Από την Αριστερά του μαξιμαλισμού, στον ορθολογισμό

Ο πρωθυπουργός πιθανόν να μην κινδυνεύει από τον κύριο Τσίπρα, με βάση τους σημερινούς αριθμούς, κινδυνεύει όμως από την ατζέντα του

Του Μανώλη Κοττάκη

Τον Δεκέμβριο του 2023 συναντήθηκα με κορυφαίο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο σήμερα έχει ευρωπαϊκό αξίωμα, στο Αερόστατο, της πλατείας Προσκόπων. Κατά τη διάρκεια εκείνης της συνάντησης, όπου μου εξέθεσε στο όνομα της παλαιάς μας γνωριμίας τα πολιτικά του σχέδια, ήταν στέλεχος του Μεγάρου Μαξίμου τότε, μου αποκάλυψε ότι μέσα στους πρώτους μήνες του 2024 η Νέα Δημοκρατία επρόκειτο να νομοθετήσει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Του είπα ότι είναι λάθος και ότι αυτό θα το πληρώσει πάρα πολύ ακριβά η παράταξη στις ευρωεκλογές.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανθρώπων, αλλά άλλο αυτό κι άλλο να γίνεται αυτός στοιχείο του βιογραφικού του καθενός και βεβαίως να προσλαμβάνει χαρακτήρα «οικογένειας». Μια τέτοια αξιακή επιλογή ισοδυναμεί με μεγάλη διαρροή ύδατος στα ύφαλα ενός μεγάλου πλοίου. «Ο εγωισμός δεν είναι πολιτική ατζέντα» του υπενθύμισα, αυτό που είχα διαβάσει στο βιβλίο της Τζόρτζια Μελόνι. Επειδή το συγκεκριμένο στέλεχος προερχόταν από το Κέντρο και τα αριστερά έδειξε να μην πιστεύει τη θεώρηση. «Μέχρι τις εκλογές θα ξεχαστεί!» μου είπε αξιωματικά.

Πρέπει να την είχε ακούσει σε σύσκεψη στο Μαξίμου αυτή τη φράση, καθώς λίγες εβδομάδες αργότερα κομματικό στέλεχος σαρξ εκ της σαρκός της παράταξης, εξ απορρήτων του πρωθυπουργού, έλεγε στο Pit, στο Κολωνάκι, πίνοντας τον καφέ του, ακριβώς αυτή την ίδια φράση. «Θα ξεχαστεί».

Προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να αποτρέψουμε αυτήν την επιλογή που θα ήταν καταστροφική για την παράταξη, τον Φεβρουάριο του 2024 εμφανίστηκα στην εκπομπή του αείμνηστου Γιώργου Παπαδάκη, στον ΑΝΤ1, και ανέλυσα γιατί είναι λάθος, με επιχειρήματα και όχι με αφορισμούς. Ηταν η τελευταία φορά που με προσκάλεσε ο ΑΝΤ1 σε τηλεοπτική εκπομπή. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, δυστυχώς, δικαίωσε την εκτίμησή μου. Τους νεοδημοκράτες πρέπει να τους φοβάσαι όταν είναι σιωπηλοί και δε μιλούν, όχι όταν φωνάζουν και απειλούν. Οταν φωνάζουν εκτονώνονται, όταν δεν μιλούν είναι θυμωμένοι.

Υποτιμά τον αντίπαλο

Χθες διαβάζω ότι ο γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας ζήτησε την ακύρωση του γάμου και την επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μαζί με άλλους 55 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας τον καταψήφισαν. Τις προάλλες ο πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης αναγνώρισε ότι η ψήφισή του ήταν λάθος. Δεν έχω να κάνω κανένα σχόλιο. Περιττεύει. Εμείς υποτίθεται ότι «πολεμούσαμε», τότε, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά η ιστορία αποδεικνύει ότι ο Κυριάκος πολεμούσε τον εαυτό του. Δεν χρειαζόταν συμπαίκτη. Κάνω αυτήν τη μακρά εισαγωγή γιατί -απ’ ό,τι φαίνεται- ο πρωθυπουργός συνεχίζει να πολεμά τον εαυτό του.

Προχθές δήλωσε αλαζονικά, όταν πήγε να κάνει τον ραλίστα στο Ακρόπολις (προηγουμένως υποδύθηκε τον τενίστα και τον ταβλαδόρο, στο τέλος θα κόψει αλά Γεωργίτση και τη… φαβορίτα), ότι θα ήθελε για συνοδηγό του τον Αλέξη Τσίπρα. Ενδειξη ότι υποτιμά τον αντίπαλό του, τον θεωρεί βολικό για να συσπειρώσει τους δυσαρεστημένους νεοδημοκράτες. Θεωρώ ότι πρόκειται για ακόμα μία λανθασμένη εκτίμηση. Ο πρωθυπουργός πιθανόν να μην κινδυνεύει από τον κύριο Τσίπρα, με βάση τους σημερινούς αριθμούς, κινδυνεύει όμως από την ατζέντα του.

Κινδυνεύει, επίσης, από το γεγονός ότι ο τέως πρωθυπουργός έχει μεταλλαχθεί σε κάτι άλλο και η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να καταπολεμήσει το προηγούμενο σκιάχτρο Τσίπρα του 2015. Το κατά κοινή ομολογία αποκρουστικό για την ανικανότητά του. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, αλλάζουν αλλάζουν όμως οι περιστάσεις.

Ομιλία Τσίπρα

Εκανα τον κόπο και παρακολούθησα ολόκληρη την ομιλία Τσίπρα στο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ (όρος δανεισμένος από τα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου) και τις διακηρύξεις του για τη Νέα Μεταπολίτευση (όρο που χρησιμοποίησε ο Κώστας Καραμανλής για πρώτη φορά στις εκλογές του 2000). Για την ιστορία να σας πω, πάντως, ότι ο όρος «Μεταπολίτευση» εντοπίζεται πρώτη φορά -νομίζω- σε κείμενο του «Ριζοσπάστη» ή της «Αυγής» προδικτατορικά. Προτού εξηγήσω γιατί ο Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει από τον Τσίπρα αλλά από την ατζέντα του, οφείλω να σημειώσω ότι η εικόνα απείχε παρασάγγας από τις μίζερες Κεντρικές Επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ στο παρελθόν.

Το κόκκινο χρώμα σχεδόν εξαφανίστηκε και αντικαταστάθηκε στην πλάτη του ομιλητή από «παλ» γαλάζιο και από μοβ. Στην πρώτη σειρά του Εθνικού Συμβουλίου κάθονταν καλοχτενισμένες κυρίες και παστρικοί τεχνοκράτες με γραβάτες. Οχι στελέχη με γιλεκάκι σαν του Πολάκη και του Μανιού, όπως στο παρελθόν, όχι ατημέλητοι πανεπιστημιακοί με τσαλακωμένα σακάκια σαν του Τσακαλώτου, ούτε ταγάρια με σαγιονάρα, όπως αυτά που εμφανίζονταν κάποιες «συντρόφισσες». Ολα τα μέλη φορούσαν καρτελάκια, λες και επρόκειτο για επιστημονικό συνέδριο. Δεν θυμάμαι, επίσης, να άκουσα τη λέξη «σύντροφος» από τα χείλη του κυρίου Τσίπρα. Διεγράφη.

Δεν θυμάμαι να είδα πλαστικά κυπελλάκια με φραπέ και καλαμάκι όπως αυτά που έφερνε ο συγχωρεμένος ο κυρ Αλέκος στις Κεντρικές Επιτροπές. Ηταν κατά βάση μία αστική εικόνα αποστειρωμένη. Η μπρουτάλ αριστερή συριζίλα έλειπε. Παρέλκει να επισημάνω ότι η συνεδρίαση των τομεαρχών αλλά και του Εθνικού Συμβουλίου έγιναν στο ξενοδοχείο «Grand Hyatt», συμφερόντων Λασκαρίδη στη λεωφόρο Συγγρού. Τούτων δοθέντων, το θέμα ελύθη και για τον Παύλο Πολάκη. Νομίζω θα αισθανόταν πολύ άβολα μέσα σε όλο αυτό.

Αλλά αυτά ας πούμε ότι ανήκουν στο περίφημο rebranding, την προσπάθεια του Τσίπρα να πάψει να φοβίζει ένα τμήμα του εκλογικού σώματος. Την από εδώ πλευρά δεν μπορεί να την πείσει, δύσκολα, δεν διαγράφονται οι μνήμες του 2015. Αλλά στο κεντρώο πασοκικό ακροατήριο, μέρος του οποίου έχει ψηφίσει και Νέα Δημοκρατία, έχει τις προϋποθέσεις.

Η ουσία όμως του σημειώματος είναι τα επιχειρήματα και τα διλήμματα που έθεσε στο τέλος της ομιλίας του ο τέως πρωθυπουργός. Εδώ έχουμε μία μετακίνηση από τον αριστερό μαξιμαλισμό στον ορθολογισμό των σαλονιών. Οτι μίλησε με δεδομένα, data όπως λέγονται στην εσωτερική ορολογία του Μαξίμου, και όχι με τα παλαιά συνθήματα του τύπου «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη» και «θα σκίσουμε τα Μνημόνια».

Σταχυολογώ απλώς μερικά από αυτά:

– το 99% των πολιτών πληρώνει το 1% το οποίο ελέγχει το 30% του ΑΕΠ

– κάθε Ελληνας πληρώνει έναν αόρατο φόρο διαπλοκής,

– η Ν.Δ. βάζει φόρο 20% στα 18.000 ευρώ και φόρο 5% στα μερίσματα,

– οι τράπεζες έχουν κέρδη 2% του ΑΕΠ λόγω της διαφοράς επιτοκίων δανεισμού – επιτοκίων καταθέσεων, ενώ στη Γαλλία έχουν κέρδη 1%

– λένε όχι στα 250 εκατ. ευρώ για δωρεάν μετακινήσεις στις συγκοινωνίες, αλλά μείωσαν κατά 600 εκατ. ευρώ τον φόρο υπεραξίας ακινήτων

– οι τράπεζες πληρώνουν μηδέν φόρο και δίνουν μέρισμα 2,8 δισ. ευρώ στους μετόχους.

Εξορθολογισμός

Μη φανταστείτε, βεβαίως, ότι θα πάρει μέτρα για να κάνει την επανάσταση κατά του συστήματος, αν βάσκανος μοίρα… Αυτό που περιγράφει και εξαγγέλλει είναι ο εξορθολογισμός του συστήματος. Ζητεί να τηρούνται τα προσχήματα. Αλλά το κάνει με έναν πολύ επικίνδυνο τρόπο, σε μια περίοδο που η Νέα Δημοκρατία βουλιάζει από τα σκάνδαλα. Θέτοντας το δίλημμα «διαφθορά ή εντιμότητα». Στην πραγματικότητα ο τέως πρωθυπουργός δεν διευκολύνει την ψήφο υπέρ του, αλλά διευκολύνει την ψήφο κατά της Νέας Δημοκρατίας. Αυτή είναι η μεγάλη παγίδα για τον κύριο Μητσοτάκη που τον θέλει και αντίπαλο!

Σε όλα αυτά τα επιχειρήματα, τα οποία θα γίνουν θέμα πολιτικής συζήτησης στην προεκλογική εκστρατεία με ένταση, γιατί να μην πληρώνουν φόρο οι τράπεζες, γιατί να πληρώνω εγώ 20% φόρο για 18.000 ευρώ εισόδημα και ο άλλος 5% για τα μερίσματα, γιατί οι τράπεζες εδώ να μην αυξάνουν τα επιτόκια καταθέσεων και μόνο τα επιτόκια δανεισμού, η απάντηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν ένα ευφυολόγημα του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλο Μαρινάκη, το οποίο είχε μάλιστα στόχο το εκλογικό ακροατήριο στον Βόρειο Τομέα και όχι το εθνικό ακροατήριο: ότι ο Τσίπρας τού θυμίζει τον «τρελό πενηντάρη» Τεπενδρή, που μοιράζει παροχές σε μία ελληνική ταινία. Καλό είναι τα επιχειρήματα να απαντώνται με επιχειρήματα και με σοβαρότητα. Διότι, αν πάμε να κάνουμε διάλογο με ελληνικές ταινίες, τότε μπορεί η Νέα Δημοκρατία να χρειαστεί να απαντά γιατί αυτή δεν είναι ο Δήμος Σταρένιος ή ο Αρτέμης Μάτσας του πολιτικού συστήματος.

ΥΓ.: Κάτι και για τον κύριο Τσίπρα όμως. Κάθε φορά που βλέπω στην πλάτη του το όνομα ΕΛΑΣ με ένα λάμδα σκέφτομαι πόσο υποχωρητικός μπορεί να είναι και αυτός, όπως και ο κύριος Μητσοτάκης, στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Ελλάς με ένα λάμδα παραπέμπει σε ακρωτηριασμό. Στα μάτια μας δεν είναι επιτυχημένο όνομα επειδή οι διαφημιστές είπαν ότι είναι σύντομο και θα διαδοθεί εύκολα. Ενοχλεί. Με αυτές τις λέξεις δεν παίζουμε.

Πηγή: dimokratia.gr