Του Δρ. Απόστολου Ε. Παπαφωτίου*
Η συνάντηση της αιωνιότητας με την ιστορία, η συνάντηση ανάμεσα στο θεϊκό και στο ανθρώπινο, ανάμεσα στην επίγεια και επουράνια πολιτεία, πήρε τη μορφή μιας δίκης η οποία δεν κατέληξε σε ετυμηγορία. Έτσι ο Πιλάτος ο praefectus Judea παρέδωσε τον Ιησού στους διώκτες του, στα μέλη του Μεγάλου Συνεδρίου (Sanhedrin) που ήταν το ανώτατο Δικαστήριο, στους δημίους του για να θανατωθεί. Μια δίκη η οποία κρίνεται ως παρωδία και με τον Μωσαϊκό και με τον Ρωμαϊκό Νόμο. Εφαρμόστηκε δε στη ρωμαϊκή δικονομία η πρακτική της «Έκτακτης διαγνωστικής διαδικασίας» (cognitio extra ordinem ή extraorinatiam) με πολυπληθείς παραβάσεις.
Μια δίκη η οποία δεν έγινε σύμφωνα με τον νόμο και τη δικονομία και η οποία δεν κατέληξε σε ετυμηγορία είναι συνεχώς σε κατάσταση συνεχούς κρίσης. Αυτή την κρίση έρχεται να καλύψει το παρόν έγγραφο της απόφασης της καταδίκης του Ιησού Χριστού το οποίο δημιουργεί πολλούς προβληματισμούς και αμφισβητήσεις και δεν παρέχει τη βεβαιότητα του εγκύρου.
Το έγγραφο της απόφασης της καταδίκης του Ιησού Χριστού παρέμεινε μέχρι το 1309 μ.Χ. τελείως άγνωστο, έως ότου βρέθηκε στην πόλη L’Aquila της Κεντρικής Ιταλίας (κοντά στην οποία έχει ανακαλυφθεί η αρχαία ρωμαϊκή πόλη του Αμιτέρνο, όπου βρέθηκε το σπίτι του Ποντίου Πιλάτου). Το 1381 μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του Πατριάρχου Ιερεμίου. Μεταφράστηκε από τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη Διονύσιο, κατά το έτος 1643:
«Τω εβδόμω και δεκάτω Τιβερίου Καίσαρος, Βασιλέως Ρωμαίων, μονάρχου ανικήτου, Ολυμπιάδος διακοσιοστής πρώτης, Ηλιάδος ογδόης από κτίσεως κόσμου, κατά τον ημέτερον μερισμόν των Εβραίων τετράκισχίλια και εκατόν εβδομήκοντα τέσσερα έτη και καταβολής των Ρωμαίων βασιλείας έτη εβδομήκοντα τρία και από της ελευθερίας της δουλωσύνης Βαβυλώνος έτη πεντακόσια εβδομήκοντα και καταστροφής του ιερού βασιλείου έτη εννενήκοντα και επτά, επί υπάτου του λαού των Ρωμαίων Λουκίου Ζιζονίου και Μάρκου Συννίου και ανθυπάτου του Ιλλιρικού Παλιστέρα, κοινού διοικητού της χώρας των Ιουδαίων Κουίντου Φλαβίου, επί της διοικήσεως Ιερουσαλήμ ηγεμόνος κρατίστου Ποντίου Πιλάτου, επιστάτου της Κάτω Γαλιλαίας Ηρώδου του Αντιπάτρου, της άκρας αρχιερωσύνης Άννα και Καιάφα Αλλιάσου και Ματίλ μεγιστάνων εις τον ναόν, Ραμπάλ Αμαμπέλ Πιοκτένου εκατόνταρχου υπάτου Ρωμαίων της πόλεως Ιερουσαλήμ Σουμπιμασάξιου Ποπιλίου Ρούφου.
Εγώ Πόντιος Πιλάτος, ηγεμών δια της βασιλείας των Ρωμαίων, επί του Πραιτωρίου της αρχιηγεμονίας, κρίνω και κατακρίνω και καταψηφίζω εις θάνατον σταυρικόν τον Ιησού λεγόμενον υπό του πλήθους Χριστόν, και από πατρίδος Γαλιλαίας, άνθρωπον στασιώτη κατά τον Νόμο του Μωσαϊκού και εναντίον του μεγαλοπρεπούς βασιλέως Ρωμαίων Τιβερίου Καίσαρος και ορίζω και αποφαίνομαι τον θάνατον αυτού σταυρικόν μετά των άλλων κατά το συνήθες των καταδίκων, επεί συνοίθρησεν αυτός πλήθος ανθρώπων πλουσίων και φτωχών, ουκ έπαυσε θορύβους εγείρων, ενοχλείν την Ιουδαίαν ποιών εαυτόν Υιόν Θεού και βασιλέα της Ιερουσαλήμ, απειλών φθοράν της Ιερουσαλήμ και του Ιερού Ναού, απαρνούμενος τον φόρον του Καίσαρος και τολμήσας εισελθείν μετά βαϊων θριαμβευτής και πλείστου όχλου ώσπερ τις Ρήξ εντός της πόλεως Ιερουσαλήμ ως τον Ι. Ναόν και διορίζομεν τον ημέτερον πρώτον εκατόνταρχον Κουϊντον Κορνήλιον περιάξαι τούτον παρρησία εις την χώραν Ιερουσαλήμ δεδεμένον, μαστιζόμενον και ενδεδυμένον πορφύραν, εστεφανωμένον ακάνθινω στεφάνω και βαστάζοντα τον ίδιον σταυρόν επί ώμου αυτού, ίνα ει παράδειγμα τοις άλλοις και πάσι τοις κακοποιοίς μεθ’ ού βούλομαι συνάγεσθαι δύο ληστάς φονείς και εξέρχεσθαι δια της πύλης Γιαμπαρόλας, της νυν Αντωνιανής, αναχθήναι δε Αυτόν τον Χριστόν παρρησία επί το όρος των κακούργων ονόματι Κολβάριον, ούτινος σταυρωθέντος μείναι το σώμα εν τω σταυρώ εις κοινόν θεώρημα πάντων των κακούργων, και άνω του σταυρού τίτλου τεθήναι γεγραμμένου τρισί γλώσσας τον
ΙΗΣΟΥΣ ΑΛΟΝ Ο ΙΛΗΣ ΙΟΔΑΜ (Εβραϊστί)
ΙΗΣΟΥΣ Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΙΟΥΔΑΙΩΝ (Ελληνιστί)
ΙΕΖΟΥΣ ΝΑΖΩΡΑΙΟΥΣ ΡΕΞ ΙΟΥΔΑΙΟΡΟΥΜ (Ρωμαϊστί)
Ορίζομεν ουν μηδένα των ηστινοσούν τάξεις και ποιότητος τομήσαι απερισκέπτως της τοιαύτην εμποδίσαι δίκην, ως υπ’ εμού ωρισμένην μετά πάσης σεμνότητος εις ποινήν της αυτομολίας τούτου, Εβραίου όντος κατά τα ψηφίσματα και τους Νόμους της των Ρωμαίων Βασιλείας.
ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ
| – Από της φυλής Ισραήλ | : | Ρωδιέ, Δανιήλ, Ραμπινήλ, Ιονακείν, Μπανικάν, Ροτάμ, Ιουταβέλ και Περκουλάμ. |
| – Από της Βασιλείας και ηγεμονίας Ρωμαίων | : | Λούκιος, Σεξτίλιος και Μαξιμίλιος. |
| – Από των Φαρισσαίων | : | Μπαρμπάς Συμεών και Μπονέλη. |
| – Από των υπάτων και δικαστών των Ρωμαίων | : | Λούκιος, Μπαντάνης, και Μακαρόλας. |
| – Από της αρχιερωσύνης | : | Ρωάν, Ιουάδους και Μπουκασόλης. |
| – Νομικός δημόσιος από των εγκλημάτων των Εβραίων | : | Μπουτάν». |
*Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π., Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.
Σύμφωνα με την τεχνητή νοημοσύνη:
“Το κείμενο που κυκλοφορεί ως η επίσημη «απόφαση της καταδίκης του Ιησού Χριστού» από τον Πόντιο Πιλάτο θεωρείται από την επιστημονική κοινότητα και τους ιστορικούς ως απόκρυφο ή μεταγενέστερο κατασκεύασμα και όχι αυθεντικό ρωμαϊκό έγγραφο.”
Δυστυχώς οι μελετητές το κατατάσσουν στις «ευσεβείς πλαστογραφίες» (pious forgeries)—έγγραφα που κατασκευάστηκαν με «καλό» σκοπό, για να ενισχύσουν τη θρησκευτική πίστη ή να προσφέρουν χειροπιαστές αποδείξεις για τα Ευαγγέλια.
Οι ιστορικοί επισημαίνουν αρκετά κρίσιμα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι δεν θα μπορούσε να προέρχεται από την Ιουδαία του 1ου αιώνα:
Γλώσσα και Γραφή: Το έγγραφο που βρέθηκε στη Λ’ Άκουιλα αναφέρθηκε ότι ήταν γραμμένο στα εβραϊκά ή σε μια «λαϊκή» λατινική γλώσσα. Όμως, τα ρωμαϊκά διοικητικά έγγραφα του 1ου αιώνα ήταν γραμμένα αυστηρά στα επίσημα Λατινικά ή Ελληνικά. Το ύφος και το λεξιλόγιο ταιριάζουν περισσότερο με τα ιταλικά του 16ου αιώνα παρά με την αρχαία ρωμαϊκή νομική ορολογία.
Νομικές Ανακρίβειες: Το έγγραφο αναφέρει τον Πιλάτο ως «Κυβερνήτη της Γαλιλαίας και της Φοινίκης», αλλά ιστορικά ήταν Έπαρχος (Prefect) της Ιουδαίας. Η Γαλιλαία κυβερνιόταν από τον Ηρώδη Αντίπα εκείνη την εποχή, όχι από τον Πιλάτο.
Φυσική Αδυναμία: Τα επίσημα ρωμαϊκά αρχεία εκτελέσεων γράφονταν σε αναλώσιμα υλικά όπως πάπυρος ή κέρινες πινακίδες, και όχι σε ακριβές χάλκινες πλάκες ή περγαμηνές που προορίζονταν να κρατήσουν αιώνες. Οι Ρωμαίοι δεν θα «αρχειοθετούσαν» μια τυπική εκτέλεση ενός κοινού φυλακισμένου με τόσο μόνιμο τρόπο.Ιστορικό Κενό: Δεν υπάρχει καμία αναφορά σε ένα τέτοιο έγγραφο για πάνω από 1.500 χρόνια, μέχρι τη «θαυματουργή» ανακάλυψή του στο απόγειο της Αναγέννησης—μια εποχή διάσημη για την παραγωγή κειμηλίων και «χαμένων» αρχαίων κειμένων.
Αντίθετα, οι ιστορικοί επισημαίνουν την «Επιγραφή του Πιλάτου» (Pilate Stone) που ανακαλύφθηκε το 1961 στην Καισάρεια της Παλαιστίνης ως το μόνο γνωστό αυθεντικό αρχαιολογικό εύρημα με το όνομα του Πιλάτου. Σε αντίθεση με το έγγραφο της Λ’ Άκουιλα, η επιγραφή αυτή ταιριάζει με τη ρωμαϊκή αρχιτεκτονική του 1ου αιώνα και αναγράφει σωστά τον τίτλο του ως «Έπαρχος» (Prefect).
Βρέθηκε το 1961 στην Καισάρεια της Παλαιστίνης (Caesarea Maritima), η οποία ήταν η διοικητική πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Ιουδαίας. Μια ομάδα Ιταλών αρχαιολόγων, υπό την καθοδήγηση του Dr. Antonio Frova, την ανακάλυψε κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε ένα αρχαίο ρωμαϊκό θέατρο.
Πρόκειται για μια πλάκα από ασβεστόλιθο, ύψους περίπου 82 εκατοστών και πλάτους 65 εκατοστών. Η πλάκα δεν ήταν ένα αυτόνομο έγγραφο, αλλά μέρος μιας αναθηματικής επιγραφής που ήταν εντοιχισμένη σε ένα κτίριο, πιθανότατα έναν ναό προς τιμήν του Αυτοκράτορα Τιβέριου (το λεγόμενο Tiberieum).
Το κείμενο είναι γραμμένο στα Λατινικά και, παρόλο που ένα μέρος του έχει φθαρεί, οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να διαβάσουν τα εξής κρίσιμα στοιχεία:
TIBERIEUM (Το όνομα του κτιρίου προς τιμήν του Τιβέριου)
PONTIUS PILATUS (Πόντιος Πιλάτος)
PRAEFECTUS IUDAEAE (Έπαρχος της Ιουδαίας)
Για αιώνες, πολλοί πίστευαν ότι ο Πιλάτος ήταν «Επίτροπος» (Procurator), όπως τον ανέφεραν μεταγενέστεροι ιστορικοί (π.χ. ο Τάκιτος). Η επιγραφή απέδειξε ότι ο σωστός τίτλος του τον 1ο αιώνα ήταν «Έπαρχος» (Prefect), κάτι που ταιριάζει απόλυτα με τη ρωμαϊκή στρατιωτική οργάνωση της εποχής.
Πριν από το 1961, ο Πιλάτος ήταν γνωστός μόνο από τα Ευαγγέλια και τα γραπτά του Ιώσηπου και του Φίλωνα. Αυτή η πέτρα μετέτρεψε τον Πιλάτο από ένα πρόσωπο που υπήρχε μόνο σε κείμενα, σε ένα αρχαιολογικά τεκμηριωμένο ιστορικό πρόσωπο.
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η πέτρα βρέθηκε τοποθετημένη ανάποδα ως σκαλοπάτι στο θέατρο. Αυτό δείχνει ότι σε μεταγενέστερο αιώνα (περίπου τον 4ο μ.Χ.), οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν το υλικό από το παλιό κτίριο του Πιλάτου για να κάνουν επισκευές στο θέατρο, αγνοώντας την ιστορική αξία της επιγραφής.Σήμερα, η αυθεντική επιγραφή φυλάσσεται στο Μουσείο του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ, ενώ ένα αντίγραφό της βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Καισάρειας.
Επίσης έχουμε μερικά άλλα κορυφαία αρχαιολογικά ευρήματα που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη προσώπων που αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη.
Όπως:
Το Οστεοφυλάκιο του Καϊάφα. Το 1990, στην Ιερουσαλήμ, εργάτες ανακάλυψαν τυχαία έναν οικογενειακό τάφο. Μέσα βρέθηκε ένα εξαιρετικά διακοσμημένο πέτρινο οστεοφυλάκιο που έφερε την επιγραφή «Ιωσήφ, γιος του Καϊάφα». Ο Ιωσήφ Καϊάφας ήταν ο Αρχιερέας που προήδρευσε στη δίκη του Ιησού. Είναι η πρώτη φορά που έχουμε τα φυσικά κατάλοιπα και το όνομα ενός προσώπου που έπαιξε κεντρικό ρόλο στα Πάθη του Χριστού.
Επίσης Το Οστεοφυλάκιο του «Ιακώβου»
Ένα οστεοφυλάκιο με την επιγραφή: «Ιάκωβος, γιος του Ιωσήφ, αδελφός του Ιησού». Ενώ το ίδιο το κουτί είναι αρχαίο (1ος αιώνας), υπήρξε μεγάλη δικαστική διαμάχη για το αν η φράση «αδελφός του Ιησού» χαράχτηκε αργότερα από παραχαράκτες. Αλλά σήμερα πολλοί ειδικοί πιστεύουν πλέον ότι ολόκληρη η επιγραφή είναι αυθεντική, κάτι που θα την καθιστούσε την αρχαιότερη αρχαιολογική αναφορά στον Ιησού.
Η Επιγραφή του Εράστου στην Κόρινθο. Το 1929, κοντά στο θέατρο της Αρχαίας Κορίνθου, βρέθηκε μια λατινική επιγραφή σε μια πλακόστρωτη αυλή που λέει: «ERASTVS PRO AEDILIT[ATE] S P STRAVIT» (Ο Έραστος, για το αξίωμα του αγορανόμου, έστρωσε αυτό το δάπεδο με δικά του έξοδα). Στην Επιστολή προς Ρωμαίους (16:23), ο Απόστολος Παύλος στέλνει χαιρετισμούς από τον «Έραστο, τον οικονόμο της πόλεως» της Κορίνθου. Έτσι, επιβεβαιώνεται ότι ο Παύλος είχε επαφές με υψηλόβαθμους αξιωματούχους των ρωμαϊκών πόλεων.
Η Επιγραφή των Δελφών (Η Επιγραφή του Γαλλίωνα). Στους Δελφούς βρέθηκε μια επιγραφή που περιέχει μια επιστολή του Αυτοκράτορα Κλαυδίου, η οποία αναφέρει τον Λούκιο Ιούνιο Γαλλίωνα, τον ανθύπατο της Αχαΐας.
Στις Πράξεις των Αποστόλων (18:12-17), αναφέρεται ότι ο Παύλος οδηγήθηκε μπροστά στον ανθύπατο Γαλλίωνα στην Κόρινθο. Αυτό το εύρημα είναι το «χρυσό κλειδί» για τη χρονολόγηση της ζωής του Παύλου, καθώς γνωρίζουμε ακριβώς πότε υπηρέτησε ο Γαλλίων (51-52 μ.Χ.).
Καραμπινάτη πλαστογραφία των Βυζαντινών χρόνων .