Ντροπή για τη Θεσσαλονίκη

Η επιλογή να τιμηθεί ο Μπουτάρης αγνοεί τις εντάσεις που ο ίδιος προκάλεσε, παρακάμπτει τις αντιδράσεις που ακόμη υπάρχουν και επαναφέρει έναν διχασμό που η πόλη δεν έχει ανάγκη

Του Γιάννη Χ. Κουριαννίδη*

Η πρόθεση του δημάρχου Θεσσαλονίκης Στέλιου Αγγελούδη να τιμήσει τον εκλιπόντα δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου στην αυριανή (Πέμπτη 30 Απριλίου) συνεδρίασή του, για την ονοματοδοσία κεντρικού πάρκου της πόλης στο όνομά του, αποτελεί μία βαθιά προκλητική πολιτική πράξη, που επιμένει να αγνοεί επιδεικτικά το συλλογικό αίσθημα του μεγαλύτερου τμήματος της κοινωνίας της πόλης. Να θυμίσουμε ότι πριν από έναν χρόνο η ίδια διοίκηση είχε αποπειραθεί να χωροθετήσει την τοποθέτηση… αγάλματος (!) του Μπουτάρη, αλλά αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν εξαιτίας αυτού.

Ο Μπουτάρης δεν ήταν ένας «ουδέτερος» αυτοδιοικητικός παράγοντας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του επέλεξε συνειδητά να τοποθετηθεί επί ζητημάτων με έντονο εθνικό και ιστορικό φορτίο, προκαλώντας εύλογες αντιδράσεις. Η δημόσια στήριξή του στην προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, που δίχασε βαθιά την ελληνική κοινωνία, ήταν μία παρέμβαση που έδωσε θεσμική βαρύτητα σε μία εξαιρετικά επιζήμια επιλογή εξωτερικής πολιτικής.

Ακόμη πιο προβληματική και προκλητική ήταν η στάση απέναντι στους πολίτες που διαμαρτύρονταν. Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που κατέκλυσαν δρόμους και πλατείες σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό κάθε άλλο παρά με σεβασμό ή έστω κατανόηση αντιμετωπίστηκαν από τον τότε δήμαρχο. Αντιθέτως, πολλές φορές στοχοποιήθηκαν από αυτόν και απαξιώθηκαν με χαρακτηρισμούς που δεν συνάδουν με τον ρόλο ενός αιρετού που οφείλει να σέβεται και να εκπροσωπεί το σύνολο των πολιτών και όχι μόνον όσους συμφωνούν μαζί του.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, είχε φτάσει στο σημείο να προτείνει την απομάκρυνση του ονόματος «Μακεδονία» από κομβικές υποδομές της πόλης, όπως το αεροδρόμιο και το ΚΤΕΛ, με το φαιδρό επιχείρημα ότι «μπερδεύονται οι τουρίστες» (!). Μία πρόταση που υποτιμά την ιστορική ταυτότητα της περιοχής και πλήττει τον πυρήνα της συλλογικής μνήμης και αυτοσυνειδησίας.

Ιδιαιτέρως βαριά σκιά ρίχνουν και οι δηλώσεις του για τη Γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολής ότι «δεν του καίγεται καρφί για τη Γενοκτονία των Ελλήνων από τον Μουσταφά Κεμάλ». Σε μια πόλη όπου ο προσφυγικός Ελληνισμός (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Θρακιώτες) αποτελεί ζωντανό και καθοριστικό τμήμα της κοινωνίας, η υποβάθμιση ενός τόσο τραυματικού ιστορικού γεγονότος δεν μπορεί να εκληφθεί ως «προσωπική άποψη». Είναι μια προσβολή που αγγίζει βαθιά τις μνήμες και την αξιοπρέπεια χιλιάδων οικογενειών. Ακόμη και η παλαιότερη πρότασή του για ονοματοδοσία οδού προς τιμήν του Μουσταφά Κεμάλ «Ατατούρκ» καταδεικνύει μια αδιαφορία για το πώς βιώνεται η Ιστορία από την ίδια την τοπική κοινωνία.

Η επιλογή να τιμηθεί ο Μπουτάρης αγνοεί τις εντάσεις που ο ίδιος προκάλεσε, παρακάμπτει τις αντιδράσεις που ακόμη υπάρχουν και επαναφέρει έναν διχασμό που η πόλη δεν έχει ανάγκη. Τι, αλήθεια, ακριβώς τιμά ο δήμος; Τη διοικητική επάρκεια του Μπουτάρη; Την πολιτική τόλμη του; Ή, στην πραγματικότητα, μια στάση που συνδέθηκε με την απαξίωση ευαίσθητων εθνικών και ιστορικών ζητημάτων;

Οι τιμές προς δημόσια πρόσωπα είναι πρωτίστως μηνύματα για το παρόν και το μέλλον. Αυτό πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη της η σημερινή διοίκηση του δήμου. Η Θεσσαλονίκη αξίζει πρόσωπα και σύμβολα που ενώνουν και όχι που υπενθυμίζουν τις πιο οξείες κοινωνικές αντιθέσεις της. Αν ο Στέλιος Αγγελούδης επιθυμεί πραγματικά να τιμήσει την ιστορία και την κοινωνία της πόλης, οφείλει να επιδείξει μεγαλύτερη ευαισθησία, περισσότερη σύνεση και, κυρίως, σεβασμό προς τη συλλογική μνήμη των πολιτών της.

*Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα», [email protected]

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»