Του Strange Attractor
Αφορμή για το παρακάτω «παραλήρημα» αποτέλεσε αυτό που άκουγα σήμερα το πρωί από «δημοσιογράφο» σε Ρ/Σ του Βελό στη Θεσσαλονίκη, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Σαμαράς ήταν ο χειρότερος πρωθυπουργός που πέρασε ποτέ από το 1974 και μετά… και έχει το θράσος να θέλει να κάνει και κόμμα!
Κάτι που μου θύμισε τον μακαρίτη Τράγκα, το 2012, τότε που κάθε πρωί τον άκουγα (πηγαίνοντας στη δουλειά) να ωρύεται: «Αντωνάκη, πες αλεύρι… το γελαστό παιδί σε γυρεύει… μπου χα χα χα»…
Και στις δυο περιπτώσεις, μιλάμε για ανεξάρτητη δημοσιογραφία υψηλού επιπέδου.
Πάμε λοιπόν…
Όλοι (μιας ηλικίας και πάνω) θυμόμαστε τη μαύρη περίοδο της κρίσης.
Τότε, που από την τεχνητή κι επίπλαστη ευμάρεια των «διακοποδανείων», που αφήναμε τις Καγιέν μας (των 72 δόσεων) ξεκλείδωτες, περάσαμε στο κατώφλι της… αβύσσου.
Φλερτάροντας με τη χρεοκοπία, και τα συσσίτια του ΟΗΕ.
Εκείνη λοιπόν η περίοδος υπήρξε μία από τις πιο κρίσιμες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία.
Η χώρα βρισκόταν στο χείλος της οικονομικής κατάρρευσης, με την ανεργία να καλπάζει, τις αγορές κλειστές για την Ελλάδα, και τη συζήτηση περί εξόδου από το ευρώ να κυριαρχεί στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, με ουκ ολίγους συνέλληνες να σιγοντάρουν, αγνοώντας πως ακόμη και στην «περήφανη» δραχμή να επιστρέφαμε, τα τεράστια χρέη που είχαμε συσσωρεύσει θα παρέμεναν, τοκιζόμενα, και μάλιστα σε ευρώ παρακαλώ…
Μέσα λοιπόν σε αυτό το εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον, η κυβέρνηση Σαμαρά ανέλαβε την ευθύνη να κρατήσει τη χώρα όρθια, και να αποκαταστήσει σταδιακά την εμπιστοσύνη στο ελληνικό κράτος.
Έχοντας απέναντί της την τρόικα, το ΔΝΤ, τους αγαναΧτιστές, τον Σύριζα, κλπ. κλπ.
Και να ήταν μόνο αυτοί;
Όχι… ο Σαμαράς είχε να παλέψει και με τους συγκυβερνώντες του, τον Μπένι και τον κυρ Φώτη, οι οποίοι σε πολλά θέματα έπαιζαν τον ρόλο του πεμπτοφαλαγγίτη, με τον δεύτερο μάλιστα να παραιτείται τελικά για τους… μοντέρ της ΕΡΤ.
Χώρια οι εσωκομματικές φατρίες της ΝΔ, με τους μητσοτακικούς, και τους ντορικούς να πριονίζουν την καρέκλα του, και με διάφορους άλλους καιροσκόπους να σπεύδουν στους ΑνΕλ, κι αργότερα στο Ποτάμι.
Όλοι αυτοί δηλαδή, που σήμερα μελάνιασαν να χειροκροτούν τον Κυριάκο, και που βρίζουν τον Σαμαρά ως «προδότη» της παράταξης.
Τέλος πάντων…
Ένα από τα σημαντικότερα, κατ ‘εμέ, επιτεύγματα της διακυβέρνησης Σαμαρά ήταν η αποτροπή της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το αν τελικά αυτό ήταν καλό ή κακό (μακροπρόθεσμα) θα το κρίνει το μέλλον. Εκείνη όμως την εποχή, η επιστροφή στην ανυπόληπτη δραχμή θα ήταν αυτοκτονία.
Σε μια εποχή λοιπόν, που πολλοί διεθνείς αναλυτές θεωρούσαν πιθανή, μέχρι και απαραίτητη, την αποχώρηση της χώρας μας (που τη θεωρούσαν βαρίδι της ΕΕ) από το κοινό νόμισμα, ο Σαμαράς κατάφερε να διατηρήσει την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, και να εξασφαλίσει την πολιτική και οικονομική σταθερότητα που απαιτούνταν για την αναγκαία ανάκαμψη.
Παράλληλα, η οικονομία άρχισε να παρουσιάζει σημάδια βελτίωσης. Μετά από χρόνια συνεχούς ύφεσης, το 2014 καταγράφηκε θετικός ρυθμός ανάπτυξης, ενώ επιτεύχθηκε και πρωτογενές πλεόνασμα στα δημόσια οικονομικά.
Μάλιστα, ούτε χρειάστηκε ο Σαμαράς να κλείσει τις τράπεζες, ούτε να επιβάλει κάπιταλ κοντρόλς, ούτε να πάρει ακόμη και τα παράβολα από τις απανταχού πρεσβείες μας (το θυμόσαστε;) για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, όπως έκανε μετά ο σωτήρας Αλέξης με τον «γκουρού» της οικονομίας Δρα Μπαρουφάκη, υποστηρικτή της «ελεγχόμενης» χα, χα, χα, χρεοκοπίας….
Η εξέλιξη λοιπόν αυτή θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική, καθώς έδειχνε ότι η χώρα μπορούσε πλέον να καλύπτει τις βασικές τις υποχρεώσεις χωρίς νέο δανεισμό για τις τρέχουσες δαπάνες του κράτους.
Ιδιαίτερη σημασία είχε επίσης η επιστροφή της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές το 2014, μετά από πολυετή αποκλεισμό. Η έκδοση ελληνικού ομολόγου θεωρήθηκε τότε ψήφος εμπιστοσύνης προς τη χώρα, και ένδειξη ότι η ελληνική οικονομία μπορούσε να επανασυνδεθεί με τη διεθνή χρηματοπιστωτική κοινότητα.
Στο μέτωπο της δημόσιας ασφάλειας και της μεταναστευτικής πολιτικής ( ο εμφύλιος στη Συρία ξεκίνησε το 2011), η κυβέρνηση Σαμαρά υιοθέτησε μια σχετικά αυστηρή προσέγγιση, δίνοντας έμφαση στον έλεγχο των συνόρων, και στην αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης.
Παράλληλα, προχώρησε σε σημαντικές παρεμβάσεις για την καταπολέμηση (και τελικά φυλάκιση) της Χρυσής Αυγής (3ο κόμμα στη Βουλή παρακαλώ) μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, επιβεβαιώνοντας ότι η δημοκρατία, ακόμη και σε κρίσιμη κατάσταση, διαθέτει τα μέσα να αμύνεται απέναντι στον ακραίο εξτρεμισμό, αρκεί να έχει ικανό ηγέτη.
Προσωπικά, θεωρώ ότι η κυβέρνησή του Σαμαρά παρέδωσε μια χώρα η οποία, παρά τις δυσκολίες, είχε αρχίσει να βγαίνει από το τούνελ της κρίσης σχετικά αλώβητη.
Η αλλαγή όμως της πολιτικής πορείας το 2015, μας ξαναέβαλε σε τούνελ, με τους ανερμάτιστους Συριζανέλ, που ήρθαν αγριεμένοι (και άσχετοι), ανέκοψε τη διαδικασία ανάκαμψης που είχε ήδη ξεκινήσει, και τελικά κόστισε πολύ ακριβά στην ελληνική οικονομία, και στην ελληνική κοινωνία γενικότερα.
Θέλετε δυο-τρία παραδείγματα; Ο Μπαρουφάκης, ο «πλειμπόι» της καταστροφής, ο Κατρούγκαλος, ο προστάτης Άγιος των συνταξιούχων, και ο Παρασκευόπουλος, ο προστάτης Άγιος των πάσης φύσεως κακοποιών… χώρια η κυρά Τασία, η Βαλαβάναινα, ο Μουζάλας, ο Χαϊκάλης, κι όλοι εκείνοι οι σαμποτέρ της χώρας.
Σήμερα, περισσότερο από μία δεκαετία αργότερα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει διαφορετικές, αλλά εξίσου σοβαρές προκλήσεις.
Οι συνεχείς αποκαλύψεις για υποκλοπές, στρεβλή διαχείριση δημόσιου χρήματος, υποθέσεις μαϊμού επιδοτήσεων σε ημέτερους, κυκλώματα διαφθοράς σε δημόσιες υπηρεσίες, και γενικότερα η αίσθηση ότι η σήψη έχει διεισδύσει σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου, ακόμη και της δικαιοσύνης, έχουν ενισχύσει τη δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο ανέκαθεν σαθρό πολιτικό μας σύστημα. Ανεξάρτητα από τις δικαστικές εξελίξεις κάθε υπόθεσης, η κοινωνία εμφανίζεται ολοένα και πιο απογοητευμένη από τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών, και από την επικρατούσα σκανδαλολογία, χώρια τον άνομο πλουτισμό των κυβερνώντων (και καλά) «αρίστων»
Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα, αρκετοί πολίτες εκτιμούν ότι υπάρχει πολιτικό κενό στον χώρο του πατριωτικού κέντρου, και της παραδοσιακής κεντροδεξιάς, την οποία έπαψε να εκπροσωπεί η ΝΔ του Κυριάκου, με τον εναγκαλισμό της woke ατζέντας, τους ΛΟΑΤΚΙ, τους γάμους των γκέηδων, τις εθνικές υποχωρήσεις και «μειοδοσίες», τις νομιμοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων «προσφύγων πολέμου» από χώρες χωρίς πόλεμο, την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα, τα σκάνδαλα, κ.ο.κ.
Προσωπικά, αν και υπάρχουν 30 και πάνω κόμματα (νέα και παλιά) θεωρώ ότι λείπει ένα. Λείπει δηλαδή μια πολιτική φωνή, μια δύναμη, που να συνδυάζει τον πατριωτισμό με την εντιμότητα, τη θεσμική σοβαρότητα, την εθνική αυτοπεποίθηση, και την αδιαπραγμάτευτη προσήλωση στη διαφάνεια.
Για τους υποστηρικτές αυτής της άποψης, ακόμη και αν είμαστε λίγοι μιας και οι περισσότεροι «νοικοκύρηδες» βολεύτηκαν με τον έναν ή άλλον τρόπο με τον «υπαρκτό μητσοτακισμό», άλλος ως μετακλητός, κι άλλος ως επιδοματούχος, ο Σαμαράς αποτελεί ένα πολιτικό πρόσωπο με εμπειρία, γνώσεις, διεθνές κύρος, και σαφές ιδεολογικό στίγμα, το οποίο θα μπορούσε να εκφράσει μια τέτοια προσπάθεια.
Πιστεύω δηλαδή, ότι η σημερινή δυσμενής συγκυρία απαιτεί μια νέα πολιτική πρωτοβουλία, που θα δώσει φωνή σε όσους αισθάνονται πολιτικά προδομένοι, πολιτικά άστεγοι, και θα επαναφέρει στο προσκήνιο αξίες όπως η εντιμότητα, η λογοδοσία, η αξιοκρατία, η διαφάνεια, η εθνική αξιοπρέπεια, και κυρίως η ηθική στην πολιτική.
Πράγματα που εδώ και 7 χρόνια δεν υπάρχουν.
Είτε συμφωνεί κανείς, είτε διαφωνεί με αυτή την άποψη, γεγονός παραμένει ότι η ελληνική κοινωνία, ή τουλάχιστον όσοι ασχολούνται ακόμη, και δεν τα έχουν παρατήσει όλα στον αυτόματο, αναζητά απαντήσεις στα προβλήματα της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, και της αποξένωσης των πολιτών από το πολιτικό σύστημα.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μέσα σε αυτή τη δυστοπία, πολιτική και οικονομική, μπορεί να αναδειχθεί μια νέα ρεαλιστική πολιτική πρόταση, που δεν υπόσχεται «παππάδες», και που θα μπορούσε να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς, και να δώσει ξανά προοπτική στη χώρα, η οποία όλο αυτό το τελευταίο διάστημα κάνει ένα βήμα μπροστά και… τρία πίσω.
Υποψήφιοι υπάρχουν πολλοί, π.χ. ο Ανδρουλάκης, η Καρυστιανού, ο Βελόπουλος, ο Κασελάκης, ο Μπαρουφάκης, η Ζωζώκα, η Λατινοπούλου, ακόμη και ο αμετανόητος σαμποτέρ του έθνους Αλέξης, που επέστρεψε ανερυθρίαστος για… να μας ξανασώσει.
Για μένα όμως, ένα είναι το όνομα, που συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις: Αντώνης Σαμαράς!
Τέλος…
ΥΓ- Επειδή δεν έχουν όλοι την ίδια μνήμη, και επειδή βλέπω ξανά χειροκροτήματα για τον Αλέξη, να θυμίσω πως τις δυο τρεις τελευταίες δεκαετίες, η ιδιωτική τηλεόραση, και η τεχνητή ευμάρεια σε συνδυασμό με την απόλυτη ισοπέδωση στα πάντα, δημιούργησαν έναν Έλληνα, ημιμαθή, καλοπερασάκια, κενό, και άλλα πολλά…
Άρα αυτός που θα επιπλέει πολιτικά δεν μπορεί να είναι κάτι το διαφορετικό από τον μέσο ψηφοφόρο. Κατώτερος ναι, ανώτερος όχι.
Γι’ αυτό, και επειδή ο Αλέξης προσωποποιεί τον μέσο καπάτσο ημιαγράμματο, μπαταχτσή νεοέλληνα, που πάντα τα καταφέρνει με φανφάρες, απειλές, φωνές, εκβιασμούς, κούφια λόγια, φρούδες υποσχέσεις, αερολογίες, γλείψιμο, κωλοτούμπες, κλπ… γι’ αυτό και αρέσει.
Άσχετα με τα δεινά που μας επέφερε. Είναι ο καθρέφτης της δικής μας ανεπάρκειας.
Εξ ου και το θράσος του να επιστρέψει. Αμετανόητος.
Εξ ου και τα παλαμάκια, από αμνήμονες…
Του βαράω λοιπόν προσοχή, και αναφωνώ, για μια ακόμη φορά: Ave Alexis, morituri te salutant…
