής ατζέντας και ξεκαθαρίσματος εσωτερικών πολιτικών λογαριασμών, αλλά μοιάζει να είναι θέμα και της ευρωπαϊκής – ατλαντικής ατζέντας.
Με δεδομένο ότι η Ευρωπαία εισαγγελέας Κοβέσι έρχεται αύριο στην Αθήνα για να παραστεί αυτοπροσώπως υπέρ των εισαγγελέων της στην Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου, με δεδομένο ότι η αμερικανική διοίκηση δεν μας έχει δώσει ούτε χειραψία σε επίπεδο προέδρου δύο χρόνια τώρα και με δεδομένο ότι σύμφωνα με τον Ανδρέα Δρυμιώτη ο ίδιος ο πρωθυπουργός βλέπει ως εφιάλτη του την παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο για τις υποκλοπές, σε περίπτωση που πέσει κάτω από 25%, τα ημερομήνια δείχνουν ότι μπορεί αυτή τη φορά να καταβάλουν τίμημα και μερικοί δυνατοί από τους δυνατούς.
Το λαϊκό και το διεθνές ανάθεμα είναι μεγάλο. Η κυβέρνηση φαίνεται ότι είχε δρομολογήσει να ρίξει «σαβούρα στη θάλασσα» υπουργό για τα Τέμπη, υφυπουργό για το μπάζωμα, ιδιώτες για τις υποκλοπές και βουλευτές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Δυστυχώς, η θάλασσα αυτή τη φορά θα ξεβράσει στη στεριά πεινασμένους λαγοκέφαλους με μεγάλα δόντια. Χρυσά δόντια. Έχουν φάει, ούτε κι αυτοί ξέρουν πόσα…
