Του Μανώλη Κοττάκη
Προ εβδομάδος ο πρωθυπουργός εγκάλεσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης επειδή το κόμμα του δεν ψήφισε θετικά υπέρ της ανανέωσης της θητείας του Ιωάννη Στουρνάρα στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ήθελε να έχει λόγο στις αποφάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Προ ημερών ο πρωθυπουργός σχολίασε ειρωνικά ότι ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε τον τίτλο ΕΛΑΣ για το κόμμα του, αλλά άφησε ελεύθερο τον τίτλο ΕΑΜ για τον Παύλο Πολάκη. Ενθάρρυνε δηλαδή πίσω από τις γραμμές την ίδρυση κόμματος στον χώρο της Αριστεράς υπό τον «αψύ» Κρητικό.
Την περασμένη Πέμπτη ο πρωθυπουργός εξέφρασε την άποψη ότι «δεν μπορώ να διανοηθώ τη σκέψη ότι θα ιδρύσει κόμμα ο Αντώνης Σαμαράς», ενώ σειρά στελεχών, μεταξύ των οποίων πολιτειακοί παράγοντες, αντιπρόεδροι, υπουργοί και βουλευτές, καλούν με ύφος τον πρώην πρωθυπουργό να μην ιδρύσει κόμμα, να το σκεφτεί, να αναλογιστεί πόσο κακό θα κάνει στην υστεροφημία του και άλλα δακρύβρεχτα. Διατυπώθηκαν ακόμη και απειλές του τύπου «θα αντιπαρατεθώ μαζί του».
Όλοι αυτοί λησμονούν κάτι: Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να λένε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τι στάση θα κρατήσει το κόμμα του σε μια κοινοβουλευτική ψηφοφορία. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αναμειγνύονται στις οικογενειακές υποθέσεις της ελάσσονος αντιπολιτευόμενης Αριστεράς υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που διακηρύσσουν ότι βδελύσσονται ως «λαϊκιστή» να ιδρύσει ή να μην ιδρύσει κόμμα. Αν το επιθυμεί, θα το πράξει μόνος του.
Και βεβαίως δεν έχει κανείς δικαίωμα να πει σε κανέναν κεντροδεξιό πολιτικό να ιδρύσει ή να μην ιδρύσει κόμμα από την ώρα που εκείνος διεγράφη από τον αρχηγό του και δεν είναι πλέον μέλος της Ν.Δ. Από τη στιγμή που δεν είναι κάποιος μέλος ενός κόμματος αλλά ελεύθερος πολίτης, απαγορεύεται στον οιονδήποτε να έχει άποψη για τις αποφάσεις του. Η επιβολή είναι έννοια ξένη προς τον φιλελευθερισμό.
Ο Αντώνης Σαμαράς έφυγε μόνος του από τη Ν.Δ. του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993 και η Ιστορία τον έκρινε αυστηρά σε αλλεπάλληλες εθνικές και ευρωπαϊκές αναμετρήσεις (1996, 1999). Του δόθηκε δεύτερη ευκαιρία, πράγματι, αλλά δεύτερη ευκαιρία δόθηκε και σε άλλους που έριξαν κυβέρνηση κάποτε. Δεύτερη ευκαιρία δόθηκε και σε άλλους που ίδρυσαν κόμμα. Και κάποια στιγμή αυτοί που ξέρουν όλη την αλήθεια για το 1993 πρέπει να έχουν το θάρρος να αποκαλύψουν τι μερίδιο ευθύνης καταλόγιζε ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. στον υπουργό του επί των Οικονομικών της εποχής εκείνης, που «μουλάρωσε και δεν υπέγραφε» (ξέρετε ποιος το είπε αυτό σε μια βραδινή βεγγέρα στο Λαγονήσι; Ξέρετε!).
Αλλά αυτή τη φορά το 2026 δεν είναι το ίδιο με το 1993. Ο Σαμαράς δεν έφυγε. Διεγράφη. Η διάσπαση βαρύνει την ηγεσία. Και όσοι σήμερα τον καλούν με ύφος καρδιναλίου «να το ξανασκεφτεί» ας κάνουν τον κόπο να ξανασκεφτούν και αυτοί αν είχαν το θάρρος να πουν δημοσίως μια λέξη διαφωνίας όταν πρωθυπουργός διέγραψε πρωθυπουργό και πρώην ηγέτη της παράταξης. Δεν είχαν!
Να ξανασκεφτούν την απρέπειά τους να εκτελούν πειθήνια τις εντολές του αρχηγού που τους διέταζε να μη μπαίνουν στην Ολομέλεια της Βουλής κάθε φορά που μιλούσε ο Σαμαράς. Να ξανασκεφτούν αν είχαν το θάρρος να σηκώσουν το τηλέφωνο μετά τη διαγραφή του και να πουν στον Σαμαρά πόσο λυπούνται και πόσο διαφωνούν με αυτές τις απρέπειες. Έστω. Δεν έκαναν τίποτε από αυτά όμως. Ακόμη και την υποτιμητική φράση «είναι ένας πονεμένος πατέρας και δεν έχουν σήμερα σημασία οι απόψεις του» αρνήθηκαν να την αποδοκιμάσουν. Αναίσθητοι και κυνικοί.
Αλλά εδώ κάποιοι κύριοι και κάποιες κυρίες του «πανμητσοτακισμού» έχασαν τη φωνή και την αξιοπρέπειά τους όταν ενημερώθηκαν ότι η κυβέρνησή τους έβαλε κοριό στα τηλέφωνά τους για να τους παρακολουθεί το Μέγαρο ως υπόπτους υπονόμευσης (και ας ήταν αίμα του), και δεν αντέδρασαν ούτε για τον εαυτό τους, θα φώναζαν για τους άλλους; Πολλά ζητάμε.
Θα προσφύγουμε μετά ταύτα σε μια αγαπημένη λέξη του ευπατρίδη, αγαπητού σε εμάς, προέδρου της Βουλής: «Μπάστα!» Μπάστα, κύριοι. Μπάστα, γιατί δεν κάνατε τίποτε για να σώσετε την ενότητα εσείς οι Νέστορες. Τα αφήσατε όλα στην τύχη τους.
Αλλά επανερχόμενοι στην κεντρική ιδέα του σημειώματός μας σημειώνουμε: Βασική αρχή των πολιτικών ηγετών με ήθος είναι να μην κάνουν «εισπήδηση» στα εσωτερικά των άλλων κομμάτων. Η τρέχουσα ηγεσία της Ν.Δ. κάνει όμως πλέον στο προσκήνιο και γίνεται πλέον αντιληπτό στον πλέον αδαή αυτό που έκανε μεθοδικά στο παρασκήνιο μεταξύ 2019 και 2023.
Θεωρεί τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κορυφαίους πολιτικούς «υπαλλήλους» που αυθαδιάζουν. Νομίζει ότι η αντιπολίτευση είναι «μαγαζάκι» της – δεκάρα δεν δίνουμε για την ηγεσία της, μιλάμε από θέση δημοκρατικής αρχής . Παρακολουθούσε τα τηλέφωνα των πολιτικών της αντιπάλων για να παρεμβαίνει στις εσωκομματικές τους διαδικασίες. Αξιοποιεί σήμερα όλους όσοι έκαναν ζημιά στα κόμματά τους και τους περιθάλπει ξεδιάντροπα στα ψηφοδέλτιά της. Έστησε «παράγκες» στα κόμματα. Ξέρουν σήμερα ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης ποιοι συνεργάτες τους «τρυπήθηκαν» και από ποιους. Γι’ αυτό τους έστειλαν στην ευχή του Θεού.
Παρότρυνσις: Παίξτε τίμια. Νικήστε τίμια. Ή χάστε τίμια.
Ο πατερναλισμός, ο αυταρχισμός, τα πηγαδάκια, οι «sleepers» και άλλα τινά δεν ταιριάζουν στο ήθος αυτής της μεγάλης ιστορικής παράταξης. Η παράταξη αυτή μεταπολιτευτικά κερδίζει τους αγώνες με εύστοχες βολές και όχι με βρόμικες αγκωνιές κάτω από το ταμπλό.
Όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για την ενότητά της θέλουν πίσω τον Σαμαρά και το εννοούν ειλικρινώς να ζητήσουν πρώτα από τον αρχηγό τους να του ζητήσει γονατιστός συγγνώμη εμπράκτως. Πρωθυπουργός δεν διαγράφει ποτέ πρωθυπουργό.
Και μάλιστα επειδή εκείνος εξέφρασε αγωνία για τις επιπτώσεις που έχει μια μεταλλαγμένη πασοκική εξωτερική πολιτική στον τόπο που δικαιώνεται σήμερα με τον νόμο για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Ο θύτης της διαγραφής και της διάσπασης δεν μπορεί να παριστάνει το θύμα. Το θέατρο έχει τα όριά του.
