Από τον Lemmy
Πέρασε άλλη μια μέρα με το λεγόμενο πυρ ομαδόν εναντίον του Κυριάκου, μέσα στη Βουλή. Και λοιπόν; Πόσα πυρ ομαδόν δέχθηκε ίσαμε τώρα; Πόσες φορές τον κατακεραύνωσε η αντιπολίτευση; Αυτός εκεί. Ακίνητος. Στη θέση του. Απτόητος.
Γιατί δεν φοβάται κανέναν και κανένας δεν μπορεί να τον απειλήσει; Εδώ ο καημένος ο Κλίντον με μια κοπέλα τάφτιαξε και πήγε στο δικαστήριο και παρολίγον να χάσει και τη θέση του προέδρου των ΗΠΑ. Εδώ σε μας ξέσπασαν πολύ σοβαρά σκάνδαλα, τα οποία όμως πέρασαν και κύλησαν σαν τη βροχή στον τσίγκο, που έλεγε και ο Κωνσταντάρας.
Γιατί λοιπόν; Τι συμβαίνει και έχουμε στηθεί σαν ηλίθιοι και παρακολουθούμε αυτά τα άσφαιρα πυρ ομαδόν της αντιπολίτευσης; Αυτό που συμβαίνει είναι πως δεν έχουμε Βουλή. Δεν έχουμε δηλαδή σώμα αντιπροσώπων, δεν έχουμε Εθνοσυνέλευση, πώς το λένε. Τι έχουμε; Δεν είμαι σε θέση ακριβώς να το περιγράψω, αλλά θα προσπαθήσω.
Αντί για Βουλή, έχουμε το σπίτι του Μητσοτάκη. Και οι βουλευτές της αντιπολίτευσης είναι κάτι επισκέπτες, κάτι γειτόνοι που τον ενοχλούν. Πάνε στο σπίτι του και του ζητάνε τον λόγο. Αυτός τους ακούει, μετά τους βρίζει και τους πετάει έξω. Διότι οι συγγενείς του, οι λεγόμενοι βουλευτές της ΝΔ, είναι περισσότεροι από τους γειτόνους και πιο πλούσιοι κιόλας. Και δεν ακούνε κουβέντα.
Δεν έχουμε λοιπόν Βουλή. Διότι, εάν είχαμε, θα βλέπαμε κάποια διαφοροποίηση, κάποιου αντιπροσώπου, όταν έρχονται μέσα στη Βουλή δικογραφίες που αποκαλύπτουν σκάνδαλα εκατομμυρίων, παράνομες παρακολουθήσεις, κατασκοπίες υπέρ τρίτων χωρών, εγκατάλειψη τραίνων με δεκάδες νεκρούς, μεταφορά όπλων σε τρίτες χώρες και δεν συμμαζεύεται. Και όμως, παρόλα αυτά, σιγή. Οι λεγόμενοι βουλευτές τίποτα. Αμίλητοι. Και όλοι μαζί, στυλοβάτες του ιδιοκτήτη του σπιτιού.
Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Διότι έχουμε εκχωρήσει στον εκάστοτε πρωθυπουργό εξουσίες που ούτε ο βασιλεύς δεν είχε. Εδώ ο φουκαράς ο Κωνσταντίνος, πήγε το 1965 να αντικαταστήσει τον παραιτηθέντα πρωθυπουργό με τον πρόεδρο της Βουλής -της πλειοψηφίας δηλαδή- και πέσανε να τον φάνε. Ούτε αυτό δεν ήταν σε θέση να κάνει. Τώρα, εδώ, ο δικός μας ο Κυριάκος κάνει πρόεδρο της Δημοκρατίας τον οποιονδήποτε, κάνει υπουργό τον Λαζαρίδη, που λέμε, και κανένας δεν του ζητάει τον λόγο. Να πάει δηλαδή ένας βουλευτής της ΝΔ και να του πει, ευσχήμως, έλα δω κ. πρόεδρε, εμείς τι κάνουμε εδώ τόσα χρόνια και μας κάνεις υπουργό τον Λαζαρίδη; Εντάξει, είναι πτυχιούχος. Γιατί εμείς δεν είμαστε;
Τίποτα. Γενική σιωπή. Απόλυτος Μοναρχία. Διότι δεν έχουμε Βουλή, εφόσον δεν έχουμε και βουλευτές. Έχουμε διορισμένους από τον μονάρχη δημοσίους υπαλλήλους, που τους ονομάζουμε βουλευτές. Έτσι, για το ονόρε. Δεν είναι όμως βουλευτές. Είναι κατ’ ουσίαν διορισμένοι και μόνον κατ’ επίφασιν εκλεγμένοι.
Πάντα συνέβαινε αυτό; Όχι. Υπήρχε περίπτωση στην προδικτατορική περίοδο, να γίνονταν όλα αυτά και ο πρωθυπουργός να έμενε στη θέση του; Δηλαδή, εάν ο Καραμανλής έκανε τα ίδια με την ΕΡΕ, θα κάθονταν σαν παναγίες να τον παρακολουθούν, ο Παναγής Παπαληγούρας, ο Αβέρωφ, ο Κανελλόπουλος, ο Ράλλης, ο Τσάτσος; Όχι φυσικά. Θα τον έδιωχναν. Εξάλλου δεν υπήρχε καν περίπτωση να βρεθεί ο Καραμανλής σε τέτοια θέση. Το ίδιο και ο Γεώργιος Παπανδρέου. Θα τον έπιαναν να παρακολουθεί τα τηλέφωνα του Καραμανλή και δεν θα μίλαγαν ο Μητσοτάκης, ο Βενιζέλος, ο Τσιριμώκος, ο Στεφανόπουλος και ο Νόβας; Όχι βέβαια. Θα τον είχαν κατευθείαν απολύσει.
Τώρα λοιπόν δεν έχουμε βουλευτές. Έχουμε άγνωστους ανθρώπους του κομματικού σωλήνα. Που υπάρχουν εξαιτίας της εύνοιας του Κυριάκου. Αυτός τους ανασύρει από το πουθενά και τους κάνει βουλευτές. Δεν έχουν δική τους πολιτική και κοινωνική ισχύ. Είναι σχεδόν ανύπαρκτοι πολιτικά.
Επομένως, τι περιμένουμε εμείς; Να πέσει ο Κυριάκος στη Βουλή; Θα έπεφτε, εάν είχαμε Βουλή.
Τώρα είμαστε χωρίς Βουλή, χωρίς Θεό.
“Συν Αθηνά και χείρα κίνει”. Χωρίς βούληση και ο Θεός σηκώνει ψηλά τα χέρια.
Δεν έχει και δικαίωμα ψήφου άλλωστε για να μπορεί να πολλαπλασιάσει τη μία και μοναδική δική του σε πλειοψηφία!
Υ.Γ. Η Βουλή είναι πιστή εικόνα εκείνων που έχουν συμμετάσχει στην τελευταία εκλογική διαδικασία και όπως την έχουν επιλέξει. Εάν δεν αρέσει σε όσους απείχαν/απέχουν πρόβλημά τους.
Η βουλή μπορεί να αλλάξει ή να αλλάξει κυβέρνηση,περα της αμπελοφιλοσοφιας,αλλά υπάρχουν θεσμικά και πρακτικά όρια.Η πιο άμεση οδός είναι οι εκλογές. Αν το εκλογικό σώμα θέλει αλλαγή, ψηφίζει άλλους εκπροσώπους στις επόμενες βουλευτικές ή τοπικές εκλογές και αλλάζει τη σύνθεση της βουλής και να γινει νέα κυβέρνηση.Οι Μαζικές διαδηλώσεις, απεργίες, και πολιτική πίεση μπορούν να αναγκάσουν κοινοβουλευτικά κόμματα ή τον πρωθυπουργό να υποχωρήσουν, να παραιτηθούν ή να προκηρύξουν εκλογές. Η επιτυχία εξαρτάται από τη διάρκεια, το μέγεθος, τη νομιμοποίηση και αν πλήττει κρίσιμους τομείς,όπως π.χ. η οικονομία ή οι δημόσιες υπηρεσίες.Αν το κοινοβούλιο χάσει την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση με πρόταση μομφής φερειπειν μπορεί να αναγκάσει την αποπομπή της,αλλα κάτι τέτοιο απαιτεί κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και συνεργασίες.Οι αλλαγές που απαιτούν η νομοθεσία ή οι συνταγματικές τροποποιήσεις, έχουν συγκεκριμένα νομικά βήματα και χρειάζονται επιτροπές, ειδικές πλειοψηφίες, ίσως και δημοψήφισμα. Ο λαός μόνος του, δεν μπορεί να επιβάλλει νόμους χωρίς να περάσουν αυτές τις διαδικασίες, εκτός αν το σύνταγμα προβλέπει λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία ή δημοψήφισμα.Οι θεσμοί, εν ολίγοις,φτιάχτηκαν για να αποτρέπουν αυθαίρετες, βίαιες ή παρορμητικές αλλαγές και υπάρχουν ανεξάρτητες αρχές, δικαστήρια και διοικητικά όργανα που περιορίζουν την άμεση επέμβαση της στιγμιαίας λαϊκής πίεσης.Ο κόσμος μπορεί να φέρει αλλαγή, αλλά μέσω των προβλεπόμενων δημοκρατικών, νομικών και πολιτικών οδών που είναι οι εκλογές, η συνεπής πολιτική πίεση, οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες ή οι συνταγματικά προβλεπόμενοι μηχανισμοί για δημοψήφισμα και λαϊκή πρωτοβουλία. Οι θεσμικοί κανόνες και οι απαιτούμενες πλειοψηφίες περιορίζουν το άμεσο ακομα και εάν το θέλει ο κόσμος, να αλλάξει αμέσως.Υπαρχει ενα 50% αποχή από τις εκλογές και ένα υπόλοιπο που είναι οι ψηφοφόροι,το οποίο απαρτίζεται από συνταξιούχους και εργαζόμενους.Για να πραγματοποιηθούν όλα τα παραπάνω,θα έπρεπε να υπάρχει μια καθολική αποδοχή της ιδεολογίας της αλλαγής ώστε να κινηθούν τα νήματα,γιατί το Πραξικόπημα ή η Επανάσταση θα ασκήσει βία και μέσα σε ένα κράτος,ο μόνος πού έχει το δικαίωμα άσκησης βίας,είναι το ίδιο το κράτος,όταν αυτο θεωρεί πως υπάρχει Αναρχία.Επειδη όμως κανένας δεν θεωρει την Αναρχία ως μέσο αντίστασης,εκ των πραγμάτων,η νόμιμη αλλαγή γίνεται μέσω διαδικασιών και πράξεων ανυπακοής στο συνολικό σύστημα της χώρας με σταθερότητα,
αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζονται ανθρώπους σε κίνηση,απο δρόμους μέχρι υπηρεσίες και αν το 50% είχε ουτοπικά την δύναμη να το κάνει,θα έπρεπε να ήταν σίγουρο και για το υπόλοιπο 50 που αρέσκεται να αμφιταλαντευεται στις ίδιες πολιτικές και αν το 20 με 30% της δεξιάς έμενε απαράλλαχτο,θα έπρεπε να συγκεντρωθεί τουλάχιστον και το υπόλοιπο 20 στο 50 της αποχής,αν βέβαια το ουτοπικό σενάριο γινόταν πραγματικότητα και δεν έμενε μόνο σε άρθρα και σχόλια,καλή ώρα..ώστε να μπορέσει να κινηθεί,γιατί η εφαρμογή δεν είναι και τόσο εύκολη λόγω διαδικασίας.Το σενάριο βέβαια είναι ακόμα πιο μακρινό,γιατί θα έπρεπε να υπάρξει συνοχή απόψεων και ενεργειών από το 50% που δεν ψηφίζει,το οποίο θα ήταν λίγο απίθανο να συμβεί γιατί δεν είχε καταβληθεί προσπάθεια για να ενισχυθούν αλλά κόμματα ή καινούρια που θα άλλαζαν ένα εκλογικό αποτέλεσμα απο το ξεκίνημα των μεγάλων ποσοστών της αποχής που ξεκίνησαν από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 και ο καθένας αποστασιοποιηθηκε για διαφορετικούς λόγους ή για τα χρέη που απόκτησε η χώρα από εκεί και έπειτα που έκαναν την πολιτική κοινή ανεξάρτητα φανέλας και την αποχή να κρατά σε ποσοστό την μεγαλύτερη δύναμη των ψηφοφόρων.Φταίει ο Κουλης..;Φταίει ο Θεός..; Αλαλα τα χείλη των Ασεβών…Υπάρχει περίπτωση πολλοί να πιστεύουν στο θαύμα που θα τους αφήσει άφωνους,αλλά δεν ξέρουν πού να περιμένουν .
Μα..δεν υπάρχει εκλογικό σώμα. Εδώ είναι το πρόβλημα. Ο Μητσοτάκης κυβερνά με τις ψήφους του 43% του εκλογικού σώματος δηλαδή με το 16% (και κάτι).