Προς Μαξίμου: … Δεύτερη σωτηρία από τον «Μπαμπούλα Τσίπρα» δεν θα υπάρξει

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Αλέξης Τσίπρας δυσανασχετεί με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό» για το δραματικό πρώτο εξάμηνο του 2015. Αντίθετα, έχει αρκετούς λόγους να θεωρεί ότι η υπενθύμιση εκείνης της περιόδου μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του. Αντί να τον εξαφανίσει πολιτικά, η συνεχής και εμμονική επίκληση του παρελθόντος τον νομιμοποιεί ξανά ως βασικό πόλο αντιπολίτευσης. Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση δεν τον εξουδετερώνει απλώς, αλλά τον επαναφέρει στο κάδρο ως τη ρεαλιστική εναλλακτική που διαθέτει σήμερα ο χώρος της αντιπολίτευσης…

Όμως η στρατηγική του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μπλοκ έχει πλέον εξαντληθεί οριστικά. Λειτούργησε αποτελεσματικά το 2019 και το 2023, όταν ο φόβος της επιστροφής στο χάος του πρώτου εξαμήνου του 2015 κινητοποίησε το εκλογικό σώμα και έδωσε στη Ν.Δ. ποσοστά κοντά στο 41%…

Σήμερα αποδεικνύεται ότι ο φόβος έχει ημερομηνία λήξης. Οι πολίτες, όπως φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις, έχουν πλέον ξεπεράσει εκείνο το τραύμα. Οι ανάγκες και οι προτεραιότητές τους έχουν αλλάξει δραματικά. Δεν τους απασχολεί πια τι συνέβη πριν από δέκα χρόνια, αλλά τι πληρώνουν σήμερα στο ταμείο…

Στην τρέχουσα συγκυρία, όλοι συμφωνούν μάλιστα ότι δεν υπάρχει ισχυρός αντίπαλος. Αυτό αλλάζει ριζικά τους όρους του πολιτικού και εκλογικού παιχνιδιού. Μην έχοντας έναν ισάξιο πολιτικό αντίπαλο να χρησιμοποιήσει ως σημείο σύγκρισης, η κυβέρνηση -και προσωπικά ο Κ. Μητσοτάκης- είναι αντιμέτωπη πλέον με την ίδια τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες: την ακρίβεια που καλπάζει, τους λογαριασμούς ρεύματος που τσακίζουν νοικοκυριά, την καθημερινή ανασφάλεια, το διαλυμένο σύστημα υγείας, τα διαρκή σκάνδαλα και τον προκλητικό νεποτισμό.

Παρ’ όλα αυτά, στο Μέγαρο Μαξίμου στρουθοκαμηλίζοντας επιμένουν πεισματικά στην παλιά συνταγή. Πιστεύουν ότι ανασύροντας τα φαντάσματα του 2015 θα λειτουργήσει πάλι το φτηνό δίλημμα «καλύτερος από τους χειρότερους». Η Ιστορία όμως έχει δείξει επανειλημμένα ότι αυτή η λογική είναι κολοσσιαίο στρατηγικό λάθος, που συνήθως γυρίζει μπούμερανγκ και οδηγεί σε πολιτική κατάρρευση.

Ακόμα κι αν η σκληρή κομματική βάση κινητοποιηθεί και λειτουργήσει ως ανάχωμα στην αποχή, η θετική νομιμοποίηση για τη Ν.Δ. έχει ήδη χαθεί για τα καλά. Και η πραγματική μάχη δεν δίνεται πια απέναντι στα φαντάσματα του 2015, αλλά απέναντι στον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ και του ρεύματος.

Ο πολίτης δεν θέλει άλλη υπενθύμιση των κινδύνων που απέφυγε. Θέλει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα και προοπτική, ελπίδα για το αύριο. Ούτε το ένα έχει όμως ούτε το άλλο. Κι έτσι όταν -μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο και την αποτυχία- η στρατηγική βασίζεται σε έναν εχθρό που ο ίδιος ο λαός έχει ξεπεράσει, τελικά γίνεται πολιτικά αυτοκτονική…